Γι’ αυτό ο Ζοτς είναι ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ και οι άλλοι απλά προπονητές

Γι’ αυτό ο Ζοτς είναι ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ και οι άλλοι απλά προπονητές

Πάρτε μια ανάσα από τους πρίγκιπες, τους Άραβες, την ΓΗΠΕΛ και τον νέο τραυματισμό του… Γιούρκα. Αι δέστε κάτι, που μιλάει από μόνο του σαν γεγονός και εξηγεί τις διαφορές που βλέπετε πολλές φορές από ομάδα σε ομάδα.

Διάβασα τις δηλώσεις του Ομπράντοβιτς χθες. Και στάθηκα σε μια μόνο φράση του.

«Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένεια Γιαννακόπουλου που παρά τις δύσκολες συνθήκες κράτησε την ομάδα».

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι είπε αυτή η τεράστια μορφή. Θέλω να τους ευχαριστήσω, απλά που κράτησαν την ομάδα. Ούτε γιατί έριξαν πάλι λεφτά, ούτε γιατί κράτησαν εμένα, ούτε τίποτε. Απλά γιατί κράτησαν την ομάδα.

Με λίγα λόγια. Αποδεικνύονται μέσα απ’ αυτή την απλή φράση πολλά πράγματα.

Πρώτον γιατί ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ είναι μακράν η μεγαλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στην Ελλάδα σε όλα τα αθλήματα. Ακριβώς γιατί υπάρχει σε όλα τα κομμάτια της, η συναίσθηση του ρόλου του καθενός και των δικαιωμάτων του. Κι ακριβώς επίσης, γιατί νοιώθουν όλοι σαν ένα πράγμα και σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας σαν σύνολο και όχι σαν άτομα.

Πάρτε για παράδειγμα τον Ομπράντοβιτς. Τα έχει σηκώσει όλα. Τα έχει δει όλα. Ξέρει ότι κι απόψε αν θελήσει θα βρει σε οποιαδήποτε ομάδα της Ευρώπης δουλειά. Ξέρει ταυτόχρονα, ότι φέτος δεν έπεσαν λεφτά όπως άλλες χρονιές στην ομάδα. Ξέρει επίσης ότι έχασε κάποια απ’ τα αστέρια του. Και ξέρει επίσης ότι λογικά η ομάδα του δεν θα είναι το ίδιο ανταγωνιστική στην ευρωλίγκα με πέρυσι.

Κι όμως. Όλα αυτά τα προσπερνάει. Και κρατάει το ένα και σημαντικό. Το ότι η ομάδα χάρις στην οικογένεια Γιαννακόπουλου εξακολουθεί να υπάρχει.
Κι από κει και πέρα, όλοι σ’ αυτή είναι υποχρεωμένοι αφ’ ενός μεν να σεβαστούν τις νέες συνθήκες και να προσαρμοστούν σ’ αυτές και ταυτόχρονα να κάνουν ότι περνάει απ’ το χέρι τους, να παλέψουν δηλαδή για την ομάδα και τους στόχους της.

Κι αυτό σημαίνει ένα πράγμα. Ότι ο Ομπράντοβιτς, μαζί με όλα τα υπόλοιπα, ξέρει και προπάντων αναγνωρίζει και σέβεται ένα πράγμα. Το ότι μπορεί ο ίδιος να είναι η κορυφή αυτή την στιγμή, αλλά ο Παναθηναϊκός σαν ομάδα, σαν ιδιοκτησία, σαν διοίκηση και σαν σύλλογος, είναι αυτός που τον έφερε, τον κράτησε, τον αντάμειψε και του έδωσε την ευκαιρία να γίνει ο πρώτος των πρώτων και να τα ζήσει όλα στην ζωή του. Γι’ αυτό και είναι κολοσσιαία και μεγαλειώδης από πλευράς ήθους η δήλωσή του.

Γιατί πάνω από τον ίδιο, πάνω από τις δικαιολογίες που προφανώς μπορούσε να πει για οτιδήποτε γίνει στην φετινή χρονιά, έβαλε την ομάδα, στήριξε την ομάδα και πάνω απ’ όλα στήριξε και έδειξε σεβασμό στους ανθρώπους που τον στηρίζουν και τον πληρώνουν τόσα χρόνια. Κι αυτό πάει να πει στην τελική σεβασμός και αναγνώριση του ενός προς τον άλλον και αμοιβαιότητα στην σχέση ενός συλλόγου, της διοίκησής του και του προπονητή.

Φέρνω με το νου μου, δεκάδες άλλες περιπτώσεις που έχω ζήσει στην ποδοσφαιρική ζωή μου. Από προπονητές που σε γενικές γραμμές αγαπήσαμε και τους θεωρήσαμε και ιδανικούς κάποια στιγμή. Κανένα δεν θυμάμαι να κράτησε ανάλογη στάση. Όλοι τους πάντα και σε όλες τις ομάδες, την δικαιολογία είχαν έξω-έξω σαν πρώτο σχόλιο μετά από την αποτυχία, ή όταν έβλεπαν να δυσκολεύει η ιστορία.

Θυμάμαι σαν τώρα το πηγαδάκι του συμπαθέστατου του Σέρτζιο Μαρκαριάν με τους δημοσιογράφους, λίγο μετά τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από την Πόρτο.
«Έκει εγκώ Ντέκο, έκει εγκώ Καπούτσο… πως προκριτεί εγκώ…» έλεγε ο συμπαθής Σέρτζιο.

Φυσικά κανείς δεν του είπε σαν απάντηση «μα έκει ο Πανατιναικός… Μουρίνιο μίστερ; Πώς να προκριτεί;», αλλά αυτό παραήταν μεγάλη απαίτηση.
Το θέμα κυρ-Σέρτζιο μου ήταν και είναι, πως αν είχαμε εκείνη την ομαδάρα που είχες στα χέρια σου και σου είχαμε και Ντέκο και Καπούτσο και όλα τα συναφή, δεν θα χρειαζόσουν κιόλας σαν προπονητής για να προκριθείς με το 0-1 υπέρ σου εκτός έδρας.

Αλλά μια ζωή έτσι ήταν.

Θυμάμαι πέρυσι τέτοια εποχή τον Νιόπλια να… κλαίει ακόμα γιατί δεν πήραμε τον… Νέμεθ ή γιατί πήραμε τον Μπουμσόνγκ που ήταν η… Τρίτη στην σειρά λύση που είχαμε.
Και καπάκι παρακολουθώ αυτή την αγιογραφία και τα… ρίγη συγκίνησης που έχουν πέσει ανά την κιτρινόμαυρη οικουμένη για την… αξιοπρεπή, λέει, αποχώρηση του Μανόλο Χιμένεθ.

Έτσι. Είναι και ήρωας ο Μανόλο. Γιατί… δέχθηκε να φύγει παίρνοντας μόνο καμιά… εξακοσαριά χιλιάδες. Τόσο… υπεράνω. Βέβαια, αφού ήταν τόσο υπεράνω, γιατί κουβέντιαζε δέκα ώρες ειλικρινά δεν ξέρω. Αλλά το θέμα δεν είναι εδώ. Το θέμα είναι οι όροι και τα κριτήρια με τα οποία κουβεντιάζουμε πλέον για όλα στο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα.


Κοίταγα για παράδειγμα τις δηλώσεις του Χιμένεθ. Από την πρώτη μέρα που ήρθε στην ΑΕΚ. Και με το συγνώμη δεν είδα πουθενά κάποιον… κύριο, όπως μου τον περιγράφουν τώρα. Είδα από την πρώτη μέρα ένα άνθρωπο, που δήλωνε ότι πρόλαβε να τα αλλάξει όλα όταν κέρδισε με 4-0 τον Άρη στην Θεσσαλονίκη στο πρώτο του παιχνίδι και καπάκι τον είδα να λέει ότι πήρε μια ομάδα… καμμένη από τον Μπάγιεβιτς στο αμέσως επόμενο παιχνίδι τρεις μέρες μετά που έφαγε τρία από την Άντερλεχτ.

Είδα ένα τύπο, να χάνει σε φιλικό από την ομάδα «αστέρια της Πάτρας» αν θυμάμαι καλά και αμέσως μετά να λέει… ότι δεν του πήρε η διοίκηση τις μεταγραφές που ήθελε.
Ε λοιπόν, εγώ αν ήμουν διοίκηση της ΑΕΚ και γενικά αν συμμετείχα στην σχετική συζήτηση, άλλο πράγμα θα συζήταγα όταν θα διέκοπτα την συνεργασία μαζί του και όχι πόσα λεφτά ακόμα θα του δώσω.

Συγκεκριμένα, θα του έλεγα, πες μας άνθρωπέ μου ένα λόγο για τον οποίο θα πρέπει να σε πληρώσουμε κιόλας για όσα έκανες δουλεύοντας στην ομάδα μας.

Κι αυτό θα έπρεπε να ήταν και η ποδοσφαιρική συζήτηση αυτή την στιγμή στην ΑΕΚ. Αλλά δεν είναι. Δηλαδή, ποιο συγκεκριμένο αγωνιστικό στιλ έβαλε στην ομάδα ο Χιμένεθ;

Ποιους παίκτες έφερε ο ίδιος και είναι αυτή την στιγμή κολώνα στην ενδεκάδα; Ποιους παίκτες πήρε και τους αφήνει σε καλύτερη κατάσταση σαν προπονητής απ’ ότι ήταν όταν τους παρέλαβε; Ποια στοιχεία έχει βάλει στο παιχνίδι της ΑΕΚ που να αποτελούν γνωρίσματα της δουλειάς του; Ποιόν παίκτη ανάδειξε όσο ήταν στην ΑΕΚ; Ποιόν παίκτη πήρε στο 5 και τον πήγε στο 7, πήρε στο 3 και τον πήγε στο 5, πήρε στο 6 και τον πήγε στο 8 με βάση τα δεδομένα που είχε στα χε΄ρια του;

Κανείς φυσικά δεν συζητάει όμως τέτοια πράγματα. Και σε καμιά ομάδα. Καθώς τα πάντα λειτουργούν επικοινωνιακά, επιφανειακά και κυρίως… ατομικά. Ο καθένας για την πάρτι του δηλαδή και οι διοικήσεις για την δική τους.

Γι’ αυτό και ξεχωρίζει, διαφέρει και δεν θα έχει ποτέ του σύγκριση με καμιά ομάδα ο μπασκετικός Παναθηναϊκός. Γι’ αυτό και ο Ζότς δίδαξε για μια φορά ακόμα ήθος, επαγγελματισμό και προπάντων σεβασμό και εμπιστοσύνη στην αξία του σαν προπονητής με αυτό το απλό «ευχαριστώ την οικογένεια Γιαννακόπουλου, που σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες κράτησε την ομάδα».

Γι’ αυτό και ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ είναι ΟΜΑΔΑ και όλες οι άλλες απλά ομάδες.

Γι’ αυτό στην τελική και ο Ζοτς είναι ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ και όλοι άλλοι απλά προπονητές ή κι ακόμα χειρότερα… κάνουν και παριστάνουν τους προπονητές.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Τρελά λεφτά για Μήτρογλου από Κίνα
Τρελά λεφτά για Μήτρογλου από Κίνα
Ένσταση και από τον ΟΦΗ!
Ένσταση και από τον ΟΦΗ!
Τι ακριβώς θέλει η Πόπη;
Τι ακριβώς θέλει η Πόπη;
O Γιώργος Πρίντεζης τα έχει... 31
O Γιώργος Πρίντεζης τα έχει... 31
Σκάνδαλο μεγατόνων: Η Kim Kardashian με άλλον άντρα στο κρεβάτι
Σκάνδαλο μεγατόνων: Η Kim Kardashian με άλλον άντρα στο κρεβάτι
Σοβαρό πρόβλημα στο Facebook σε όλη την Ευρώπη
Σοβαρό πρόβλημα στο Facebook σε όλη την Ευρώπη
Δημοσίευμα - «βόμβα»: Διαλύεται η Ευρωζώνη και το συγκαλύπτουν!
Δημοσίευμα - «βόμβα»: Διαλύεται η Ευρωζώνη και το συγκαλύπτουν!
Μανώλης Κυπριανίδης: Ανατροπή - σοκ με το θάνατο του γνωστού επιχειρηματία
Μανώλης Κυπριανίδης: Ανατροπή - σοκ με το θάνατο του γνωστού επιχειρηματία

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης