Έχει δίκιο αλλά… αυτοκτονεί

Έχει δίκιο αλλά… αυτοκτονεί

Αν κάποιος προσπαθήσει να γράψει ένα άρθρο για το παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τον Παναιτωλικό, με αποκλειστικό σκοπό να σας… αρέσει, αυτό ειλικρινά δεν είναι δύσκολο. Αντίθετα, αν προσπαθήσει με καθαρό μάτι να σας πει κάτι παραπάνω απ’ αυτό που έχετε ήδη ακούσει και διαβάσει, εκεί ειλικρινά τα πράγματα ζορίζουν.

Ξεκινάω έτσι, ακριβώς γιατί μεταξύ μας, το είχα αυτό το δίλλημα πριν ξεκινήσω να γράφω. Και ειδικά αν η αναφορά γινόταν μόνο για τους φίλους του Παναθηναϊκού.
Καθώς γενικά δεν θα ήταν δύσκολη η προσέγγιση του παιχνιδιού, έτσι τουλάχιστον όπως την έχει προσεγγίσει γενικότερα μέχρι τώρα ο Παναθηναϊκός. Και ταυτόχρονα θα μπορούσα να προσθέσω και μερικούς πόντους στην Παναθηναϊκοφροσύνη μου, απέναντί τους και ίσως και συνολικά απέναντί σας.

Θα μπορούσα για παράδειγμα, να σταθώ στο υπαρκτό γεγονός του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο Παναθηναϊκός από την διαιτησία, από κάποιο σημείο του πρωταθλήματος και μετά.

Στα σκληρά μαρκαρίσμτα που δέχονται οι παίκτες του με την ανοχή των διαιτητών και στο επιλεκτικό φόρτωμα με κίτρινες στους δικούς του ποδοσφαιριστές και ειδικά σε πρωτοκλασάτα στελέχη της ομάδας, αντί στους αντιπάλους τους που τους κλωτσάνε.

Και στην συνέχεια να σταθώ στο πέναλτι που δεν δόθηκε στον Βύντρα.

Και να κάνω και χιούμορ ανεβάζοντας ακόμα πιο πολύ τους τόνους. Λέγοντας πως κακώς δεν πήρε κίτρινη κάρτα και ο Μπουμσόνγκ γιατί… τραυματίστηκε.

Ή ακόμα καλύτερα, να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησε ο Φερέϊρα στην συνέντευξη τύπου. Και κάνοντας την σούμα μέχρι τώρα του πρωταθλήματος, να εστιάσω σαν βασικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού, την αντιμετώπισή του από τους διαιτητές. Και ειδικά συγκρίνοντάς την με την αντίστοιχη προς τον Ολυμπιακό.

Θα μπορούσα μάλιστα να το ντύσω και με ποδοσφαιρικά επιχειρήματα το όλο στόρι.

Ώστε να μην εκτεθώ μένοντας αυστηρά στο οπαδικό κομμάτι της ιστορίας, που πιθανά να δώσει επιχειρήματα στον αντίλογο, ότι δεν ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, αλλά όλο με τα υπόλοιπα.

Γράφοντας για παράδειγμα σαν απάντηση, στην πιθανή ένσταση «μα για να κερδίσεις τον Παναιτωλικό σε πείραξαν μερικά σκληρά μαρκαρίσματα ή ένα ανάποδο αράουτ» ή «κοίτα πρώτα την δική σου απόδοση και μετά μιλάς για διαιτησία», τα εξής.

Ότι πρώτον πουθενά δεν λέει στον κανονισμό ποδοσφαίρου, ότι αν μια ομάδα δεν βρεθεί σε καλή μέρα, σημαίνει ότι δικαιούται να την σφάζει κιόλας ο διαιτητής.
Ή ότι ακόμα και μια καλή ομάδα, όταν την παίζεις αντιαθλητικά και ο διαιτητής το αφήνει αυτό ανεξέλεγκτα, κάπου αντικειμενικά δεν μπορεί να βρει ρυθμό και εκνευρίζεται.

Ή τέλος, ότι η σύγχρονη μέθοδος επέμβασης ενός διαιτητή στην εξέλιξη ενός παιχνιδιού, δεν είναι πια τα καραμπινάτα σφυρίγματα, αλλά με μικρά-μικρά σφυρίγματα που γυρίζουν ανάποδα το παιχνίδι, με κίτρινες κάρτες αδικαιολόγητες και φθορά έτσι συνολικά του ρόστερ και κυρίως με μια συμπεριφορά που σε εκνευρίζει, σε αποπροσανατολίζει και σου χαλάει χωρίς να φαίνεται το παιχνίδι σου.

Ποδοσφαιρικότατη και σωστή σε γενικές γραμμές είναι αυτή η προσέγγιση. Και ταυτόχρονα, δίνει και επιχειρήματα για χρήση στις βραδινές εκπομπές για τους φίλους του Παναθηναϊκού. Ή σε αντίστοιχα μπλογκς και φόρουμ στο διαδίκτυο.

Νομίζω λοιπόν, πως αν τελείωνε κάπου εδώ το άρθρο μου, σε γενικές γραμμές θα τα είχα πάει καλά.  Κατ’ αρχήν δεν θα είχα πει κανένα ψέμα. Δεν θα είχα… αναγκαστεί αν θέλετε να πω κάποιο ψέμα. Αντικειμενικά έτσι έχουν τα πράγματα. Και με βάση την προιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με το δίκιο τους φωνάζουν όλοι στον Παναθηναϊκό. Αλλά και πέρα απ’ αυτό, θα είχα και άλλα οφέλη σε επίπεδο προσωπικό και εντυπώσεων για μένα και την γνώμη μου.

Και πολύ φανατικά δεν μίλησα και ποδοσφαιρικά προσπάθησα να προσεγγίσω την όλη ιστορία και κυρίως θα είχα βάλει και εγώ ένα ακόμα λιθαράκι στην… υπεράσπιση του Παναθηναϊκού στην δύσκολη αυτή στιγμή, με πιθανότατο αποτέλεσμα, να βρεθούν ακόμα μερικοί που θα έλεγαν «πέστα ρε Κώστα, ξεμπρόστιασέ τους» αναβαθμίζοντας έτσι στο μυαλό τους την «Παναθηναϊκοφροσύνη» μου.

Γενικά θα είχα γράψει ένα μετρημένο και σωστό άρθρο, κρατώντας ταυτόχρονα κοντά μου και κυρίως ευχαριστημένη, την «ιντερνετική» ή ακόμα και την γενικότερη… πελατεία μου. Άσε που θα είχα ξεμπερδέψει και με το… μεροκάματο για σήμερα, τουλάχιστον σε ότι έχει να κάνει με το σάιτ εδώ πέρα.

Το πρόβλημα όμως αν τελείωνα κάπου εδώ, θα το είχα με… μένα.

Πρώτον γιατί δεν θα ήμουν έντιμος απέναντί σας. Δεν θα είχα παρουσιάσει δηλαδή όλες τις σκέψεις που έκανα με αφορμή το γεγονός. Και παρ’ ότι θα άφηνα ευχαριστημένους τους περισσότερους «δικούς μου», επί της ουσίας θα τους είχα κοροϊδέψει, ακριβώς γιατί θα τους είχα κρύψει ένα μεγάλο κομμάτι της πραγματικής μου σκέψης. Της σκέψης, για την οποία μπαίνουν στον κόπο να κάνουν ένα κλικ στο κομπιούτερ τους, ή ακόμα περισσότερο να δώσουν και ενάμιση ευρώ στο περίπτερο.

Δεύτερον, γιατί επί της ουσίας πια, θα σας είχα πει την μισή αλήθεια. Γι’ αυτή καθ’ αυτή την ουσία της συζήτησης.

Και τρίτον, εξ ίσου σημαντικό για μένα, ακόμα και αν το πάρω καθαρά οπαδικά, θα είχα κάνει ζημιά αντί για καλό στον Παναθηναϊκό. Και θα είχα κάνει ζημιά, γιατί προκειμένου να φανώ εγώ αρεστός και να μην ακούσω μπινελίκια, θα είχα αβαντάρει μια τακτική και οπτική γωνία, που την θεωρώ λάθος και κυρίως επιζήμια έως αυτοκτονική για τον Παναθηναϊκό στην προσπάθειά του να πάρει το πρωτάθλημα.

Λοιπόν για να μπαίνουμε και στην ουσία. Ο Παναθηναϊκός κατ’ αρχήν έχει δίκιο σε όσα λέει για την διαιτησία. Μέχρι εκεί όμως. Γιατί από κάποιο σημείο και μετά, κάνει δύο πολύ μεγάλα λάθη.

Το πρώτο είναι ότι μεγαλώνει και φουσκώνει το πρόβλημα στο μυαλό του και στο μυαλό της ομάδας. Με λίγα λόγια και για να με καταλάβουν οι παλιότεροι. Κυρίως αυτοί που έζησαν σαν αντίπαλοι με την «παράγκα» τα χρόνια της «παράγκας» και όχι σαν αβανταδόροι και συνοδοιπόροι της. Αν λοιπόν ο μακαρίτης ο Κυράστας, ο Μαρκαριάν και ο Δανιήλ, είχαν τέτοιες διαιτησίες σαν κι αυτές που έχει τώρα ο Παναθηναϊκός κόντρα του, από ένα ή δύο πρωταθλήματα ο καθένας τους θα τα είχε πάρει.

Και κάτι ακόμα πάνω σ’ αυτό. Αυτά που έχει δει ο Παναθηναϊκός μέχρι τώρα, είναι πταίσματα. Αν χρειασθεί, νάστε σίγουροι πως θα δει πραγματικές σφαγές. Και τότε θα είναι όχι απλά απροετοίμαστος και ψυχολογικά και επικοινωνιακά, αλλά έτσι που το έχει σηκώσει το πρόβλημα μέχρι τώρα, τότε δεν θα έχει τίποτε άλλο να κάνει, παρά να σηκώσει τα χέρια και να παραδοθεί.

Όποιος το καταλαβαίνει αυτό, το καταλαβαίνει. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει τώρα το κοκοράκι και ας χοροπηδάει παριστάνοντας τον σούπερ-ντούπερ αγανακτισμένο Παναθηναϊκάρα, αλλά εκείνες τις στιγμές που θα χρειάζεται η πραγματική μάχη, όχι απλά θα είναι σαν ξεφουσκωμένη γαλοπούλα, αλλά θα έχει γίνει εντελώς ακίνδυνος και ανίκανος να βοηθήσει τον Παναθηναϊκό σε οτιδήποτε.

Το δεύτερο τώρα και εξ’ ίσιου σημαντικό. Από την μέρα που ο Ολυμπιακός που έτσι κι’ αλλιώς δούλευε στο παρασκήνιο, αποφάσισε να το «δείξει» κιόλας και να το παίξει και επικοινωνιακά με τον Σάββα Θεοδωρίδη και κάποιες άλλες μάλλον γραφικές ενέργειες, ο Παναθηναϊκός τσίμπησε σαν χάνος.

Τσίμπησε και μπήκε με τα μούτρα στο τριπάκι που του έστησε ο Ολυμπιακός. Αρχής γενομένης με τον Άρη, ο Παναθηναϊκός αποφάσισε ξαφνικά σαν τακτική, αυτό ακριβώς που παρακάλαγε και τον… ωθούσε να κάνει το επικοινωνιακό επιτελείο του Ολυμπιακού και δυστυχώς όχι μόνο του Ολυμπιακού. Αλλά αυτό το τελευταίο είναι άλλη κουβέντα και την κρατάω για αργότερα.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, ξαφνικά συμπεριφέρεται σαν ο αποκλειστικός αντίπαλός του, να μην είναι ο Ολυμπιακός, αλλά η… διαιτησία που ελέγχει ο Ολυμπιακός. Κι αυτό το πέρασε και στην ίδια του την ομάδα. Αποτέλεσμα;

Η ομάδα έχασε την αίσθηση υπεροχής με την οποία πορευόταν και έμπαινε στα παιχνίδια και έγινε ένα απίστευτα εκνευρισμένο σύνολο, που από τον πάγκο ακόμα, ξεκινάει να παίζει με αντίπαλο τον διαιτητή από το… δεύτερο λεπτό του κάθε αγώνα.

Με λίγα λόγια, έχασε το βασικό στο οποίο υπερείχε και ήταν πρώτη στο πρωτάθλημα. Το «γήπεδό της». Την πήγαν από δω, την πήγαν από κει, της έριξαν δυο τρεις… παραπλανητικές μπαταριές και την έφεραν εκεί που ήθελαν. Να παίζει σε ξένο γήπεδο κάθε αγωνιστική και με αντίπαλο κάθε φορά τον ίδιο. Ή πιο σωστά τους ίδιους. Τον διαιτητή σε πρώτη φάση και τον εαυτό της σαν ομάδα σε δεύτερη.

Είναι απίστευτα λάθος και αυτοκτονικό αυτό. Καθώς ο Παναθηναϊκός βρέθηκε ξαφνικά συνολικά σαν οργανισμός, σαν διοίκηση δηλαδή, σαν προπονητής, σαν παίκτες, σαν δημοσιογράφοι, σαν οπαδοί, να έχει πριν, κατά την διάρκεια και μετά το τέλος κάθε αγώνα, ένα και μόνο πράγμα στο μυαλό του. Τον διαιτητή, πως θα… προστατευθεί απ’ αυτόν και πως θα αντιδράσει σ’ αυτόν μετά το παιχνίδι.

Κι αυτό είναι λάθος. Και επιλογή και τακτική και στρατηγική.

Όσο κι αν έχει δίκιο σε όσα λέει και διαμαρτύρεται ο Παναθηναϊκός.

Κι είναι λάθος για πολλούς λόγους.

Πρώτον γιατί ακόμα κι έτσι να είναι, το πρόβλημα ούτε αντιμετωπίζεται έτσι και κυρίως ούτε λύνεται έτσι. Έτσι στην καλύτερη, να κερδίσεις τις εντυπώσεις και στην χειρότερη να αποκτήσει την νοοτροπία και την ψυχολογία της δικαιολογίας ή ίδια σου η ομάδα και οι οπαδοί της.

Δεύτερον και σημαντικότερον. Γιατί η πείρα μέχρι τώρα, δείχνει ότι συνολικά σαν οργανισμός και σαν ομάδα, δεν έχεις την ωριμότητα να απομονώσεις αυτό το κομμάτι και στο οποίο άντε να δεχθούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι έχεις απόλυτο δίκιο, από την υπόλοιπη προσπάθεια, αυτοκριτική και κυρίως δουλειά που πρέπει να κάνεις σαν ομάδα σε ποδοσφαιρικό επίπεδο.

Αντίθετα σου φαίνεται πιο ελκυστικό και κυρίως πιο… αποδοτικό σαν πεδίο δράσης και ενασχόλησης αυτό και έχεις πέσει με τα μούτρα σ’ αυτό και μόνο.
Αποτέλεσμα; Πολλά πράγματα σε ποδοσφαιρικό επίπεδο να έχουν γίνει λάθος και εσύ να μην έχεις ούτε την ψυχραιμία, αλλά ούτε καν την… ανάγκη να ασχοληθείς μαζί τους.
Και να μην αρχίσω τώρα γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ.

Για παράδειγμα.. Είναι σωστό ότι ο Λέτο έχει μπει στο σημάδι και τρώει και κλωτσιές σύννεφο και κίτρινες ταυτόχρονα. Όμως αυτή είναι το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης του γεγονότος. Μια προσεκτική ματιά, θα δείξει ότι ο Λέτο μέχρι το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, έχει φάει όλες κι όλες μία κίτρινη αν δεν κάνω λάθος. Και κάπου μετά, έχει παίξει ρόλο και το ότι επειδή σε κάποια παιχνίδια, είτε δεν ήταν σε καλή κατάσταση, είτε του έγινε βίωμα και του ίδιου ότι τρώει κλωτσιές και δεν τιμωρείται (ακριβώς δηλαδή απ’ όταν άρχισε αυτή η ιστορία με την διαιτησία) άρχισε και μαρκάρει τσατισμένα και να επιχειρεί απελπισμένα να τελειώσει φάσεις ανάμεσα σε πέντε και έξι αντιπάλους χωρίς βοήθεια, με αποτέλεσμα η τελευταία του ενέργεια να είναι άσκεφτη και επικίνδυνη για κάρτα και να διαμαρτύρεται συνεχώς.

Κλασσικό παράδειγμα επίσης ο Καραγκούνης. Που με κάτι συμμετοχές ολιγόλεπτες, έχει συμπληρώσει ήδη τέσσερις κίτρινες, όλες από διαμαρτυρία. Με εξαίρεση εκείνη στο Καραϊσκάκη που σε ένα δευτερόλεπτο κατάφερε να κάνει ταυτόχρονα τα εξής. Και να χάσει την μπάλα και να κάνει φάουλ και να επιχειρήσει να πιάσει τον αντίπαλό του και να μην καταφέρει να τον σταματήσει και να πάρει και κίτρινη κάρτα και να τραυματιστεί.

Τι θέλω να πω εδώ. Ότι πέρα από την αδιαμφισβήτητη πρόθεση των διαιτητών, ο Παναθηναϊκός είναι πια τόσο εκνευρισμένος και αποπροσανατολισμένος σαν ομάδα, που με την συμπεριφορά του τους… βοηθάει κιόλας σ’ αυτό που φοβάται ότι θα του κάνουν.

Και τέλος; Τέλος το πιο σημαντικό. Αν έβλεπα από τον Παναθηναϊκό συνολικά σαν οργανισμό, ότι δίνει την μάχη σε δύο επίπεδα, δηλαδή και σ’ αυτό της ανάδειξης του θέματος της διαιτησίας και της προσπάθειας να προστατευθεί, αλλά και σ’ αυτό της διατήρησης στην ομάδα εκείνων των επιλογών και χαρακτηριστικών, που την είχαν κάνει να παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο και να παίρνει αποτελέσματα, δεν θα ανησυχούσα.

Εδώ όμως βλέπω μια μονομέρεια που με ανησυχεί και πάρα πολύ μάλιστα. Και ταυτόχρονα με αυτή την μονομερή ενασχόληση με την διαιτησία, βλέπω πια να εγκαταλείπονται, ή έστω να ατονούν, μια σειρά πράγματα που είχε κατακτήσει ο Παναθηναϊκός. Και στις επιλογές της ενδεκάδας και στην διαχείριση των αγώνων και στην προετοιμασία των αγώνων.

Καθώς και στα τρία αυτά, ο Παναθηναϊκός αστόχησε απελπιστικά στο Αγρίνιο. Και το χειρότερο; Από τον τρόπο που διαχειρίζεται το συγκεκριμένο παιχνίδια, αμέσως μετά την λήξη του, μοιάζει να μην κατάλαβε κιόλας αυτή την αστοχία του. Κι αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο.

Καταλήγοντας. Ο Παναθηναϊκός έχει δίκιο και καλά κάνει που φωνάζει για την διαιτησία. Όμως αν μείνει σ’ αυτό κάηκε. Κι ας αποχαιρετήσει από τώρα ένα δικό του πρωτάθλημα. Ή έστω ένα πρωτάθλημα που μπορεί να το παλέψει ανταγωνιστικά ,μέχρι τέλος. Και κάηκε, γιατί μέσα στην τούρλα του Σαββάτου και στον όλο ορυμαγδό, κανείς δεν βλέπει ή τον βολεύει να μην δει, ότι ξαφνικά άρχισαν να γίνονται όχι απλά λάθος, αλλά ακαταλαβίστικες επιλογές και ενέργειες.

Από την άδεια δέκα μέρες και μετά την δήλωσή του να εκτίσει την ποινή του επειδή θα επέστρεφε… κουρασμένος από την άδειά του στο πιο δύσκολο θεωρητικά παιχνίδι απλά και μόνο γιατί αυτό βόλευε… ημερολογιακά την άδειά του, στον καλύτερό του παίκτη, αλλά ταυτόχρονα και σε ένα περιουσιακό του στοιχείο που το πληρώνει με ενάμιση εκατομμύριο ευρώ, μέχρι την χρησιμοποίηση του χαφ Καραγκούνη σε ένα παιχνίδι που υποτίθεται ότι αναζητούσε λύσεις γιατί του έλειπαν δύο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ και μέχρι την χρησιμοποίηση σαν πρώτη αλλαγή για να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα, ενός παίκτη που πριν τρεις μέρες του είπες δεν σε θέλουμε και φύγε να βρεις ομάδα.
Κι εγώ θα συμφωνήσω, ότι όλα αυτά δεν αποτελούν άλλοθι για να κάνουν οι διαιτητές ότι κάνουν στον Παναθηναϊκό. Όμως ταυτόχρονα, θα επιστήσω την προσοχή και στο ανάποδο. Η συμπεριφορά των διαιτητών δηλαδή, να μην αποτελέσουν άλλοθι γι’ αυτά.

Ξέρω ότι πολλούς θα δυσαρέστησα με όσα είπα. Απ’ την άλλη όμως, αν το καλοσκεφτούν όσοι πραγματικά νοιάζονται και για το ποδόσφαιρο και για τον Παναθηναϊκό και κυρίως αν καταλάβουν στον Παναθηναϊκό το τριπάκι στο οποίο έχουν μπει, τότε ίσως και κάτι να προσφέρει αυτό το άρθρο. Και στην διαδικασία συζήτησης και σκέψης γύρω απ’ όσα βλέπουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στην ποιότητα της όποιας κουβέντας επιχειρούμε γι’ αυτό αλλά και στην προσπάθεια του Παναθηναϊκού να φτάσει φέτος στους στόχους του, αν το πάρουμε στην τελική και από τη καθαρά οπαδική πλευρά.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Τραυματισμός… διαρκείας για Τελάντερ
Τραυματισμός… διαρκείας για Τελάντερ
Αυτά ζήτησε ο Μαρινάκης στο Ρέντη
Αυτά ζήτησε ο Μαρινάκης στο Ρέντη
Πλήγμα με Πατίτο στην ΑΕΚ
Πλήγμα με Πατίτο στην ΑΕΚ
Τελειώνει του Ιντέγε στην Κίνα
Τελειώνει του Ιντέγε στην Κίνα
Δημοσίευμα - «βόμβα»: Διαλύεται η Ευρωζώνη και το συγκαλύπτουν!
Δημοσίευμα - «βόμβα»: Διαλύεται η Ευρωζώνη και το συγκαλύπτουν!
Μανώλης Κυπριανίδης: Ανατροπή - σοκ με το θάνατο του γνωστού επιχειρηματία
Μανώλης Κυπριανίδης: Ανατροπή - σοκ με το θάνατο του γνωστού επιχειρηματία
Ο Τομέας Ναυτιλιακών του ΙΕΚ ΑΛΦΑ συμμετέχει αποκλειστικά στην Ευρωπαϊκή Ναυτιλιακή Εβδομάδα στις Βρ
Ο Τομέας Ναυτιλιακών του ΙΕΚ ΑΛΦΑ συμμετέχει αποκλειστικά στην Ευρωπαϊκή Ναυτιλιακή Εβδομάδα στις Βρ
Αστρολογικό δελτίο για όλα τα ζώδια, από 21/2 έως 24/2
Αστρολογικό δελτίο για όλα τα ζώδια, από 21/2 έως 24/2

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης