Οι αδυναμίες δεν είναι «δικαιολογίες»

Οι αδυναμίες δεν είναι «δικαιολογίες»

Το ποδόσφαιρο, σας τόχω ξαναπεί, είναι άτιμο άθλημα. Κι είναι τέτοιο, γιατί πάνω απ’ όλα δεν καταλαβαίνει από τίποτε. Έχει τους δικούς του νόμους, έχει την δική του λογική και κυρίως έχει την δική του πραγματικότητα. Αυτή που σχεδόν πάντα, ξευτιλίζει και πετάει στα σκουπίδια, όλες τις θεωρίες και τα φούμαρα που εφευρίσκουν, όσοι προσπαθούν να το βάλουν σε καλούπια, ή να το χρησιμοποιήσουν για λογικές και πρακτικές, ξένες προς τις δικές του.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, πλήρωσε στην Νέα Σμύρνη ακριβώς αυτό. Το ότι πρόδωσε στην ουσία, τους νόμους και την λογική του ποδοσφαίρου, πάνω στην οποία είχε χτίσει μια αξιοπρεπέστατη και όμορφη ποδοσφαιρικά εικόνα, στις αρχές του πρωταθλήματος.

Και την πρόδωσε ακριβώς γιατί υποτάχθηκε στις επιταγές, τις θεωρίες και τα συμφέροντα μια χούφτας άμπαλων –αν όχι και στημένων δυστυχώς- που χρόνια τώρα τον περιτριγυρίζουν –με… πολλαπλές ιδιότητες- και του σφίγγουν την θηλιά στον λαιμό, όποτε πάει να αναπνεύσει.

Αν μπει κάποιος στον κόπο και γυρίσει κείμενα πίσω, θα δει ότι από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, μιλάγαμε εδώ πέρα για το ότι θα κοστίσει στον Παναθηναϊκό σαν νοοτροπία και τακτική, ο τρόπος με τον οποίο κατέβηκε στο Καραϊσκάκη, εγκαταλείποντας και περιφρονώντας τα όσα είχε κατακτήσει σαν σύστημα και λογική η ομάδα μέχρι τότε.

Φαγωθήκαμε στην συνέχεια να λέμε και να ξαναλέμε, ότι ο Φερέϊρτα πρέπει να κλείσει τα αυτιά του και να συνεχίσει να κάνει ότι έκανε, τον καιρό που όλοι ασχολιόντουσαν με τον Τσάκα και τον είχαν αφήσει ήσυχο κι αυτόν και τους παίκτες του στην Παιανία. Φαγωθήκαμε επίσης να προειδοποιούμε όλον τον Παναθηναϊκό οργανισμό (διοίκηση, ομάδα και κόσμο) να μείνουν προσηλωμένοι στο αγωνιστικό κομμάτι και μόνο και να μην τσιμπήσουν με διάφορες σαχλαμάρες επικοινωνιακού χαρακτήρα, αποπροσανατολίζοντας όλο το οικοδόμημα.

Μάταια.

Αντί γι’ αυτό, έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η ομάδα και όσα είχε φτιάξει μέχρι τότε, αφέθηκε έρμαιο στις ορέξεις και στα μανατζεριλίκια του καθενός. Όλοι ξαφνικά απέκτησαν άποψη για το ποιος πρέπει να παίζει, που είναι τα αδύνατα σημεία, ποιος να μην παίζει και δεν συμμαζεύεται. Για την ομάδα που ήταν ΠΕΝΤΕ βαθμούς μπροστά και έπαιζε την καλύτερη μπάλα των τελευταίων ετών.

Ταυτόχρονα στην πρώτη στραβή, άρχισαν όλοι να αναζητούν επικοινωνιακές δικαιολογίες, ενόχους που τους είχαν από πριν στο μάτι και βρήκαν ευκαιρία, αδιαφορώντας πλήρως για το συμφέρον της ομάδας και διαμορφώνοντας ένα απίστευτης ηττοπάθειας και αποπροσανατολισμού κλίμα στον Παναθηναϊκό.

Ξαφνικά η ομάδα που απασχολούσε τους πάντες με την φοβερή μπάλα που έπαιζε, άρχισε να ασχολείται με σαχλαμάρες. Άρχισε να… ψάχνεται από την Δευτέρα ποιος… δεν θα παίξει την Κυριακή και πως θα… γλιτώσει με τέτοια… μπάζα που έχει στην άμυνα. Και κυρίως, έχασε εντελώς τον προσανατολισμό της.

Το χειρότερο; Μαζί  μ’ αυτόν, έχασε την ψυχραιμία της, την αγωνιστική πειθαρχία και φιλοσοφία της και κυρίως την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Άρχισε να την νοιάζει πιο πολύ, το πώς θα δικαιολογεί κάθε κακό αποτέλεσμα, αντί για το πώς θα εντοπίσει τα λάθη και δεν θα τα επαναλάβει. Αφέθηκε σε εξηγήσεις της πλάκας, όπως η περιβόητη με τα… στόπερ που δεν έχουμε.

Κι έφτασε στο σημείο του πλήρους παραλογισμού. Μετά από παρατεταμένο ντεφορμάρισμα ενός σχεδόν μήνα (μετά το παιχνίδι με τον ΟΣΦΠ και κυρίως μετά τις διακοπές των γιορτών), αντί να δει και να εντοπίσει αυτό σαν πρόβλημα, άρχισε να… ανακαλύπτει σαν μοναδικές και αποκλειστικές αιτίες, τον Σαριέγκι, το στόπερ, την διαιτησία και το ότι μας παίζουν ξαφνικά σκληρά οι αντίπαλοι.

Τα άκουγες και τα ξανάκουγες κάθε Κυριακή και όταν αναζητούσες σε όλα αυτά μια ποδοσφαιρική εξήγηση, μια αυτοκριτική, δεν την έβρισκες όσο καλοπροαίρετος κι αν ήσουν.

Δυστυχώς σ’ αυτόν τον παραλογισμό, παρασύρθηκαν όλοι. Ακόμα και αυτός ο μετριοπαθής σε γενικές γραμμές Φερέϊρα, έφτασε στο σημείο κάποια στιγμή, μετά από παιχνίδι με την Κέρκυρα και κακή εμφάνιση συνολικά της ομάδας, να λέει «θέλω αμυντικό γιατί θα μας λείψει ο… Καντέ». Κι εδώ το πρόβλημα δεν είναι ότι είπε ο άνθρωπος θέλω αμυντικό. Το να πεις, δεν έχουμε καλή άμυνα, ή θέλουμε ένα στόπερ πιο καλό απ’ αυτούς που έχουμε γιατί δεν με ικανοποιούν, να το καταλάβω. Θεμιτόν και δεκτόν. Αλλά θέλω στόπερ για τον… Καντέ; Για τον παίκτη που τρεις μήνες όταν έπαιζες μπαλάρα δεν τον είχες ούτε σε ένα παιχνίδι βασικό; Δηλαδή ούτε καν θέλω παίκτη γιατί χτύπησε ο… Μπουμσόνγκ;

Για μένα αυτό δείχνει ένα πράγμα. Ότι και ο Φερέϊρα όπως και όλοι στον Παναθηναϊκό, δέχονται τόση πίεση και είναι τόσο ευάλωτοι σε ότι λέει ο… περίγυρος, οι δημοσιογράφοι και οι «ειδικών αποστολών» οπαδοί, που από κάποιο σημείο και μετά, τους γίνεται βίωμα, χάνουν το ίσο και πιστεύουν και οι ίδιοι πως αυτό είναι το πρόβλημά τους.

Και το λέω αυτό και για ένα ακόμα λόγο. Ο Φερέιρα την ομάδα δεν την γνώρισε το καλοκαίρι. Την είχε ήδη έξι μήνες, Ήξερε τους παίκτες της. Ζήτησε λοιπόν κάποιον αμυντικό το καλοκαίρι και δεν το ξέρω; Ίσα-ίσα που δεν ήταν αντίθετος στο να πουληθεί και ο… Μπουμσόνγκ, όπως λυσσασμένα προσπαθούσαν όλοι για δυο μήνες να τον δώσουν και να καθαρίσουν τον Παναθηναϊκό από το… έγκλημα του προηγούμενου καλοκαιριού.

Τι παίκτες πήρε το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός με υπόδειξη του Φερέιρα όπως έλεγαν όλοι; Ένα δεξί χαφ τον Κουίνσι και σωστά. Ένα χαφ που να παίζει και δεξιά τον Ζέκα και σωστά. Ένα φορ τον Τοτσέ και σωστά. Ένα ακόμα φορ τον Ρούντολφ και σωστά. Άντε του πήρε και η διοίκηση τον Βιτόλο χωρίς να τον ζητήσει, αλλά επειδή τον βρήκε ευκαιρία. Και μέχρι την τελευταία μέρα και πάλι ένα μεσοεπιθετικό τον Κάστρο προσπαθούσε να πάρει. Κι όταν λέω σωστά μετά από κάθε παίκτη εδώ, εννοώ σαν θέση και άσχετα με την αξία του καθενός που πήραμε ή το πώς μας βγήκε. Αλλά σαν θέση και σαν κενά που είχε εντοπίσει ο Φερέϊρα και ήθελε να καλύψει.

Ζήτησε λοιπόν κάποιον αμυντικό και δεν τον πήραν; Ακούσατε εσείς το καλοκαίρι κάποιο σήριαλ μεταγραφικό που να αφορούσε σε αμυντικό; Εγώ πάντως μόνο για πλάγιους, μέσους και επιθετικό άκουγα και διάβαζα κάθε μέρα. Και σωστά μεταξύ μας.

Αν λοιπόν έχουμε τόσο τεράστιο αμυντικό πρόβλημα, τότε κάτι δεν διαβάσαμε σωστά το καλοκαίρι. Αν όμως όχι και το καλοκαίρι ο Φερέϊρα έκανε τον σχεδιασμό που είχε στο κεφάλι του και με βάση το ποδόσφαιρο που είχε στο μυαλό του να παίξει η ομάδα, τότε τι συνέβη στην συνέχεια;

Και ξαναλέω για να προλάβω τυχόν πονηρούς. Για μένα θέλει ο Παναθηναϊκός όχι ένα, αλλά δύο στόπερ κλάσης και πάντως σίγουρα καλύτερα και διαφορετικά σε χαρακτηριστικά απ’ αυτά που έχουμε τώρα.

Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι η εξήγηση για την εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα. Αυτό είναι η ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ. Και για την ακρίβεια η εύκολη και ευκολοκατάπιοτη δικαιολογία. Που την έριξαν στο τραπέζι όσοι τόσο βλέπουν τόσο καταλαβαίνουν και όσοι βρήκαν την ευκαιρία να καθαρίσουν λογαριασμούς με παίκτες που δεν γουστάρουν.

Και το συγκεκριμένο θέμα δεν είναι το μόνο. Για κάποιο απίστευτο λόγο, σε μια ομάδα που ήταν πέντε βαθμούς μπροστά και έπαιζε μπαλάρα, κάποιοι με το ζόρι της φύτεψαν στο κεφάλι την νοοτροπία της δικαιολογίας για οτιδήποτε δεν μας πάει καλά.

Δικαιολογίες και συνήθως αντιποδοσφαιρικές για τα πάντα.

Λέγαμε συνέχεια εδώ, πως παιδιά, εντάξει δίκιο να πούμε ότι έχετε, φταίει ο Σαριέγκι, φταίει ο Σπυρόπουλος, φταίνε τα στόπερ φταίει η άμυνα, αλλά αυτό δεν είναι η ουσιαστική εξήγηση για το ότι η ομάδα είναι παρατεταμένα ντεφορμέ. Κι αντί να κάτσουν να το σκεφτούν αυτό, έστω μην τυχόν… μία στο εκατομμύριο ισχύει, μας την πέφτανε ότι γουστάραμε τον Σαριέγκι ή τον Μίτου ή τον Ραγκουέλ ή τον Βαρδινογιάννη.

Κι από κοντά φωνές και ορυμαγδοί κάθε Κυριακή για πταίσματα. Για όλα υπήρχε μια εξήγηση, αλλά ποτέ στην εξήγηση δεν συμπεριλαμβανόταν και το ότι δεν είναι καλά η ομάδα ή η αξία, η προσφορά και ικανότητα κάποιων παικτών. Επί της ουσίας υπήρχαν μόνο δικαιολογίες.

Κι έφτασε η ώρα, που ούτε η διαιτησία μας έκανε τίποτε, ούτε μας έπαιξαν σκληρά, ούτε ο Σαριέγκι έπαιζε, ούτε γκολ φάγαμε από την άμυνά μας, ούτε ο Λέτο έλειπε, ούτε ο Κουίνσι έλειπε, κι ο Μαρίνος με τον Καραγκούνη όπως απαιτούν όλοι οι δημοσιογράφοι έπαιξαν, πάνω απ’ όλα δεν χτύπησαν πέναλτι οι άμπαλοι Βύντρα και Σπυρόπουλος και αποκλειστήκαμε στο κύπελλο από τα δεύτερα του Πανιωνίου.

Κι εκεί, μου σήκωσαν όλοι ξαφνικά ψηλά τα χέρια. Γιατί βλέπετε η πόρνη η μπάλα, δεν μπορεί να ανέχεται συνέχεια δικαιολογίες. Κάποια στιγμή σου στέλνει μυνηματάκια και καμπανάκια, κι όταν κι αυτά τα περιφρονείς τότε σου δίνει και την χαριστική βολή.

Κι απέμεινε σαν μόνη… σταθερή αξία, οι διαμαρτυρίες του Καραγκούνη σε κάθε φάση για τα… πάντα. Μιλάμε ότι ο Κάρα… κατάφερε όταν πήγε να χτυπήσει το πέναλτι, να τσακώνεται για δύο λεπτά με το… χορτάρι γύρω από το σημείο εκτέλεσης, την… μπάλα κι ακόμα και με την… άσπρη βούλα. Και όταν έκανε βήματα πίσω για να σουτάρει το πέναλτι, το έκανε με τα χέρια ψηλά… διαμαρτυρόμενος και δείχνοντας… αγανακτισμένος το σημείο του πέναλτι.

Η πλάκα είναι όμως, ότι έχει γίνει τόσο ένα με το πετσί μας η δικαιολογία, που ακόμα και μετά τον αποκλεισμό, ακούς απίστευτα πράγματα και σαχλαμάρες που ξευτιλίζουν επί της ουσίας τον Παναθηναϊκό.

Ο ένας λέει… καλύτερα. Ναι καλύτερα, γιατί έτσι δεν θα παίξουμε άλλα… τρία παιχνίδια και θα είμαστε πιο ξεκούραστοι για το πρωτάθλημα. Πετάξαμε δηλαδή ένα τίτλο, για να μην παίξουμε… τρία ματς παραπάνω;

Ο άλλος, μέγας και… όψιμος της τελευταίας τετραετίας Παναθηναϊκάρχης, μας είπε ότι το χειρότερο δεν είναι που αποκλειστήκαμε, αλλά ότι χρειάστηκε να παίξουμε 120 λεπτά και… κουραστήκαμε εν όψει του αγώνα με τα… Γιάννινα. Τόσο καλά. Τέσσερα γκολ μέτρησαν στο γήπεδό τους τα Γιάννινα από τον Αστέρα Τρίπολης, αλλά για μας, το… χειρότερο δεν ήταν που είπαμε αντίο σε ένα τίτλο, αλλά που παίξαμε… τριάντα λεπτά παραπάνω από τα Γιάννινα και πως θα σκοτώσουμε το θεριό τώρα πια… τριάντα λεπτά πιο… κουρασμένοι.

Κι αυτά μάγκες, δεν είναι ότι τα λένε και τα γράφουν κάποιοι για τους δικούς του σκοπούς ή από άγνοια τι σημαίνει Παναθηναϊκός, ή έστω από ασχετοσύνη. Το θέμα είναι πως λειτουργεί τόσο πολύ σαν ξέφραγο αμπέλι ο Παναθηναϊκός, που όλες αυτές οι σαχλαμάρες γίνονται βίωμα και στην ομάδα. Που μαθαίνει πια, όχι να δουλεύει και να απαιτεί από τον εαυτό της, αλλά απλά να… δικαιολογείται.

Απόδειξη; Μα τι άλλο απ’ αυτή την απίστευτη ιστορία που ακούγεται πια και ημιεπίσημα από τον Παναθηναϊκό περί… κούρασης.

Για ποια κούραση μιλάμε ρε παιδιά εδώ πέρα; Ποιος κουράστηκε και γιατί;

Από τις 28 Αυγούστου μέχρι τις 11 Γενάρη που παίξαμε με τον Πανιώνιο, ή για την ακρίβεια τα δεύτερα και τα πιτσιρίκια του Πανιωνίου, δώσαμε συνολικά δεκατέσσερα παιχνίδια (κατά σειρά με Κέρκυρα, Γιάννινα,. Ατρόμητο, Ξάνθη, Εργοτέλη, ΠΑΟΚ, ΟΣΦΠ, ΟΦΗ, Άρη, Πανιώνιο, Τρίπολη, Παναιτωλικό, Κέρκυρα)και ένα με τον Αγροτικό Αστέρα. Δηλαδή ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ συνολικά παιχνίδια σε ΤΡΕΙΣΙΜΙΣΗ μήνες. Κι αυτά με τρία τετραήμερα και πενταήμερα ρεπό και δέκα μέρες διακοπές τα Χριστούγεννα. Δηλαδή ημερολογιακά, ένα παιχνίδι σχεδόν κάθε δέκα μέρες. Και με αντιπάλους που οι μισοί και πάνω, δεν μπόρεσαν να σε κάνουν ούτε να ιδρώσεις.

Και μιλάμε σοβαρά για… κούραση;

Για ποια κούραση μιλάμε λοιπόν; Κουράστηκαν με τόσα ματσάκια παίκτες που παίρνουν εξακόσιες, εφτακόσιες, οχτακόσιες χιλιάδες, ένα εκατομμύριο και ενάμιση καθαρά τον χρόνο; Πλάκα κάνουμε δηλαδή τώρα;

Αν όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε με το συγνώμη αλλά θα έπρεπε ήδη να έχει πάρει πόδι όλη η Παιανία σαν ένας άνθρωπος. Γιατί για να μιλάς για κούραση με τέτοιες συνθήκες μόνο αν δεν δουλεύεις καθόλου έχεις το δικαίωμα. Όμως εδώ το θέμα δεν είναι αυτό. Γιατί αν είναι αυτό, άστο καλύτερα. Το θέμα είναι, ότι λέγοντας-λέγοντας συνέχεια για την κούραση, σε μια προσπάθεια να βρεις δικαιολογία, κάπου όλοι αρχίζουν και κουράζονται στ’ αλήθεια και κυρίως ψυχολογικά πάνω απ’ όλα.

Γιατί αλλιώτικα, τι να πουν και οι άλλοι που είχαν και Ευρώπη, όχι στην Ευρώπη που πες είναι αλλιώς, αλλά εδώ στην Ελλάδα;

Αλλά κι εδώ, αντί να σκύψουμε πάνω από το πρόβλημα και να το παλέψουμε, παίρνουμε ένα υπαρκτό δεδομένο που έχει βάση και το χρησιμοποιούμε σαν… εξήγηση έτσι για να περάσει η μπόρα και φυσικά σαν δικαιολογία για όλα. Το περιβόητο… βάθος.

Ναι, δεν έχουμε βάθος στο ρόστερ μας, ενώ οι άλλοι έχουν.

Κι εγώ δεν λέω ότι έχουμε βάθος. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Αλλά κι αυτό, δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τα πάντα. Να εντοπισθεί σαν πρόβλημα και να το παλέψουμε, με όσα μέσα έχουμε, είτε δηλαδή με δουλειά στην ομοιογένεια ακόμα και σε παίκτες που δεν είναι πρώτης επιλογής, είτε με δουλεμένα εναλλακτικά πλάνα για περιπτώσεις απουσιών ή τραυματισμών, είτε οτιδήποτε άλλο, εντάξει. Αλλά να το χρησιμοποιούμε σαν την εξήγηση και την δικαιολογία για όλα, δεν γίνεται.

Και για να σας αποδείξω ότι επί της ουσίας το πρόβλημα απλά το «χρησιμοποιούμε» σαν εξήγηση και δικαιολογία, αλλά δεν το… δουλεύουμε σαν λύση, ένα θα σας πω. Όταν λοιπόν έχεις επίγνωση και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις βάθος στο ρόστερ σου, τότε δεν δηλώνεις στο θεωρητικά πιο δύσκολο παιχνίδι σου (με Παναιτωλικό) τον καλύτερό σου παίκτη (Λέτο) μόνο και μόνο επειδή έτσι βολεύουν οι ημερομηνίες να πάρει δέκα μέρες άδεια.

Κι ακόμα παρακάτω. Όταν το παθαίνεις μια φορά, δεν το επαναλαμβάνεις αμέσως μετά και πάλι το ίδιο λάθος. Γιατί για παράδειγμα, εγώ άντε πες ότι δεν τον πάω τον Κάρα όπως του λένε οι… αγαπητικοί του και δεν τον θεωρώ απώλεια. Ο Φερέϊρα όμως, από την στιγμή που τελευταία ξαφνικά είτε τον ξεκινάει βασικό είτε τον κάνει πρώτη αλλαγή, προφανώς και τον υπολογίζει σαν πολύτιμη μονάδα. Ε λοιπόν, όταν δεν έχεις… βάθος στο ρόστερ σου και θεωρείς κάποιον σαν… πολύτιμη μονάδα σ’ αυτό το… ρηχό και ελλιπές ρόστερ σου, δεν τον δηλώνεις να εκτίσει την ποινή της μια αγωνιστικής στο πιο δύσκολο και πάλι θεωρητικά παιχνίδι σου, αυτό εκτός με τα Γιάννινα. Δηλαδή αν εκτιμούμε ότι ο Καραγκούνης μπορεί να βοηθήσει, πότε λογικά θα μας χρειαστεί περισσότερο, εκτός με τα Γιάννινα ή με Δράμα και Λεβαδειακό που μπορούσαμε να τον δηλώσουμε;

Και για να το προχωρήσω κι άλλο εδώ, μ’ αυτό το περιβόητο βάθος, που επαναλαμβάνω ΟΝΤΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ο Παναθηναϊκός.

Δηλαδή πέρυσι που είχαμε βάθος και σε ποσότητα και σε ποιότητα καθώς, κατά γενική ομολογία και εν μέσω… έκστασης των πάντων, είχαμε το καλύτερο ρόστερ όλων των εποχών; Γιατί παρουσιάζαμε μια σεζόν ολόκληρη, την ίδια εικόνα μιας… κουρασμένης, αποστεωμένης και χωρίς καμιά φρεσκάδα ομάδας;

Ή για να σας πω και το αντίθετο. Και ειδικά για κάποιους πιτσιρικάδες της παρέας που δεν ξέρουν και τους τα μαθαίνουν όλα λάθος. Και δεν θα αναφερθώ στην δεκαετία του… τρισκατάρατου που ο Παναθηναϊκός έπαιζε και μπαλάρα στην Ελλάδα και έκανε άθλους στην ευρώπη και έβαζαν όλα τα μέσα του κόσμου για να του πάρουν το πρωτάθλημα στην δεκαετία του 2000. Θα σας πάω ακόμα πιο πίσω που όλοι θα συμφωνήσουμε.

Ο Ρότσα λοιπόν, τι βάθος ρόστερ είχε όταν για δύο χρόνια πήρε δυο πρωταθλήματα ένα νταμπλ και πήγαμε και στους τέσσερις του Τσάμπιονς Λιγκ;

Με… δεκαπέντε παίκτες και δέκατο-πέμπτο τον Λαγωνικάκη έπαιζε ο Παναθηναϊκός δυο χρόνια συνέχεια στην πιο λαμπρή διετία της νεότερης ιστορίας του.

Βάντζικ, Αποστολάκης, Βαζέχα, Γ.Χ. Γεωργιάδης, Δώνης, Καπουράνης, Μάρκος, Ουζουνίδης, Γ.Σ. Γεωργιάδης, Καλιτζάκης, Μαραγκός, Μπορέλι, Κολιτσιδάκης, Νιόπλιας, Λαγωνικάκης ήταν οι παίκτες που χρησιμοποιούσε ο Ρότσα, μαζί με τον Νικοπολίδη αναπληρωματικό τερματοφύλακα, τον Αλεξούδη που είχε πάθει σοβαρό τραυματισμό και έλειπε μισή σεζόν και βάλε. Και τον πάγκο συμπλήρωναν τα δεκαοχτάχρονα και δεκαεφτάχρονα τότε, Γκούμας, Καφφές, Μπασινάς, Χαλκιάς, Αλεξόπουλος, Θωμαϊδης, Χαλκιάς, Νικολαϊδης (Τεό) και… Ελιομάρ Καρβάλιο.

Πλάκα κάνουμε δηλαδή τώρα; Και μ’ αυτό το… βάθος άντεξε δυο χρόνια πρωταθλητισμό και κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων, ενός νταμπλ και μιας πορείας στους τέσσερις του Τσάμπιονς Λιγκ;

Κι εμείς τώρα δεν έχουμε… βάθος για δεκατέσσερα παιχνίδια πρωταθλήματος σε τρεισίμιση μήνες και… υπάρχει και κούραση κιόλας;

Και ξαναλέω. Αν τα αναφέρω όλα αυτά και με… παραδείγματα για τους δύσπιστους, τα λέω για ένα και μόνο λόγο. Όχι για να πω πως έχουμε βάθος. Αλλά γιατί το υπαρκτό πρόβλημα του ρόστερ, δεν είναι η εξήγηση και η δικαιολογία πάντα και για όλα.

Στο κάτω-κάτω ομάδες χωρίς ελλείψεις και χωρίς αδυναμίες δεν υπάρχουν. Και ο Παναθηναϊκός έχει και τεράστιες ελλείψεις και αδυναμίες και ορατά κενά που βγάζουν μάτι. Αλλά αυτά πρέπει να είναι αντικείμενο μάχης, συσπείρωσης, πάλης, αντιμετώπισης και κίνητρο μεγαλύτερης ακόμα προσπάθειας και δουλειάς για να ξεπεραστούν και να αντιμετωπιστούν όσο γίνεται καλύτερα. Και όχι σαν αφορμή για να καθαρίσουμε παίκτες που δεν γουστάρουμε, για να σηκώσουμε ψηλά τα χέρια και να εγκαταλείψουμε πλάνα και δουλειά και για δικαιολογίες σε κάθε στραβή. Απλά πράγματα.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Καρυπίδης: «Αναλαμβάνω την ευθύνη και προχωρώ»
Καρυπίδης: «Αναλαμβάνω την ευθύνη και προχωρώ»
Κοντά σε συμφωνία με Μανούσο
Κοντά σε συμφωνία με Μανούσο
Θλίψη στην Μαν. Γιουνάιτεντ και ενός λεπτού σιγή! (video)
Θλίψη στην Μαν. Γιουνάιτεντ και ενός λεπτού σιγή! (video)
Πώς καταστρέφεις τις καριέρες τριών ποδοσφαιριστών με μία ντρίπλα;
Πώς καταστρέφεις τις καριέρες τριών ποδοσφαιριστών με μία ντρίπλα;
Η δισκογραφική συνεργασία της χρονιάς
Η δισκογραφική συνεργασία της χρονιάς
Πέθανε ο ηθοποιός Ρότζερ Μουρ
Πέθανε ο ηθοποιός Ρότζερ Μουρ
Οι διαδρομές του Nike+ Run Club συνεχίζονται παρέα με τον Yatzer, στις 24/5 στο Κολωνάκι
Οι διαδρομές του Nike+ Run Club συνεχίζονται παρέα με τον Yatzer, στις 24/5 στο Κολωνάκι
Έκρηξη Μάντσεστερ - Θρήνος στην Κύπρο: Νεκρή βρέθηκε η 8χρονη Saffie Rose Roussos
Έκρηξη Μάντσεστερ - Θρήνος στην Κύπρο: Νεκρή βρέθηκε η 8χρονη Saffie Rose Roussos

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης