Το ΙΕΚ του Άρη

Ας πάρουμε τα πράγματα ένα προς ένα: Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής βρίσκεται στη μόνιμη θέση του... κασκαντέρ και σε μιά ακόμα επικίνδυνη αποστολή. Ο ίδιος ουδέποτε φοβήθηκε τις προκλήσεις, άλλωστε το προσωνύμιο «τίγρης» που τον συνοδεύει δεν είναι τυχαίο.

Μόνο που φέτος η κατάσταση που έχει ν' αντιμετωπίσει είναι πρωτόγνωρη. Ελάχιστα ταιριάζει με την περσινή στο Μαρούσι όπου ο Αλεξανδρής είναι «ψημένους» παίκτες (Γκαγκαλούδης, Κόμματος, Κογιαντίνοβιτς, Χαριτόπουλος για παράδειγμα) ενώ φέτος αυτό τον χαρακτηρισμό μπορεί να τον διεκδικήσει μόνο ο Ταπούτος. Ο Βεργίνης προέρχεται από «χαμένη» σεζόν (λόγω ατυχίας με το σοβαρό τραυματισμό του) κι ενώ πιό πριν είχε δύο χρόνια όπου λάμβανε μέρος μόνο στις προπονήσεις του Παναθηναϊκού. Ο Τσαϊρέλης μετά από το «αγροτικό» σε Λάρισα και Τρίκαλα βρέθηκε πέρυσι στον Άρη για να πάρει κάμποσα λεπτά.

Πέραν τούτων; Τέσσερις παίκτες που αρχίζουν από τον Άρη την επαγγελματική τους καριέρα: Ο Σέρτζιο Κερούς είχε εξαιρετικούς αριθμούς αλλά στο άσημο και περιορισμένων δυνατοτήτων Ουέστερν Κεντάκι. Ο Άντονι Όλιβερ έχωνε... τριαντάρες στο επίσης χαμηλού επιπέδου, Σαν Χοσέ Στέιτ. Ο Σαμ Μούλντροου δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας ικανότατος μπλοκέρ στο Σάουθ Καρολάινα ενώ ο Νταν Μαυραειδής είχε αξιόλογα νούμερα στο Πρίνστον το οποίο έχει σπουδαία Ακαδημαϊκή αλλά όχι αθλητική φήμη. Ο Σάσα Βεζένκοφ είναι εκπληκτικό ταλέντο αλλά κι αυτός δεν έχει εικόνες όπως και ο Τάσος Δήμας που επίσης έχει προοπτική.

Ο Ντομινίκ Τζέιμς ήρθε στον Άρη από ομάδες χαμηλού επιπέδου όπως η Μερσίν και η Λουκόιλ Ακαντέμικ...

Ουσιαστικά ο Άρης μοιάζει με ΙΕΚ! Και το κακό σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι το πως παίκτες που είχαν ελευθερία κινήσεων σε χαμηλό επίπεδο (όπως οι αμερικάνοι που αναφέραμε με τα άσημα κολλέγια) θα προσαρμοστούν σε νέα δεδομένα και σε διαφορετικές καταστάσεις. Ομολογουμένως απαιτείται χρόνος αλλά και πάλι δεν είναι βέβαιο ότι θα πετύχει η όλη ιστορία.