Όταν προκαλείς την τύχη σου, θα την πατήσεις

Όταν προκαλείς την τύχη σου, θα την πατήσεις

Θα ερχόταν η στιγμή, που ο Παναθηναϊκός θα πλήρωνε ακριβά την επιλογή να… ξεκινάει τα παιχνίδια του από το δεύτερο ημίχρονο, πετώντας στα σκουπίδια το πρώτο.

Θα ερχόταν επίσης η στιγμή, που ο Παναθηναϊκός θα πλήρωνε ακριβά τις «μονιμότητες» στην επιλογή της ενδεκάδας, αλλά και στις αλλαγές. Και τέλος θα ερχόταν επίσης η στιγμή, που κάποιο παιχνίδι θα του στράβωνε και τότε θα έπρεπε να αποδείξει ότι έχει πλάνο, ενέργεια και δυνατότητα για να το ανατρέψει.

Του έτυχαν δυστυχώς και τα τρία μαζί στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Στο πρώτο από τα τρία κρίσιμα παιχνίδια που είχε μπροστά του. Και φυσιολογικά έχασε. Τόσο φυσιολογικά, μάλιστα, που ούτε καν γι’ αυτόν τον απίστευτο Βοσκάκη να μην μπορεί να γίνει κουβέντα.

Για να τα πάρουμε από την αρχή όμως.

Κατ’ αρχήν να μην ξεχάσω να δώσω συγχαρητήρια, σε όσους «κατάφεραν» να στείλουν τον Παναθηναϊκό στον πρώτο από τους τρεις τελικούς που είχε μπροστά του, με άδειες εξέδρες και χωρίς τον κόσμο μαζί του. Πρόκειται ασφαλώς για τεράστιο επίτευγμα. Να δοθούν μάλιστα άμεσα με απόφαση της ΠΑΕ… παράσημα και ευχαριστήρια σε όσους… μόχθησαν γι’ αυτό, στο πιο κρίσιμο παιχνίδι του πρωταθλήματος.

Από κει και πέρα. Από ένα σημείο και μετά, τι να κάνουμε ρε παιδιά, θα πρέπει δυστυχώς να το ξαναπούμε κι ας βρίσει όποιος θέλει. Ποδόσφαιρο σημαίνει τρέξιμο.

Το ξαναλέω. ΤΡΕΞΙΜΟ. Δεν γίνεται να περπατάς για ένα ημίχρονο μέσα στο γήπεδο και να θες να κερδίσεις. Πώς να το κάνουμε δηλαδή. Δεν γίνεται να βλέπεις να βγαίνουν οι παίκτες του Παναθηναϊκού από την φυσούνα για το δεύτερο ημίχρονο και να φαίνεται ότι τρέχουν πιο πολύ για να παραταχθούν στο γήπεδο, απ’ ό,τι έτρεχαν μέσα σ’ αυτό για σαρανταπέντε λεπτά. Δεν γίνεται.

Φαίνεται όμως πως στον Παναθηναϊκό αυτό δεν υπάρχει λόγος να μας προβληματίζει. Το πολύ - πολύ βρίσκουμε κάθε φορά κανα - δυο να τρέχουν και να κάνουν την δουλειά για όλους και μετά αρκεί μια… γιόμα για να βγάζουμε και τους ΜVP να είμαστε όλοι χαρούμενοι κι αγαπημένοι. Μόνο που στο ματς με τον ΠΑΟΚ, δεν είχαμε ούτε καν… κανα - δυο. Είχαμε ένα. Τον Βιτόλο, καθώς ο Σιμάο μας έλειπε. Έτσι απέμεινε μόνος του αυτός να προσπαθεί να κόψει, να κάνει παιχνίδι, να κατεβάσει και να οργανώσει ταυτόχρονα. Οι άλλοι γύρω του, με εξαίρεση τον Ζέκα και σε δυο προσπάθειες τον Κουίνσι, απλά τον κοιτούσαν και του… έδιναν κουράγιο. Τόσο καλά.

Τώρα, αν εγώ ξαναπώ για την ασυλία και το ακαταλόγιστο που μοιάζει να έχουν κάποιοι παίκτες σ’ αυτή την ομάδα, θα γίνω κακός. Τρακόσιες φορές αλλάξαμε τις πτέρυγες, τα χαφ, το σύστημα και την τακτική μας μέσα στο γήπεδο, με μοναδικό κριτήριο κάθε φορά να… χωράει ο Κατσουράνης.

Εντάξει λοιπόν. Αφού αυτό είναι το σημαντικό για τον Παναθηναϊκό πάσο.

Το θέμα όμως είναι, πως όταν σε όλο το πρώτο ημίχρονο, μετράς μόνο μια ατομική προσπάθεια του Κουίνσι και την πρώτη ουσιαστική απειλή από την ατομική προσπάθεια του Λάζαρου στο… 41’, μην έχεις και πολλές απαιτήσεις.

Για την ακρίβεια, όχι πολλές, μην έχεις ΚΑΜΙΑ απαίτηση.

Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω, όσες φορές και αν το συζητήσουμε, είναι το γιατί ο Παναθηναϊκός δεν προσπάθησε να τρέξει όσο έτρεξε μετά το γκολ που δέχτηκε; Γιατί; Με ποια λογική; Και ποια τακτική;

Όσο για την διαχείριση του παιχνιδιού, δυστυχώς και σ’ αυτό όλα πήγαν στραβά.

Κατ’ αρχήν, το ότι στο 50’ και κάτι ενός παιχνιδιού χάνεις 0-1 στο γήπεδό σου, δεν σημαίνει ότι… τελείωσε κιόλας το παιχνίδι ή έστω, έχεις μόνο πέντε-έξι λεπτά για να κάνεις κάτι. Έχεις μισή ώρα και βάλε.

Εκεί όμως έτσι συμπεριφερθήκαμε. Κάναμε και τις δύο αλλαγές ταυτόχρονα, αντί για την μία την προφανή, που ήταν ένας παίκτης (ο Κάρα ή δεν ξέρω γω ποιος άλλος) στην θέση του Κατσουράνη που περπατούσε κυριολεκτικά μέσα στο γήπεδο. Αντί γ’ αυτό, όχι απλά μπήκε ο Κάρα σε μια… αδιευκρίνιστη θέση κάπου στα χαφ και… πίσω, αλλά γυρίσαμε και τον Κατσουράνη στα στόπερ, φωνάζοντας έτσι στον Μπόλονι, πως αν θέλεις να σιγουρέψεις το ματσάκι, βάλε μέσα κι ένα γρήγορο παίκτη και τόχεις δικό σου ότι και να γίνει. Δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να περιγράψω την αντίδραση του αμυντικού (;) διδύμου στο γκολ του Σαλπιγγίδη.

Το θέμα για μένα ήταν άλλο. Ότι τραβώντας τον Κατσουράνη πίσω με αντολή προφανώς να… κάνει παιχνίδι και βάζοντας ταυτόχρονα και τον Κάρα μέσα, εξασφάλισες με σιγουριά, ότι ο Παναθηναϊκός για τριάντα λεπτά περίπου θα επιχειρεί με… γιόμες από πίσω, να κάνει κάτι στην περιοχή του ΠΑΟΚ. Τακτική που μπορεί μερικές φορές να είναι αποδοτική, αλλά μόνο για τα πέντε τελευταία λεπτά της απελπισίας και όχι για τριάντα λεπτά παιχνίδι που μπορείς με άνεση και ψυχραιμία να κάνεις ό,τι γουστάρεις.

Κι επειδή ξέρω την μόνιμη επωδό στις στραβές, που είναι η… ποιότητα που δεν έχει ο Παναθηναϊκός, οι εναλλακτικές λύσεις που δεν έχει και όλα τα σχετικά, σωστό αυτό και όντως φάνηκαν και σήμερα αυτά. Μόνο που για να φτάσουμε να μιλάμε γι’ αυτά, θα πρέπει πρώτα να θεωρήσουμε δεδομένο, ότι έγιναν πρώτα όλα τα φυσιολογικά από ποδοσφαιρική άποψη. Δηλαδή ήμασταν οργανωμένοι, είχαμε πάθος στο παιχνίδι μας, τρέξαμε, κυριαρχήσαμε, αλλά δεν είχαμε την ποιότητα ή τις λύσεις να πάρουμε το παιχνίδι.

Όμως, ούτε τρέξαμε, ούτε πάθος είχαμε μέχρι να δεχθούμε το πρώτο γκολ, ούτε οργανωμένοι ήμασταν. Οπότε, ειλικρινά δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα γινόταν αν τα κάναμε.

Καθώς δεν νομίζω ότι η ποιότητα των παικτών του ΠΑΟΚ είναι τόσο ανώτερη. Με πιτσιρίκια έπαιζε ο ΠΑΟΚ. Αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να κάνει ένα εκπληκτικό παιχνίδι στο κέντρο. Με παίκτες που και έκοβαν και κυρίως πάταγαν συνεχώς τις δύο περιοχές. Αντίθετα με τον Παναθηναϊκό, που όποτε δοκίμαζε να παίξει στοιχειωδώς γρήγορα, ο παίκτης που έφτανε κοντά στην περιοχή του ΠΑΟΚ από πλάγια, κοίταζε δίπλα και πίσω του και δεν έβλεπε ΚΑΝΕΝΑ να τον έχει ακολουθήσει.

Κι αντίστροφα, όταν οι παίκτες του ΠΑΟΚ έβγαιναν στην αντεπίθεση, προσπαθούσες να δεις στο πλάνο της τηλεόρασης έναν με πράσινα να τρέχει ξοπίσω τους και δεν τους έβλεπες, παρά μόνο αν έκοβαν τα στόπερ και ερχόντουσαν στο… ρελαντί να πάρουν την απόκρουση για να… γυρίσουν πίσω στο περπατητό και πάλι την μπάλα.

Ε, μετά, καλύτερα να μην μιλάμε, ούτε για ποιότητες ούτε για τίποτε. Εδώ μιλάμε για αντιποδοσφαιρική συμπεριφορά κατ’ εξακολούθηση, που απλά αυτή τη φορά κόστισε και κόστισε και ακριβά μάλιστα στον Παναθηναϊκό.

Από κει και πέρα, σαφέστατα και δεν τελείωσε τίποτε. Από την στιγμή που αν πάρει τα παιχνίδια που απομένουν, ο Παναθηναϊκός παίρνει και το πρωτάθλημα, προφανώς και είναι ακόμα στο χέρι του. Μόνο που θα πρέπει να αλλάξει. Να αλλάξει και πολύ μάλιστα. Κι από πολλές απόψεις.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Απίστευτο: Ένας πάγκος αξίας… 225 εκατομμυρίων ευρώ!
Απίστευτο: Ένας πάγκος αξίας… 225 εκατομμυρίων ευρώ!
Ντάνι Άλβες: «Για αυτό έφυγα από την Μπαρτσελόνα»
Ντάνι Άλβες: «Για αυτό έφυγα από την Μπαρτσελόνα»
Αυτά είναι: Στήθος καλεσμένης σε εκπομπή πετάχτηκε δύο φορές!
Αυτά είναι: Στήθος καλεσμένης σε εκπομπή πετάχτηκε δύο φορές!
Ενα G/G και ένα Over
Ενα G/G και ένα Over
Το «τραβάει» η Τουρκία – Ένταση πάλι στα Ίμια
Το «τραβάει» η Τουρκία – Ένταση πάλι στα Ίμια
Μασκαράδες πέταξαν βόμβες μολότοφ στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ (pics&vid)
Μασκαράδες πέταξαν βόμβες μολότοφ στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ (pics&vid)
Νεκρή η γυναίκα που είχε πέσει σε γκρεμό στα Σφακιά
Νεκρή η γυναίκα που είχε πέσει σε γκρεμό στα Σφακιά
Προβλήματα λόγω ομίχλης στο αεροδρόμιο Μακεδονία
Προβλήματα λόγω ομίχλης στο αεροδρόμιο Μακεδονία

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης