Η λογική πίκρα και το «αλλά»

Ο Θησέας και ο Μελισσιακός. Αναλογιστείτε, δε, ότι και οι δύο κουβαλούν πίσω τους πολύ κόσμο και έχουν μεγάλη ιστορία. Από την άλλη, όμως, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να πάρουν άδεια, διότι έχουν ακόμα ανεξόφλητα χρέη προς ποδοσφαιριστές (είτε του υπάρχοντος ρόστερ, είτε ήδη φευγάτων), αλλά και μη διακανονισμένα χρέη προς την εφορία. Δεν μου μοιάζει καθόλου παράλογο, οι οπαδοί του Μελισσιακού και του Θησέα να είναι του… θανατά και μόνο στη σκέψη ότι οι ομάδες τους ενδέχεται να χάσουν την κατηγορία. Αντιλαμβάνομαι στο 100% την αγωνία, την απογοήτευση και τη στενοχώρια τους. Αναρωτιέμαι, όμως, συγχρόνως αν δικαιούνται να βγουν στους δρόμους για να πιέσουν οι ίδιοι καταστάσεις και να κρατήσουν τις ομάδες τους με το έτσι θέλω και με απειλές στην πρώτη κατηγορία. Για πολλούς και διάφορους λόγους.

Για τον κάθε οπαδό, η ομάδα του ισοδυναμεί με ιδέα. Πώς όμως μπορείς να κλείνεις τα μάτια και να αντιμετωπίζεις ως ιδέα μια εταιρία που δεν λειτουργεί με βάση το δίκαιο και το σωστό; Πώς μπορείς να πιέζεις να κλείσουν οι φορείς τα μάτια σε μια εταιρία που έχει κάποιους από τους εργαζόμενούς της απλήρωτους και που χρωστά στο κράτος, τη στιγμή που τώρα νιώθεις περισσότερο από ποτέ τι σημαίνει να είσαι απλήρωτος και τι συνέπειες έχει για τη δική σου ζωή ένα μικρό χρέος στην εφορία; Επιπλέον, τι μπορείς να καταλογίσεις σε μια τρίτη ομάδα που έχει έννομο συμφέρον να εκμεταλλευτεί την περίσταση και να μείνει αυτή στην κατηγορία, αν και στους αγωνιστικούς χώρους μάζεψε λιγότερους βαθμούς από τη δική σου; Το ίδιο θα έκανε και μάλιστα με παρότρυνση των οπαδών του και ο Θησέας αν ένιωθε ότι για τον Παντζιτζιφιακό, οι ποδοσφαιρικές αρχές κάνουν τα στραβά μάτια παρότι γνωρίζουν ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις να πάρει άδεια.

Θέλω να πω με απλά λόγια, ότι όσο καλό και υγιές είναι να ταυτίζεται κανείς με τα χρώματα μιας ομάδας και με μια «ιδέα», άλλο τόσο και περισσότερο «λάθος» είναι να ταυτίζεται με μια ασυνεπή εταιρία και να προσπαθεί να πιέσει με τον τρόπο του ώστε η εταιρία αυτή να μην πληρώσει τις συνέπειες. Ειδικά από τη στιγμή που η ιστορία μας έχει διδάξει ότι όσοι σύλλογοι αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα και κατάφεραν κουτσά στραβά να τα μπαλώσουν προσωρινά, τώρα τα ξαναβρίσκουν μπροστά τους και μάλιστα γιγαντωμένα.

Αν δεν γίνει κάποτε η αρχή, αν δεν τιμωρηθεί μια ομάδα, αν πολύ απλά δεν εφαρμοστούν οι νόμοι, δεν πρόκειται ποτέ να φτιάξουμε κάτι υγιές, μια και η κάθε εταιρία θα γνωρίζει ότι με λίγη πίεση και κάποιες γνωριμίες, θα κουκουλώσει την ασυνέπειά της. Για το μόνο που δικαιολογώ τους οπαδούς του Θησέα και του Μελισσιακού αν τελικά αποφασίσουν να βγουν στους δρόμους στην περίπτωση που οι ομάδες τους δεν πάρουν άδεια είναι η λογική απορία τους: «Με εμάς θα γίνει η αρχή;». Για αυτό ευθύνονται – και ας πρόσεχαν - όλοι όσοι τα προηγούμενα χρόνια δεν εφάρμοζαν τους νόμους φοβούμενοι το «πολιτικό κόστος» και την «οργή του κόσμου».