Οι αναμνήσεις του Σαμπόνις

Ο θρύλος του λιθουανικού μπάσκετ μίλησε στο balsas.lt για την εμπειρία του στην κορυφαία βιομηχανία μπασκετικού θεάματος στον κόσμο ενώ απάντησε… διπλωματικά στο ενδεχόμενο συμμετοχής ευρωπαϊκών ομάδων στο ΝΒΑ.

-Θυμάσαι τις πρώτες μέρες σου στο ΝΒΑ;
«Ήταν Οκτώβριος του 1995. Αν και ήμουν 30 χρονών, ένιωθα σαν ρούκι! Όλα είχαν πολύ ενδιαφέρον. Το μπάσκετ είναι εντελώς διαφορετικό στην Αμερική. Οι ομάδες λειτουργούν διαφορετικά, ο τρόπος ζωής είναι πιο έντονος και σίγουρα υπάρχει διαφορετική αντίληψη για το παιχνίδι».

-Αντιμετώπισες τους καλύτερους σέντερ του κόσμου. Πώς συγκρίνεις το ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού με το ΝΒΑ;
«Το παιχνίδι στις ΗΠΑ είναι πιο physical. Πλέον οι ευρωπαϊκές ομάδες στηρίζονται περισσότερο στη δύναμη, όμως απέχουν από το παιχνίδι των Αμερικανών που είναι περισσότερο θέμα προσωπικοτήτων. Δεν μπορείς να πεις ότι τα παιχνίδια της regular season στο ΝΒΑ δεν έχουν ενδιαφέρον. Παίζεις μπάσκετ κάθε μέρα και συνεχίζεις!».

-Πιστεύεις ότι είναι πιθανό να αγωνιστεί μια ομάδα ΝΒΑ στην Ευρώπη, για παράδειγμα στο Λονδίνο;
«Εξαρτάται από το ΝΒΑ. Αν τελικά ανοίξουν τα σύνορα στην Ευρωλίγκα, τότε πλέον δεν θα υπάρχει κανένας διαχωρισμός».

-Κατά τη γνώμη σου, οι παίκτες επηρεάζονται από τα μεγάλα ταξίδια;
«Όταν ταξιδεύεις με καλό αεροπλάνο, που είναι σχεδόν σαν δωμάτιο, δεν σου λένε τίποτα οι οκτώ ώρες! Το μεγαλύτερο ταξίδι που έκανα με τους Μπλέιζερς ήταν από το Πόρτλαντ στο Μαϊάμι ή το Ορλάντο, διάρκειας έξι ωρών. Δεν ξέρω τι σκέφτεται το ΝΒΑ για το ζήτημα. Ίσως η Ευρώπη να είναι μικρή, σε θέματα γηπέδων και αγοράς».