Ο απαράβατος κανόνας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς

Ο Παναθηναϊκός πέρασε με χαρακτηριστική άνεση από την Πάτρα το περασμένο Σάββατο (11/10), αλλά το σημαντικότερο κέρδος του δεν ήταν μία ακόμα νίκη στο πρωτάθλημα.

Ήταν ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε την αναμέτρηση. Λίγες ημέρες μετά την απαιτητική μάχη με τη Φενέρμπαχτσε και με μια «διαβολοβδομάδα» στην EuroLeague να βρίσκεται προ των πυλών, οι «πράσινοι» έδειξαν πως δεν αντιμετωπίζουν κανένα παιχνίδι ως αγγαρεία. Και αυτό λέει πολλά για τη νοοτροπία που προσπαθεί να επιβάλει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Η άμυνα λειτούργησε εξαιρετικά, η επιθετική λειτουργία είχε συνέπεια και αποτελεσματικότητα, ενώ όλοι οι παίκτες που χρησιμοποιήθηκαν βρήκαν τον δρόμο προς το καλάθι. Δεν ήταν, όμως, μόνο η εικόνα στο παρκέ που είχε σημασία.

Ήταν και η διαχείριση. Ο χρόνος μοιράστηκε ξανά, αρκετοί βασικοί πήραν τις απαραίτητες ανάσες, ενώ η ομάδα κατάφερε να βγάλει την υποχρέωση χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψει περισσότερη ενέργεια από όση απαιτούσε η περίσταση.

Εδώ βρίσκεται, άλλωστε, ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα για κάθε ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη. Δεν αρκεί να είσαι έτοιμος στα μεγάλα παιχνίδια. Δεν αρκεί να ανεβάζεις στροφές όταν απέναντί σου βρίσκεται ένας αντίπαλος του επιπέδου της Φενέρμπαχτσε ή όταν το διακύβευμα είναι μια ευρωπαϊκή νίκη. Πρέπει να βρίσκεις το ίδιο κίνητρο και την ίδια πνευματική ετοιμότητα και στα παιχνίδια που, θεωρητικά, μπορείς να κερδίσεις χωρίς να φτάσεις στα όριά σου.

Αυτό είναι που φαίνεται να έχει καταφέρει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Να κρατήσει τους παίκτες του συγκεντρωμένους, να τους κάνει να αντιμετωπίζουν κάθε αναμέτρηση με την απαιτούμενη σοβαρότητα και να μην επιτρέπουν στον εαυτό τους να χαλαρώνει επειδή ακολουθεί κάτι μεγαλύτερο. Γιατί η διαχείριση του ρόστερ δεν αφορά μόνο τα λεπτά συμμετοχής. Αφορά και τη διαχείριση του μυαλού.

Και τώρα έρχεται η δεύτερη «διαβολοβδομάδα» της σεζόν στην EuroLeague. Πρώτα η Παρτίζαν στο Βελιγράδι (13/10, 21:30), στο πρώτο εκτός έδρας ματς για φέτος και στη συνέχεια η Χάποελ Τελ Αβίβ στην Αθήνα. Δύο παιχνίδια που απαιτούν διαφορετικές προσαρμογές, αλλά έχουν μία κοινή προϋπόθεση: ο Παναθηναϊκός πρέπει να παραμείνει ομάδα σε κάθε κατοχή, σε κάθε άμυνα, σε κάθε απόφαση.

Αυτό, όμως, δεν είναι κάτι που μπορείς να απαιτήσεις από τους παίκτες σου μόνο όταν έρθει η ώρα των μεγάλων αγώνων. Είναι μια νοοτροπία που χτίζεται καθημερινά. Στις προπονήσεις, στις λεπτομέρειες, στις φαινομενικά εύκολες αναμετρήσεις, σε εκείνες τις βραδιές που το αποτέλεσμα μοιάζει σχεδόν προδιαγεγραμμένο. Και η εμφάνιση στην Πάτρα ήταν μία ακόμη ένδειξη ότι αυτή η νοοτροπία έχει αρχίσει να γίνεται κομμάτι της ομάδας.

Όταν έχεις τη δυνατότητα να βρίσκεσαι κοντά στον πάγκο του Παναθηναϊκού, βλέπεις και ακούς πράγματα που δεν αποτυπώνονται πάντα στην τηλεοπτική εικόνα. Παρατηρείς αντιδράσεις, τον τρόπο με τον οποίο ο προπονητής απευθύνεται στους παίκτες του, τι ζητάει από εκείνους που βρίσκονται στο παρκέ και τι περιμένει από όσους περιμένουν τη σειρά τους.

Τα λάθη είναι μέσα στο παιχνίδι. Η έλλειψη συγκέντρωσης σε μια φάση μπορεί να συμβεί. Μια κακή απόφαση, μια άστοχη προσπάθεια, ακόμη και μια κακή βραδιά, είναι πράγματα που ο Σέρβος προπονητής μπορεί να αποδεχθεί και να διαχειριστεί. Αυτό που δεν μπορεί να δεχθεί είναι να βλέπει έναν παίκτη να λειτουργεί ξεχνώντας το σύνολο και να βάζει το «εγώ» πάνω από το «εμείς».

Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα συστήματα, το ταλέντο και η ποιότητα δεν αρκούν από μόνα τους. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η διάθεση να υπηρετήσεις το πλάνο. Να βοηθήσεις τον συμπαίκτη σου, να κάνεις την έξτρα πάσα, να επιστρέψεις στην άμυνα, να δεχθείς έναν μικρότερο ρόλο όταν αυτό χρειάζεται και να βάλεις την ομάδα πάνω από τη δική σου στατιστική.

Και αυτό το μήνυμα έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο σε όλους στον Παναθηναϊκό.

Στο παρκέ δεν παίζεις για να ξεχωρίσεις. Παίζεις για να κερδίσει η ομάδα. Και αυτός ο κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις...

ΥΓ1. Οι εικόνες στις εξέδρες της Πάτρας δεν είναι πρωτόγνωρες. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού πάντα ήταν και πάντα θα είναι δίπλα στην ομάδα. Η παρουσία του Ζοτς στον πάγκο, ωστόσο, έχει εκτινάξει τον ενθουσιασμό όλων στα ύψη.

ΥΓ2. Οι συνθήκες στο γήπεδο της Πάτρας, ωστόσο, δεν αρμόζουν σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα. Είναι προφανές πως οι υπεύθυνοι στον Προμηθέα έχουν αλλού το μυαλό τους αυτή την εποχή, αλλά από θαύμα δεν τραυματίστηκε κάποιος παίκτης το Σάββατο. Η ζέστη ήταν ακραία, το παρκέ γλιστρούσε συνεχώς από τον ιδρώτα. Απαράδεκτα πράγματα...