Ρέκβιεμ για μια… χαμένη αγάπη

Ρέκβιεμ για μια… χαμένη αγάπη

Λυπάμαι που σήμερα δεν μπορώ να πάρω μέρος στην… κουβέντα σας. Ή έστω στη κουβέντα που άνοιξε στον Παναθηναϊκό από το απόγευμα, μόλις άρχισαν να διαρρέουν οι πρώτες πληροφορίες από το Διοικητικό Συμβούλιο του Παναθηναϊκού. Λυπάμαι αλλά μετά από τόσο καιρό που επικοινωνούμε, έχω το δικαίωμα να λειτουργήσω και μια μέρα σαν άνθρωπος και όχι σαν επαγγελματίας που πρέπει να γράψω την άποψή μου για να βγάλω το μεροκάματο.

Μπορεί όποιος θέλει ελεύθερα. Να συνεχίσει και σήμερα να πλακώνεται, πάνω από το πτώμα του μεγαλύτερου συλλόγου της χώρας. Λες και έχει καμιά σημασία πια. Λες και το θέμα είναι σήμερα, ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο και ποιος φταίει ή δεν φταίει.

Δεν ξέρω πόσο καιρό έχετε να κλάψετε κάποιον δικό σας ή κάτι δικό σας που αγαπούσατε πολύ και χάθηκε, έστω και αν ήταν από καιρό… ανίατο και βάδιζε σε μην αναστρέψιμη πορεία.. Πιστέψτε με όμως, τις στιγμές αυτές δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς ούτε ευθύνες, ούτε δικαιώσεις, ούτε τίποτε. Τις στιγμές αυτές υπάρχει μόνο θλίψη. Θα έρθει και η σειρά για όλα αυτά. Έτσι κι αλλιώς τα έχει καταγράψει η ιστορία. Έτσι κι αλλιώς είναι τόσο βαθιά η αρρώστια, που δεν πρόκειται να περάσει πολύς καιρός πριν ξαναβουτήξουμε όλοι σ’ αυτό το γαϊτανάκι της μιζέριας και του παραλογισμού.

Όσοι από μας και από σας όμως, μεγαλώσαμε βήμα-βήμα με αυτή την ομάδα, για όσους από μας αυτή η ομάδα μπόρεσε και μπήκε… σφήνα στις ιδεολογίες μας, στους έρωτές μας, στις ζωές μας, στις προσωπικές μας στιγμές και έπιασε ένα κομματάκι του εαυτού και της καρδιάς μας, σήμερα δεν είναι μέρα ούτε για αναλύσεις ούτε για τίποτε. Άλλωστε είναι τόσο άτιμη η καθημερινότητα, που θέλουμε δεν θέλουμε όπως είπα και παραπάνω, θα μιλήσουμε και για όλα αυτά και σύντομα μάλιστα.
Μόνο που συγχωρέστε με, δεν μπορώ να το κάνω σήμερα.

Θα ήταν σαν να πέταγα όλα όσα έζησα με αυτή την ομάδα σαράντα χρόνια σχεδόν τώρα. Στην υπηρεσία ενός άρθρου, ενός προσώπου που πιθανόν να συμφωνούσα μαζί του και έπρεπε να αραδιάσω επιχειρήματα γιατί είχε δίκιο ή γιατί δεν φταίει, ενός προσώπου που πιθανόν να διαφωνούσα μαζί του και έπρεπε αντίστοιχα να βρω επιχειρήματα γιατί για όλα φταίει αυτός, μιας σκοπιμότητας και μιας προσωπικής και εγωιστικής «δικαίωσης» για τις εξελίξεις,.
Θα ήταν σαν να πρόδιδα τον ποδαρόδρομο από του Ζωγράφου στην Λεωφόρο πιτσιρικάς, τις χαμένες εξεταστικές όποτε έπεφταν πάνω σε ματς του Παναθηναϊκού σαν φοιτητής, την κάθε γωνία της Ευρώπης και τους ναούς του ποδοσφαίρου που περπάτησα μ’ αυτή την ομάδα αργότερα σαν «επαγγελματίας», όταν η ζωή μου έκανε την χάρη να κάνω το χόμπι και την αγάπη μου επάγγελμα.

Θα είναι σαν να πρόδιδα τον μεγάλο μου γιο που τον έπαιρνα πέντε χρονών και τον πέρναγα απ’ τα δακρυγόνα πίσω από την «13» για να φτάσουμε στα δημοσιογραφικά, με την βοήθεια του Καλτσά, του Ψαρέα και του Κανέλου πιο μικρού τότε αλλά πάντα μέσα σ’ όλα.
Θα ήταν σαν να έλεγα στον μικρό μου γιο, ότι άδικα ζήτησε από τον νονό του σαν μοναδικό δώρο από τα τέσσερά του, τα σεντόνια και το πάπλωμα του Παναθηναϊκού για το κρεβατάκι του.

Θα ήταν σαν να μην είδα ποτέ τον Τάκη Οικονομόπουλο να πέφτει δακρυσμένος πάνω μου όταν έκανε ο Βαζέχα το 0-1 στο Άμστερνταμ
Σαν να μην πλακώθηκα ποτέ με την μισή «12», όταν ο Αντρεούτσι μας τα έδειξε γιατί τον μουτζώναμε όταν έβαλε γκολ με το τριφύλλι στο στήθος και εγώ πνεύμα αντίδρασης από τότε, έλεγα καλά μας έκανε αφού τον μουντζώναμε..

Σαν να μην γύρισα ποτέ αγκομαχώντας με τα κιλά μου από το τρέξιμο, τότε από το Μουσείο μέχρι τον Ηλεκτρικό, όταν βγήκε και το ηρωϊκό τραγουδάκι… το μόνο που θυμάμαι από παιδί μικρό.

Δεν γίνεται μάγκες όλα αυτά να τα πετάξω έτσι και να τα τυλίξω σε μια κόλα επιχειρήματα για όσα έγιναν σήμερα. Δεν γίνεται.
Και λυπάμαι αν σήμερα διψάγατε και πάλι για αίμα, αλλά ψάξτε το αλλού.

Κι όχι γιατί σήμερα πέθανε ή διαλύθηκε ο Παναθηναϊκός. Δεν πέθανε ούτε διαλύθηκε σήμερα ο Παναθηναϊκός μάγκες. Σήμερα απλά το καρκίνωμα σάπισε και έγινε πιο αισθητή η δυσοσμία του. Ο Παναθηναϊκός βάδιζε εδώ και καιρό χωρίς φρένα σ’ αυτή την κατάληξη.

Απλά αυτό το κομμάτι της ζωής του καθενός μας, ήταν τόσο όμορφο με τις χαρές και τις λύπες του, που σίγουρα θα μας λείψει. Και θα μας λείψει, ακριβώς γιατί ζήσαμε τόσα πολλά μ’ αυτό. Γιατί ο Παναθηναϊκός, ούτε πριν τρία χρόνια γεννήθηκε, ούτε ήταν ποτέ οι μέτοχοι, οι παίκτες, οι προπονητές, οι δημοσιογράφοι, οι παράγοντες, οι οργανωμένοι και οι επώνυμοι.

Όλοι αυτοί, απλά άλλος λίγο και άλλος πολύ, κατάφεραν και πήραν λίγη ή πολλή λάμψη απ’ την άπλετη που έβγαινε πηγαία απ’ αυτόν τον σύλλογο, λίγη ή πολλή από την τεράστια δύναμη που ανέδιδε, .λίγα ή πολλά χρήματα απ’ όσα αμύθητα πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια απ’ αυτόν.

Κι αυτό έγινε, ακριβώς γιατί ο Παναθηναϊκός σαν μέγεθος και σαν ιστορία, ήταν και θα είναι πάντα, απείρως πιο λαμπερός, πιο δυνατός και πιο πλούσιος, απ’ όλους όσους πέρασαν στην διάρκεια των εκατό και πλέον χρόνων απ’ αυτόν.

Το ότι σήμερα φτάσαμε να συζητάμε όσα συζητάμε, είναι μια θλιβερή κατάληξη, που όχι απλά θα καταγράψει η ιστορία, αλλά θα καταλάβουν σύντομα όλοι τους δολοφόνους και τους επίδοξους νεκροθάφτες αυτής της τεράστιας υπόθεσης που λέγεται Παναθηναϊκός.

Μόνο που νάστε σίγουροι, το φινάλε δεν θα είναι αυτό. Ο Παναθηναϊκός ακριβώς επειδή είναι εκατομμύρια καρδιές, αλλά καρδιές πραγματικές και όχι από… σελοφάν για περιτύλιγμα… υποτιμημένων μετοχών, θα βρει ξανά τον δρόμο του.

Θα έρθουν πάλι μέρες, που οι λέξεις «χρεοκοπία», «αδειοδότηση», «δάνεια», «χρέη» και λοιπά, θα μοιάζουν μακρινές αναμνήσεις. Θα σηκώσουμε και πάλι κούπες αμέτρητες σ’ όλα τα σπορ. Θα περπατήσουμε και πάλι περήφανοι σε κάθε γωνιά της Ευρώπης. Θα βρεθούν και ίσως και σύντομα άνθρωποι σοβαροί και ικανοί, να πάρουν τις τύχες του συλλόγου αυτού στα χέρια τους.

Μόνο που για να έρθει κάποτε ξανά αυτή μέρα, θα χρειαστεί πραγματικά πολλή δουλειά και μπόλικη αγάπη. Και ταυτόχρονα, θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι το πώς και το γιατί φτάσαμε ως εδώ. Αλλά αυτή είναι κουβέντα για πιο ψύχραιμες και «κρύες» μέρες. Κι όχι για σήμερα.

Σήμερα, απλά τρία πραγματάκια θυμηθείτε για φινάλε (όσοι τα τραγουδούσατε και τα εννοούσατε).

Εγώ θα σ’ αγαπώ και μην σε νοιάζει.
Στις χαρές και τις λύπες μαζί.
Εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ.
Α, και κάτι ακόμα.
Το μόνο που θυμάμαι από παιδί μικρό…

ΥΓ Φυσικά και μπορείτε να στείλετε ότι μήνυμα γουστάρετε από κάτω. Όπως πάντα άλλωστε. Μόνο αν θέλετε, μην προσθέσετε και άλλη δυσωδία και αρρώστια. Έστω για μια μέρα. Έτσι. Τιμής ένεκεν στον διαχρονικά πιο μεγάλο και ιστορικό σύλλογο αυτής της χώρας. Από… αύριο, ελεύθερα. Ότι τραβάει η ψυχή σας. Άλλωστε ούτε κι εγώ, ούτε φαντάζομαι και κανείς άλλος, έχει την αυταπάτη, ότι αυτή η αρρώστια και αυτοί που έφεραν τον Παναθηναϊκό σ’ αυτό το σημείο, θα καταθέσουν τόσο εύκολα τα… όπλα. Δυστυχώς.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
«Reds» για μια ημέρα…
«Reds» για μια ημέρα…
007 άκρως σαρκαστικές στιγμές του Ρότζερ Μουρ
007 άκρως σαρκαστικές στιγμές του Ρότζερ Μουρ
«Ανθρακωρύχος» και με τη βούλα ο Ατσού
«Ανθρακωρύχος» και με τη βούλα ο Ατσού
Πρόστιμο στον ΠΑΟΚ
Πρόστιμο στον ΠΑΟΚ
Εξέλιξη - σοκ με τα απανθρακωμένα πτώματα στην Αττική
Εξέλιξη - σοκ με τα απανθρακωμένα πτώματα στην Αττική
Είδηση - βόμβα: Έρχεται «πράσινο» χαράτσι και στο νερό
Είδηση - βόμβα: Έρχεται «πράσινο» χαράτσι και στο νερό
Ούτε ιερό ούτε όσιο οι Τούρκοι: Απαγορεύουν ασκήσεις σε επτά ελληνικά νησιά!
Ούτε ιερό ούτε όσιο οι Τούρκοι: Απαγορεύουν ασκήσεις σε επτά ελληνικά νησιά!
Η δισκογραφική συνεργασία της χρονιάς
Η δισκογραφική συνεργασία της χρονιάς

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης