Πού θα βρω ένα… Μώραλη τώρα

Πού θα βρω ένα… Μώραλη τώρα

Είναι από πολλές απόψεις ενδιαφέρουσα, η επόμενη μέρα στον Ολυμπιακό, μετά το τέλος της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Και συγνώμη απ’ όσους φίλους του Παναθηναϊκού, πιστεύουν διαβάζοντας την αρχή του άρθρου, ότι κάνω διάλειμμα από τα «δικά μας», αλλά θα καταλάβουν, ότι ουσιαστικά μόνο γι’ αυτά θα συζητήσουμε.

Να ξεκαθαρίσω κάτι αρχικά. Η αλήθεια είναι, πως από χθες το βράδυ, ζήλεψα πάρα πολλά πράγματα από τον Ολυμπιακό. Από το… ξεκίνημα του αγώνα κιόλας. Για να μην… παρασυρθείτε σε λάθος κουβέντα, θα σας πω ότι δεν ζήλεψα, ούτε την εμφάνιση, ούτε το αποτέλεσμα. Έχω ζήσει τόσα πολλά με τον Παναθηναϊκό σ’ αυτό και σε ακόμα πιο ψηλό επίπεδο, που θα χρειασθούν ακόμα πολλά χιλιόμετρα ευρωπαϊκής πορείας του Ολυμπιακού, για να με κάνουν να… ζηλέψω. Άλλα ζήλεψα.

Και για να μπαίνουμε σιγά-σιγά στην ουσία της κουβέντας, το πρώτο πράγμα που ζήλεψα ήταν η… μετάδοση του αγώνα. Και για την ακρίβεια, το ύφος, το πάθος, τα σχόλια και τις παρεμβάσεις του Στέλιου Γιαννακόπουλου που σχολίαζε το παιχνίδι για λογαριασμό του MEGA.

Θα επανέλθω σ’ αυτό όμως, καθώς η επόμενη μέρα του αγώνα, ήταν απίστευτα καταλυτική για μένα και σε σχέση με τις συγκρίσεις σε ανάλογες περιπτώσεις. Αφορμή στάθηκε η ραδιοφωνική συνέντευξη του αντιπροέδρου του Ολυμπιακού του κυρίου Μώραλη στον ΣΕΝΤΡΑ, που άκουγα στο αυτοκίνητο, καθώς πήγαινα στη δουλειά.

Κι εκεί πραγματικά, όχι απλά ζήλεψα, αλλά… μελαγχόλησα. Καθώς για μια ακόμα φορά διαπίστωσα το πόσο άνιση είναι η μάχη που προσπαθεί να δώσει χρόνια τώρα ο Παναθηναϊκός, ή έστω αν προτιμάτε, κάποιοι άνθρωποι και η ομάδα επί της ουσίας στον Παναθηναϊκό.

Και δεν αναφέρομαι εδώ στην όποια ικανότητα του Μώραλη, να μιλάει καλά ή να δείχνει με τον τρόπο που τοποθετείται ότι έχει γνώσεις, ήθος και επαγγελματισμό, συνολικά στην συμπεριφορά του. Αυτό για μένα ήταν γνωστό και πάντα το εκτιμούσα σον συγκεκριμένο. Αλλού ήταν η ουσία.

Στο ότι δηλαδή, από την αρχή μέχρι το τέλος της συνέντευξης, με κάθε φράση του, με κάθε αποστροφή αν θέλετε στις φράσεις του και με τις απαντήσεις ακόμα και σε δύσκολες ερωτήσεις, δεν μίλησε ούτε μια στιγμή σαν… Μώραλης, αλλά σαν… αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού.

Δεν προσπάθησε ούτε σε μια στιγμή, σε μια τέτοια μέρα μάλιστα, να εισπράξει, ένα κομματάκι έστω από την αίσθηση θριάμβου που υπήρχε στο στρατόπεδο της ομάδας του για την πάρτη του, αλλά ούτε και να γίνει αρεστός στον κόσμο με όσα είπε για την επόμενη μέρα και την συνέχεια του Ολυμπιακού. Με λίγα λόγια, δεν σήκωσε πόντο την προσωπική του μύτη. Δεν έβγαλε στην σέντρα άλλους για να καλύψει τον… τέτοιο του σε πιθανή «μη δημοφιλή» απάντηση για τον κόσμο. Αντιθέτως, από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο, λειτουργούσε μόνο για την ομάδα που εκπροσωπούσε και για την διοίκηση που υπηρετούσε.

Ε λοιπόν, λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτό στον Παναθηναϊκό φίλοι μου δεν το έχουμε. Δεν το είχαμε και ποτέ άλλωστε. Στον Παναθηναϊκό, ο αντίστοιχος άνθρωπος την αντίστοιχη μέρα, πρώτα απ’ όλα θα φρόντιζε να αναδείξει την… προσφορά και συμμετοχή του στην επιτυχία και κυρίως να φανεί καλός ως σκέψεις και προθέσεις στον κόσμο και στα ΜΜΕ για την επόμενη μέρα.

Για παράδειγμα, στην προφανή ερώτηση και με την δημοφιλία του προπονητή στα ύψη,  αν δηλαδή θα γίνει μεταγραφή τον Γενάρη και αν θα κάνετε ό,τι σας ζητήσει ο προπονητής, η απάντηση του «Παναθηναϊκού παράγοντα», «βεβαίως και κάνουμε ό,τι μας ζητήσει ο προπονητής» και άσε μετά τους… άλλους, τον… πρόεδρο, τον… ιδιοκτήτη να μαζέψουν τα σπασμένα αν δεν γίνει τίποτε. Αυτός θα είχε… καθαρίσει την θέση του και θα ήταν ήδη αρεστός σε κόσμο και δημοσιογράφους.

Αντιθέτως, η απάντηση του Μώραλη στην συγκεκριμένη ερώτηση ήταν «προφανώς αν μας ζητήσει κάτι ο κύριος Βαλβέρδε, θα το δούμε, θα το συζητήσουμε και αν είναι σε λογικά πλαίσια θα προσπαθήσουμε να γίνει».

Αυτή η μικρή λεπτομερειούλα στην φράση, δηλαδή «…θα το συζητήσουμε και αν είναι σε λογικά πλαίσια…» είναι που κάνει την διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες.
Ο ένας δηλαδή θα φόρτωνε την ευθύνη αλλού σ’ αυτούς που θα αποφάσιζαν και ο άλλος την πήρε με το «καλημέρα» πάνω του.

Και αυτό δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Είναι το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο λειτουργούν οι δύο ομάδες χρόνια τώρα και το οποίο καθορίζει τελικά και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ψυχολογία σε κάθε μια τους. Αυτό δηλαδή που με απλά λόγια, ονομάζουμε «βαθμό συσπείρωσης».

Αυτό είναι που κάνει και την διαφορά τόσα χρόνια ανάμεσα στις δύο ομάδες. Το ότι στον Ολυμπιακό θεωρείται πλέον όχι απλά κανόνας, αλλά ιερός νόμος, οι άνθρωποί του να λειτουργούν πάνω απ’ όλα για την ομάδα, τον σύλλογο και την διοίκησή τους, ενώ στον Παναθηναϊκό με ελάχιστες εξαιρέσεις όλα αυτά τα χρόνια συμβαίνει το αντίθετο. Ο καθένας δηλαδή που υπάρχει, ζει, λειτουργεί και αμείβεται απ’ αυτή την ομάδα, θεωρεί… υποχρέωσή του, πριν απ’ όλα να προστατέψει τον εαυτό του και να κρατήσει αποστάσεις από την ομάδα, τον σύλλογο και την διοίκησή του, σε οτιδήποτε εκτιμάει ότι δεν θα αρέσει στον κόσμο και στους δημοσιογράφους. Εν ολίγοις και για να μην το λέμε γύρω-γύρω, ποτέ δεν βάζει τα στήθια του και τον εαυτό του συνολικά μπροστά, για να υπερασπίσει την ομάδα και αυτούς που τον πληρώνουν.

Κι αυτά όλα δεν αφορούν μόνο στον Μώραλη ή στην χθεσινή του συνέντευξη. Είναι έτσι όλος ο Ολυμπιακός δομημένος από πάνω μέχρι κάτω. Και είναι ταυτόχρονα, εντελώς αντίθετα δομημένος ο Παναθηναϊκός χρόνια τώρα από πάνω μέχρι κάτω.

Είπα για παράδειγμα στην αρχή, ότι ζήλεψα την παρουσία του Στέλιου Γαννακόπουλου στην μετάδοση. Κι έτσι είναι.

Έχω παρακολουθήσει εκατοντάδες μεταδόσεις κρίσιμων αγώνων και των δύο ομάδων. Με αντίστοιχους αριθμητικά σχολιαστές.

Η ταύτιση με την ομάδα, η προσπάθεια προστασίας, τόσο της ομάδας, όσο και των παικτών της και το κλίμα που έβγαζε ο Γιαννακόπουλος χθες, λυπάμαι, αλλά δεν το έχω δει ποτέ από αντίστοιχους σχολιαστές στον Παναθηναϊκό.

Στον Παναθηναϊκό ο σχολιαστής, πρώτα θα προσπαθούσε να πείσει τους τηλεθεατές, πως αν και Παναθηναϊκός, δεν βλέπει με… πράσινα γυαλιά το παιχνίδι και μετά οτιδήποτε άλλο.

Στον Παναθηναϊκό σε κάθε χαμένη ευκαιρία, θα ακούγαμε σχόλια για το πόσο λείπει από την ομάδα ένας φορ κλάσης και σε κάθε ευκαιρία του αντιπάλου, ότι με αυτήν την άμυνα δεν έχει καμιά τύχη ο Παναθηναϊκός.

Αντίθετα, στον Ολυμπιακό ακόμα και η λάθος πάσα στα τρία μέτρα, σχολιάζεται σαν «έξυπνη σκέψη αλλά… δεν έπιασε».

Θα σας πω κάτι, που μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας. Άλλωστε ακόμα και τώρα που γράφω το κομμάτι, το συνδρομητικό κανάλι δείχνει στα χάι-λάιτς τα στιγμιότυπα του αγώνα και μπορείτε να το διαπιστώσετε.

Σε όλες τις ευκαιρίες που έκανε η Άρσεναλ και ειδικά στην τρικυμία του πρώτου δεκαπενταλέπτου, ο Μέλμπεργκ ήταν σε όλες μέσα. Αρχής γενομένης από εκείνο το απίστευτο γλίστρημα που έβγαλε –τετ-α-τετ τον Αρσάβιν στο ξεκίνημα του αγώνα, μέχρι σε όλες τις επόμενες στις οποίες κυριολεκτικά κουτούλαγε πάνω στον αντίπαλο και δεν ήξερε πού βρισκόταν.

Αν ακούσατε κάτι σχετικά, έστω και σαν περιγραφή ή… επισήμανση απαλή από τον Γιαννακόπουλου, να μου την θυμίσετε. Αντίθετα, μετά απ’ όλα αυτά, τον άκουσα να σχολιάζει σε μια φάση της πλάκας προς το τέλος, που ένα σουτ από την μικρή περιοχή κόντραρε στο πόδι του Μέλμπεργκ που έτρεχε απεγνωσμένα προς τον αντίπαλο και πήγε κόρνερ, να σχολιάζει «εδώ ο Μέλμπεργκ με τον τρόπο που… έτρεξε (σ.σ. ;;;) έδειξε την… μεγάλη του κλάση».

Έτσι ακριβώς. Και φυσικά δεν τον κατηγορώ τον Στέλιο γι’ αυτό. Καλά έκανε και έτσι το ένοιωθε στο φινάλε να εκφραστεί. Για την ομάδα του μιλούσε και σε παίκτη της ομάδας του αναφερόταν. Απόλυτα φυσιολογική και οπαδικότατη η τοποθέτησή του. Απλά σκεφτείτε λίγο τα αντίστοιχα σχόλια και περιγραφές, αν στην θέση του Μέλμπεργκ ήταν αμυντικός του Παναθηναϊκού και ειδικά μέρες που είναι και της… μόδας κιόλας, ο Σαριέγκι ή ο Βύντρα.

Τελειώνοντας. Γιατί τα λέω όλα αυτά σήμερα. Γιατί πρώτον πραγματικά ζηλεύω την ατμόσφαιρα και την λογική με την οποία κινούνται όλοι στον Ολυμπιακό ανεξαρτήτως αποτελέσματος και γιατί δεύτερον και σημαντικότερον, θεωρώ ότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το κλίμα που επικρατεί γενικά σε μια ομάδα, παίζουν σημαντικότατο ρόλο στο πώς λειτουργεί και προσπαθεί να φέρεις σε πέρας τις υποχρεώσεις της.

Κι αυτή η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το κλίμα που προανέφερα, καθορίζονται σε τεράστιο βαθμό, από τις λεπτομέρειες στις τοποθετήσεις και την συνολικότερη στάση, των ανθρώπων της κάθε ομάδας.

Για παράδειγμα και μην έχετε αμφιβολία φίλοι μου και ειδικά εσείς οι Παναθηναϊκοί. Στη συζήτηση στον Παναθηναϊκό την επόμενη μέρα μιας ανάλογης σαν κι αυτή που έζησε ο Ολυμπιακός με την Άρσεναλ, δεν θα κυριαρχούσε, ούτε η νίκη, ούτε η εμφάνιση, ούτε το τι έγινε στο Ντόρμουντ, ούτε οι προοπτικές στο Γιουρόπα Λιγκ.

Στον Παναθηναϊκό, η κουβέντα θα αφορούσε και θα εστιαζόταν, στο τι έφταιξε και δεν προκριθήκαμε στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Για το αν θα χάναμε στο πρώτο παιχνίδι με την Μαρσέιγ αν είχαμε ένα επιθετικό κλάσης και ένα αμυντικό χάμερ. Για το ποιος έφερε τον Κοστάντσο που ήταν ο υπαίτιος της ήττας στο πρώτο παιχνίδι. Στο τι έκανε η διοίκηση και ο προπονητής που άφησε την ομάδα να πάει χωρίς φιλικά στο πρώτο παιχνίδι Τσάμπιονς Λιγκ. Στο πόσο ανύπαρκτη είναι η διοίκησή μας, που δεν πίεσε τα κέντρα εξουσίας να ξεκινήσει το πρωτάθλημα και να έχει παιχνίδια η ομάδα στα πόδια της. Στο ότι αν είχαμε ένα αμυντικό κλάσης ή ένα τερματοφύλακα κλάσης από την αρχή, δεν θα τρώγαμε γκολ στην πρώτη ευκαιρία της Ντόρτμουντ στην Γερμανία και θα παίρναμε αποτέλεσμα εκεί όπου άλλωστε οι Γερμανοί δεν κέρδισαν καμιά ομάδα στους ομίλους και έτσι δεν θα χρειαζόταν τώρα την τελευταία αγωνιστική να περιμένουμε το αποτέλεσμα εκεί για να δούμε αν θα προκριθούμε. Για το ότι δεν έχει καμιά τύχη η ομάδα σε σοβαρό παιχνίδι στο Γιουρόπα αν δεν ενισχυθεί. Και φυσικά, μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία, ότι θα υπήρχε και κάποιος που θα έλεγε, ότι ο τρόπος που χάσαμε την πρόκριση και όσα έγιναν στον Ντόρμουντ, αποδεικνύουν την ανυπαρξία της διοίκησης στα κέντρα της ΟΥΕΦΑ και το πόσο ανυπόληπτη την θεωρούν στην Ευρώπη.

Μήπως έχει κανείς αμφιβολία γι’ αυτά; Αν έχει πάντως, δεν χρειάζεται να κινηθεί καθόλου… υποθετικά και με βάση το τι πιστεύει ο καθένας μας ότι θα γινόταν και θα λεγόταν σε… ανάλογη με του Ολυμπιακού περίπτωση. Ας δει λίγο πρόσφατα τι έγινε. Και συγκεκριμένα. Θεωρητικά, ποια ήταν πιο βαριά, πιο… αναπάντεχη, πιο οδυνηρή και πιο… ντροπιαστική ήττα, του Ολυμπιακού στον Αστέρα Τρίπολης ή αυτή του Παναθηναϊκού στο Βικελίδης με τον Άρη; Η κοινή λογική λέει, πως σαφέστατα αυτή του Ολυμπιακού για πολλούς και διάφορους λόγους.

Πολύ ωραία λοιπόν. Γυρίστε σε σάιτ και εφημερίδες λίγες μέρες πίσω. Βρείτε και δείτε τα αντίστοιχα σχόλια και συζητήσεις. Δείξτε μου τρεις, δύο, ένα έστω ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού που να στήθηκε στον τοίχο σαν αποκλειστικός ένοχος και να απαιτείται ο αποκεφαλισμός του. Δείξτε μου ένα άλλο, που να διαπομπεύθηκε κυριολεκτικά από φιλο-ολυμπιακά χέρια και μικρόφωνα σε σημείο προσωπικού εξευτελισμού του, όχι απλά σαν παίκτη αλλά και σαν προσωπικότητα.

Ψάξτε, βρείτε, δείξτε το μου και αν δεν βρείτε τίποτε, ρίξτε μια ματιά στα αντίστοιχα σχόλια που ακόμα υπάρχουν στον Παναθηναϊκό μετά την ήττα από τον Άρη και ελάτε πείτε μου.

Μετά απ’ αυτά λοιπόν, το πιο απλό απ’ όλα ερώτημα. Ποια από τις δύο ομάδες θεωρείται ότι θα ξεπεράσει πιο εύκολα την ήττα και το στραβό αποτέλεσμα γενικότερα;

Μήπως θέλει και απάντηση το ερώτημα; Δεν νομίζω.

Καταλήγοντας. Στον Παναθηναϊκό, τα τελευταία χρόνια και ειδικά στην τριετία του παραλογισμού της πολυμετοχικότητας, έγινε μια βίαιη προσπάθεια μετάλλαξης των χαρακτηριστικών, της νοοτροπίας και σταθερών αξιών του συλλόγου. Και κατ’ επέκταση και της συνολικής μας συμπεριφοράς. Αυτό που κάποιοι στην υπερβολή του ίσως, ονόμασαν «γαυροποίηση».

Η πλάκα λοιπόν είναι, πως παρόλα αυτά, ένα πράγμα άξιζε να πάρουμε από τον Ολυμπιακό, την συσπείρωση δηλαδή όλων γύρω από την ομάδα και την λειτουργία όλων σ’ αυτήν σαν μια γροθιά στις επιτυχίες και στις στραβές. «Πήραμε» και προσπαθήσαμε να «μιμηθούμε» λοιπόν, ένα κάρο πράγματα, κι αυτό είναι που ήταν το μοναδικό που έπρεπε να «πάρουμε», δεν το προσπαθήσαμε καν. Ούτε να το «πάρουμε» ούτε να το μιμηθούμε. Μερικές φορές λοιπόν, πραγματικά είμαστε άξιοι της μοίρας.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Γκολ από Ιταλία και League 2
Γκολ από Ιταλία και League 2
Παναθηναϊκός: Στα… χαρακώματα με Εσιέν
Παναθηναϊκός: Στα… χαρακώματα με Εσιέν
Η υπεροχή της Γιούβε
Η υπεροχή της Γιούβε
Αρετόπουλος στο Περιστέρι
Αρετόπουλος στο Περιστέρι
Τροχαίο Αθηνών-Λαμίας:Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση στο Facebook του πατέρα που έχασε γυναίκα και παιδί
Τροχαίο Αθηνών-Λαμίας:Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση στο Facebook του πατέρα που έχασε γυναίκα και παιδί
Αλλάζει ο καιρός: Η ΕΜΥ προειδοποιεί - Έρχονται βροχές, καταιγίδες και χιόνια
Αλλάζει ο καιρός: Η ΕΜΥ προειδοποιεί - Έρχονται βροχές, καταιγίδες και χιόνια
Έτσι θα είναι το αναβαθμισμένο Nokia 3310!
Έτσι θα είναι το αναβαθμισμένο Nokia 3310!
Όσκαρ 2017: Οι νικητές της 89ης Απονομής των βραβείων Oscars
Όσκαρ 2017: Οι νικητές της 89ης Απονομής των βραβείων Oscars

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης