Έπρεπε να… μασάει σίδερα, αλλά ακόμη κι έτσι δεν έχασε από κανέναν καλύτερο

Όσο μια ομάδα «χτίζει» σερί, τόσο περισσότερο την περιμένουν στη γωνία. Αυτό αποδείχθηκε εδώ και καιρό με τον Παναθηναϊκό. Μέσω των συνεχών «παραμυθιών» που έβγαιναν προς τα έξω. Ήρθε λοιπόν η ώρα της ήττας. Πρώτης στη σεζόν. Σε ντέρμπι εκτός έδρας.

Ο αιώνιος αντίπαλος πανηγύρισε έξαλλα – δικαίωμά του – τη νίκη με 1-0 επί των «πράσινων». Άκουγες και τα όμορφα «this is Olympiacos». Εκεί ακριβώς είναι το σημείο που σε κάνει να καθησυχάζεις. Αν «this is Olympiacos», τότε ο Παναθηναϊκός που απείχε απ’ τον καλό του εαυτό, δεν έχασε από κανέναν ανώτερο.

Έχουμε δει ντέρμπι όπου οι αντίπαλοι ήταν καλύτεροι. Ακόμη κι αν δεν έπαιρναν το αποτέλεσμα. Τώρα δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό κι όλοι εστιάζουν ως το σημείο «κλειδί» του αποτέλεσμα, στο ποιος έδειξε να το θέλει περισσότερο.

Ο Παναθηναϊκός αν πρέπει να προβληματιστεί για κάτι, είναι το γιατί ο Ολυμπιακός το ήθελε περισσότερο. Τα υπόλοιπα δεν είναι για να στέκεσαι περισσότερο. Είμαστε στα μέσα Οκτώβρη, οι «πράσινοι» όντας μια εντελώς νέα ομάδα είναι ακόμη στην κορυφή. Έχουν πάρει ένα μεγάλο ματς, έχασαν το δεύτερο. Οι μόνοι που έπαιξαν με δύο συνδιεκδικητές τίτλου δηλαδή και παραμένουν στην κορυφή.

Δεν τα αναφέρουμε αυτά για να «χρυσώσουμε» κανένα χάπι. Ο Παναθηναϊκός όταν χάνει, πρέπει να κρατά τον προβληματισμό. Να μην γονατίζει σε αυτόν όμως. Γιατί αν τώρα δεν έδειξε να το θέλει όσο ο αντίπαλός του, δεν ακυρώνει τα όσα έκανε μέχρι τώρα, ούτε την προοπτική του.

Οι αντίπαλοι νίκησαν ένα κακό ματς, στο οποίο ο Παναθηναϊκός ήταν κάτω απ’ τα δικά του στάνταρ. Γίνονται αυτά στα ντέρμπι. Ας φροντίσει να διορθώσει την πνευματική προετοιμασία που δεν ήταν η κατάλληλη όπως αποδείχθηκε. Τα υπόλοιπα, θα έρθουν.

Για τώρα, θα υπάρξει προσπάθεια να μειωθούν οι πάντες. Συνήθης τακτικής, γιατί βοηθά τον εσωτερικό προβληματισμό να μεγαλώνει. Ο Ουναΐ ξαφνικά δεν θα είναι ο παίκτης που νομίζαμε, ο Νίστρουπ δεν θα είναι καλός προπονητής και πάει λέγοντας.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν χρειάζεται. Πραγματικά. Στο κάτω-κάτω ας καταλάβουμε πως πέραν όλων των άλλων, όταν κάποιος μπαίνει με το «μαχαίρι στα δόντια», δεν τον νομιμοποιεί κανείς να το… χρησιμοποιήσει. Έγινε σε αρκετά σημεία του ματς.

Ερχόμαστε λοιπόν στη διαιτησία. Ο Παναθηναϊκός τελείωσε το παιχνίδι με 7 κίτρινες. Ο Ολυμπιακός – ακόμη και με τις δύο του Σάλιακα μέσα – δέχτηκε λιγότερες. Πώς γίνεται η ομάδα που είχε «μαχαίρι στα δόντια», περισσότερο πάθος, περισσότερο δυναμισμό στις μονομαχίες, να έχει κατορθώσει κάτι τέτοιο;

Ειδικά τον Τετέι ήταν λες και ήθελαν να κάνουν πράξεις τις… ανησυχίες που ακούγαμε μέρες τώρα. Πως αν έπαιζε με τη Γερμανία ίσως τραυματιζόταν, οπότε ευνοήθηκε ο Παναθηναϊκός. Σε αρκετές περιπτώσεις παραλίγο να τον τραυματίσουν και δεν ακουγόταν σφύριγμα.

Ειδικά η φάση με τον Ορτέγκα είναι πέναλτι και αποβολή. Όπως κι αν το δει κανείς, δεν αλλάζει αυτό. Ο Ισπανός δεν έπαιξε απλά έδρα, έδειξε σε αρκετά σημεία ανοχή στους γηπεδούχους. Δείχνοντας πως είναι κακός διαιτητής.

Πάνω απ’ όλα όμως, ο Παναθηναϊκός πρέπει τώρα να μείνει ενωμένος. Ήταν μόλις η πρώτη του αποτυχία για φέτος. Θα ερχόταν κι αυτό το αποτέλεσμα. Κανένας λόγος να ακυρώσει τον εαυτό του. Ειδικά όταν ακόμη και σε τέτοιο ματς, φάνηκε πως δεν μιλάμε για κανέναν ανώτερο αντίπαλο. Κάθε άλλο…

Υ.Γ. Αυτό που περίμεναν όλοι μια κακή βραδιά του Ουναΐ για να βγάλουν συμπεράσματα για τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή, δείχνει πόσο εύκολοι είμαστε στο να ακυρώσουμε τους πάντες μετά από ένα κακό αποτέλεσμα.

Υ.Γ.1: Με τον Ολυμπιακό θα έχει τουλάχιστον άλλα τέσσερα ματς για φέτος.