Καθάρισε ο Ρούνεϊ

Δημοσίευση: Πέμπτη, 07 Απριλίου 2011 00.10

Ο αγγλικός εμφύλιος της προημιτελικής φάσης του Τσάμπιονς Λιγκ κύλησε όπως αναμενόταν. Ένα κλειστό παιχνίδι που θα κρινόταν στις λεπτομέρειες, στο ένα γκολ.

Και αν για πολλούς το ενδεχόμενο νίκης της Γιουνάιτεντ μέσα στο Λονδίνο φάνταζε ως έκπληξη, αυτή ήταν και η μοναδική που μας πρόσφερε η αναμέτρηση. Γιατί κατά τ' άλλα οι δύο ομάδες παρουσιάστηκαν όπως τις έχουμε μάθει καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Η Τσέλσι είναι μια κουρασμένη ομάδα, χωρίς δημιουργικότητα και φαντασία, η οποία μοιάζει να είναι πια εγκλωβισμένη στην επιλογή που έκανε με την απόκτηση του Φερνάντο Τόρες και στην αναγκαία (;) παρουσία του Ισπανού στη βασική εντεκάδα. Η Γιουνάιτεντ στην απέναντι πλευρά είναι μια σοβαρή, σταθερή ομάδα η οποία δείχνει φέτος μια τρομερή προσήλωση στην ουσία και στο αποτέλεσμα, αφήνοντας το θέαμα σε δεύτερη μοίρα. Αν καταφέρει να φτάσει στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ (ή και στην κατάκτηση του πρωταθλήματος) θα το έχει πετύχει με την λιγότερη λαμπρή ομάδα της πρόσφατης ιστορίας της.

Τα μεγάλα παιχνίδια είναι για τους μεγάλους παίκτες και από την πληθώρα που διαθέτουν οι δύο ομάδες, αυτός που φάνηκε απόψε κι έκανε τη διαφορά ήταν ο Γουέιν Ρούνεϊ. Έχοντας ήδη προειδοποιήσει από το περασμένο Σάββατο με το χατ τρικ κόντρα στη Γουέστ Χαμ, ότι βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, ο Άγγλος σταρ ήταν μια ομάδα μόνος του (ειδικά στο πρώτο ημίχρονο). Έκανε μέσα στο παιχνίδι όσα δεν κατάφεραν μαζί οι τρεις πιο επικίνδυνοι και δημιουργικοί παίκτες της Τσέλσι, ο Λάμπαρντ, ο Ντρογκμπά και ο Τόρες. Έχοντας ουσιαστικά έναν ελεύθερο ρόλο, αρκετά πιο πίσω από τον Ερνάντες, πρέπει να πάτησε κάθε σπιθαμή του αγωνιστικού χώρου.  Έπαιξε άμυνα, δημιούργησε παιχνίδι, προσπάθησε να φτιάξει γκολ για τον παρτενέρ του στην επίθεση, και βέβαια πέτυχε ο ίδιος το χρυσό γκολ που φέρνει την ομάδα του ένα βήμα από την πρόκριση στα ημιτελικά.

Από τους υπόλοιπους παίκτες της Γιουνάιτεντ κανείς δεν υστέρησε, αλλά ούτε και ξεχώρισε ιδιαίτερα. Η νίκη ήρθε ως αποτέλεσμα μιας συνολικής προσπάθειας κι επιτεύχθηκε κυρίως χάρη στην αποτελεσματική άμυνα, στη λειτουργία της οποίας συνέβαλαν όλοι. Ιδιαίτερη αναφορά πάντως θα πρέπει να γίνει και στον Εντουϊν Φαν ντερ Σααρ ο οποίος μπορεί να διανύει την τελευταία σεζόν της καριέρας του αλλά δείχνει πραγματικά αγέραστος. Ήταν σταθερότατος σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και είχε και τις δύο εκπληκτικές επεμβάσεις στις προσπάθειες του Ντρογκμπά (σουτ στο  20') και του Τόρες (κεφαλιά στο 75') που εξασφάλισαν το μηδέν για την Γιουνάιτεντ.

Με τις δύο ομάδες να κατεβαίνουν με το ίδιο σχήμα, 4-4-2, είναι σχετικά εύκολο να αναδειχθεί και ο νικητής στη μάχη των δύο πάγκων. Ο Άλεξ Φέργκιουσον παρουσιάστηκε καλά διαβασμένος, έστησε την ομάδα του ακριβώς όπως έπρεπε και, εκ του αποτελέσματος, δικαιώθηκε για την επιλογή του να ξεκινήσει το ματς με δεύτερο επιθετικό και να αφήσει τον Νάνι στον πάγκο. Η Γιουνάιτεντ έδωσε χώρο στην Τσέλσι από το ξεκίνημα, άφησε να εκτεθούν οι αδυναμίες των Λονδρέζων στον δημιουργικό και επιθετικό τομέα, και παίζοντας με αντεπιθέσεις όχι μόνο κατάφερε να φτάσει στο γκολ, αλλά δεν επέτρεψε και στην αντίπαλο της να βγει φουλ μπροστά για να κυνηγήσει την ισοφάριση.

Στην Τσέλσι η επιλογή του Αντσελότι να παίξει για μία ακόμη φορά με δίδυμο Τόρες – Ντογκμπά στην επίθεση, δεν του βγήκε. Ακόμα και όταν αποφάσισε (καθυστερημένα είναι η αλήθεια) να γυρίσει το σχήμα σε 4-3-3, το έκανε με μία αλλαγή που σηκώνει πολύ κουβέντα. Έβγαλε τον Ντρογκμπά, που ήταν με διαφορά ο πιο δραστήριος κι επικίνδυνος παίκτης της Τσέλσι, και άφησε μέσα τον Τόρες ο οποίος προσπάθησε, είχε τις ευκαιρίες αλλά είναι φανερό ότι του λείπει η αυτοπεποίθηση για να μπορέσει - αυτή τη στιγμή - να σταθεί και να κάνει τη διαφορά σε αυτό το επίπεδο. Με τον Λάμπαρντ χαμένο σε μεγάλη απόσταση από την αντίπαλη περιοχή, τους ακραίους να μην προσφέρουν πολλά και την άμυνα να παθαίνει τη ζημιά σε μία από τις λίγες ευκαιρίες που δημιούργησε η Γιουνάιτεντ, η Τσέλσι σίγουρα δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Στο Λονδίνο βλέπουν αυτή τη διπλή αναμέτρηση με τη Γιουνάιτεντ ως το γεγονός της χρονιάς. Ως την ευκαιρία να μην πάει τελείως χαμένη η σεζόν αλλά και να παρθεί μια άτυπη ρεβάνς για τον χαμένο τελικό του 2008. Το πλάνο του αναψοκοκκινισμένου Αμπραμόβιτς να παρακολουθεί το παιχνίδι αγχωμένος και απογοητευμένος ήρθε να θυμίσει ότι η κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ έχει εξελιχθεί σε έμμονη ιδέα για τους “μπλε”. Και οι εμμονές στο ποδόσφαιρο συνήθως δεν βγάζουν πουθενά.

Η Τσέλσι δεν είναι τελειωμένη, αφού η πρόκριση είναι ακόμα ανοιχτή. Ο χαρακτήρας του εμφυλίου σε αυτό το ζευγάρι και το γεγονός ότι θα πάει να κυνηγήσει τη νίκη σε ένα γήπεδο που γνωρίζει πολύ καλά, της δίνει το δικαίωμα να ελπίζει. Άλλωστε με ένα διπλό πέρσι στο “Ολντ Τράφορντ” είχε αγκαλιάσει τον τίτλο στο πρωτάθλημα. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μοιάζει να είναι πολύ αποφασισμένη για να επιτρέψει να της ξεφύγει ένα τέτοιο προβάδισμα μέσα από τα χέρια της.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • walid Πέμπτη, 07 Απριλίου 2011 17:03 Συντάχθηκε από walid

    Τάσσο η γιουναιτεντ ειναι η μοναδικη ομαδα που μπορει να σταματησει την Μπαρτσα? την άποψη σου θα ήθελα.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.