Η «δουλειά» που έμεινε στην μέση

Η «δουλειά» που έμεινε στην μέση

Δεν έχουν νόημα σήμερα, ούτε οι κραυγές για διασυρμούς και ξεφτίλες, ούτε τίποτε σχετικά. Τα πράγματα στον Παναθηναϊκό, είναι τόσο… οδυνηρά απλά, που δεν χρειάζονται καν… φωτισμένες πένες και φωνές για να εξηγηθούν.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Προσωπικά δεν ήθελα να ασχοληθώ με τα διοικητικά και τα σχετικά, καθώς ήταν πολύ πιο… γυμνή η αλήθεια στο Ισραήλ, για να χρειαστεί να μπούμε σε τόσο… βαθιές αναζητήσεις προκειμένου να την εντοπίσουμε.

Ας είναι όμως. Μιας και απ’ ότι διαβάζω και ακούω μέχρι τώρα και πάλι το μετοχικό, το ιδιοκτησιακό και το διοικητικό μονοπωλεί την συζήτηση. Πράγμα φυσικά που αντανακλά από μια άποψη και την σχετική έλλειψη οποιασδήποτε ποδοσφαιρικής γνώσης και προσέγγισης απ’ όσους το κάνουν, αλλά τέλος πάντων.

Μια και που όλοι εκεί την γυρνάνε την ιστορία, θα πω και εγώ την άποψή μου. Για την ακρίβεια ένα μόνο πράγμα. Χωρίς κραυγές, χωρίς υστερίες και χωρίς να μπω στην διαδικασία να πω  τι έγινε στον Παναθηναϊκό, τι έκαναν οι σωτήρες, γιατί την κοπάνησαν και όλα τα συναφή.

Θα δεχτώ λοιπόν το… προφανές. Ότι για όλα φταίει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης. Και γενικότερα η ιδιοκτησία.

Πολύ ωραία. Στον Παναθηναϊκό λοιπόν, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, έγινε τα τελευταία χρόνια μια προσπάθεια… βίαιης εναλλαγής στην ιδιοκτησία και στα διοικητικά του Παναθηναϊκού. Μέχρι πριν ένα χρόνο, διάβαζα και μάθαινα, ότι αυτή η προσπάθεια πέτυχε, ο Παναθηναϊκός απελευθερώθηκε, ο Παναθηναϊκός εκτινάχθηκε και προπάντων ότι… το ποτάμι πια δεν γυρίζει πίσω.

Μιλώντας λοιπόν, πάντα εκ του αποτελέσματος και με δεδομένο το που έφτασε ο Παναθηναϊκός, δύο πράγματα μπορώ να βρω σαν εξήγηση.

Ή ότι η προσπάθεια αυτή όντως πέτυχε και το αποτέλεσμά της ήταν αυτό που βλέπουμε σήμερα, ή ότι η προσπάθεια αυτή… απέτυχε.

Στην πρώτη περίπτωση, δεν χρειάζονται πολλά-πολλά. Αν η… προσπάθεια πέτυχε και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που βλέπουμε, τότε με γεια μας με χαρά μας. Αυτό θέλαμε, αυτό… καταφέραμε.

Αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση, που μάλλον πρέπει να ισχύει, αλλιώτικα δεν γίνεται μετά από τρία χρόνια να έχουμε πάλι σαν σύνθημα αυτό που είχαμε τότε, δηλαδή το… πούλα και εξαφανίσου, γι’ αυτό δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον μεγαλομέτοχο. Είναι τουλάχιστον αφελές να κατηγορήσουμε για παράδειγμα τον Τζίγκερ γιατί… δεν κατάφερε να αυτοδιωχθεί από τον Παναθηναϊκό, ή δεν έκανε ακόμα συλλαλητήριο… κατά του εαυτού του.

Επομένως εδώ, δύο εξηγήσεις υπάρχουν.

Ή ότι αυτοί που ανέλαβαν το σχετικό εγχείρημα, της βίαιης δηλαδή αλλαγής της ιδιοκτησίας και της διοίκησης του Παναθηναϊκού, ήταν λίγοι ή ανίκανοι να το κάνουν, από την μια.

Ή από την άλλη, αυτοί που ανέλαβαν το σχετικό εγχείρημα, το… άφησαν ξαφνικά στην… μέση χωρίς να το ολοκληρώσουν. Με αποτέλεσμα, τρία χρόνια μετά, να συζητάμε και να… ζητάμε πάλι τα ίδια.

Το γιατί, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ εγώ να το απαντήσω. Αρμόδιοι να απαντήσουν είναι μόνο αυτοί που ανέλαβαν το σχετικό… εγχείρημα.
Είναι γιατί κάποια στιγμή είδαν ότι, δεν μπορούν, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ή δεν θέλουν;

Είναι ότι τους έγινε, όπως λένε, πόλεμος, αλλά ήταν λίγοι και ανίκανοι να τον αντέξουν και έκαναν πίσω;

Είναι, ότι πήγαν ένα σημείο και μετά βούτηξαν στο μέλι και… βολεύτηκαν με την κατάσταση, αφήνοντας τα… περαιτέρω για άλλη φορά και σε μεταγενέστερους χρόνους και… αδειάζοντας και… ξεπουλώντας όσους πάλεψαν για πάρτη τους;

Ειλικρινά δεν ξέρω και δεν με νοιάζει.

Εκείνο που ξέρω, είναι ότι εμένα προσωπικά με κούρασε αυτή η ιστορία και ταυτόχρονα με δίδαξε και πολλά. Κι απ’ αυτή την άποψη, δεν με νοιάζει κιόλας το τι θα γίνει σχετικά. Όποιος νομίζει, ότι άφησε κάποια… δουλειά στη μέση, ανοιχτός είναι ο δρόμος και κανείς δεν τον εμποδίζει να την… ολοκληρώσει. Ας το κάνει και με όποιον τρόπο αυτός ή αυτοί, νομίζουν καλύτερο.

Εκείνο που πάντως είναι σίγουρο, είναι ένα.

Πως ο Παναθηναϊκός, συνολικά σαν σύλλογος, σαν οργανισμός, ακόμα και σαν ομάδα, μετά απ’ όλα όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια, είναι στο χειρότερο σημείο της ιστορίας του από κάθε άποψη.

Από κει και πέρα και για να προλάβουμε να πούμε και πέντε πράγματα, επί της ουσίας και σε σχέση με το παιχνίδι στο Ισραήλ.

Λυπάμαι και πάλι. Αλλά όταν πριν λίγες μέρες, έγραφα ένα κείμενο για το πόσο έχουμε ρίξει τις απαιτήσεις μας στον Παναθηναϊκό, ο καθένας καταλάβαινε ότι του γούσταρε.

Άλλος έψαχνε να δει, αν μιλάω για τον... Κατσουράνη, ή για τον Βύντρα.

Άλλος έψαχνε να βρει αν πήγαινα να δικαιολογήσω τον… Μίτου και τον Ραγκουέλ.

Η ουσία είναι, πως ελάχιστοι κατάλαβαν, αυτό που τους έλεγα.

Το ότι δηλαδή, για τον άλφα ή βήτα λόγο, ο Παναθηναϊκός ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ, όχι απλά έχει πάψει να συμπεριφέρεται σαν ποδοσφαιρικός σύλλογος, αλλά λειτουργεί όλο και περισσότερο αντιποδοσφαιρικά και προσβλητικά για την ιστορία του.

Αυτό ακριβώς είδατε και στο Ισραήλ. Μια ομάδα, που πολύ απλά και δεν ήταν και δεν λειτουργούσε σαν ποδοσφαιρική ομάδα. Μια ομάδα, που σου έδινε την εντύπωση, πως έχει να προπονηθεί κανονικά, τουλάχιστον ένα με δύο χρόνια.

Κι αυτό δεν ήταν κάτι που μας προέκυψε στο… Ισραήλ.

Αυτό είναι ο τρόπος που λειτουργεί τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός.

Και δεν μιλάω μόνο για την ομάδα, αλλά μιλάω για όλα, από πάνω μέχρι κάτω. Καθώς καμιά φορά και οι λεπτομέρειες μιλάνε.

Για παράδειγμα, πήγε ο Παναθηναϊκός στο Πατριαρχείο την παραμονή του αγώνα. Και πήγε δώρο στον Πατριάρχη την φανέλα του… Σέργου Μαρίνου. Ε με το συμπάθιο… συνχριστιανοί. Αλλά εσείς αν ήσασταν ο… Θεός, και κοτζάμ Παναθηναϊκός έφερνε δώρο στον… επί γης εκπρόσωπό σου, την φανέλα του… Σέργου Μαρίνου, ποια θα ήταν η αντίδρασή σας. Θα του… ρίχνατε τρία ή… δεκατρία γκολ στο κεφάλι για να μάθει να σέβεται και το… Θεό αλλά πάνω απ’ όλα και τον ίδιο τον εαυτό του;

Και μην ακούω τώρα άμπαλες θεωρίες και σαχλαμάρες, του στιλ αν ήταν ο Σισέ αντί του Τότσε θα έβαζε το γκολ και υα είχαμε ξεμπερδέψει.

Πρώτον, γιατί δεν είχαμε τον Σισέ και είχαμε τον Τότσε και στο ποδόσφαιρο, είσαι υποχρεωμένος να κρίνεις πάντα αυτό που έχεις και όχι αυτό… που δεν έχεις.
Δεύτερον, γιατί το παιχνίδι με την Μακάμπι, ήταν το ΕΝΔΕΚΑΤΟ σερί παιχνίδι του Παναθηναϊκού χωρίς νίκη. Και απ’ αυτά τα ένδεκα χωρίς Σισέ και Ζιλμπέρτο παίζαμε μόνο στα τρία τελευταία. Στα προηγούμενα οχτώ τι έφταιγε; Το ότι είχαμε τον Σισέ και δεν είχαμε τον… Τότσε;

Τρίτον και το σημαντικότερον. Είναι αυτό που σας έλεγα, για το απίστευτο χαμήλωμα του πήχη και των απαιτήσεων στον Παναθηναϊκό.

Με το συμπάθιο λοιπόν και πάλι. Αλλά τα σέντερ-μπακ της Μακάμπι πόσο κοστίζουν; Εκατό, πεντακόσιες χιλιάδες, ένα εκατομμύριο, δύο εκατομμύρια; Γιατί εγώ λοιπόν σαν Παναθηναϊκός, για να ξεπεράσω το εμπόδιο των μπακ αυτής της τιμής θέλω ένα φορ που μου κόστισε είκοσι εκατομμύρια;

Άσε που κάμποσα χρόνια πριν (κι όχι πολλά μάλιστα), συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Με φορ των εκατό χιλιάδων και του μισού εκατομμυρίου το πολύ, ξεπερνούσα τις άμυνες με μπακ αξίας δεκάδων εκατομμυρίων.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Η συζήτηση Γιαννακόπουλου - Ζοτς το 2012, που εκθέτει τον Σέρβο τεχνικό
Η συζήτηση Γιαννακόπουλου - Ζοτς το 2012, που εκθέτει τον Σέρβο τεχνικό
Άρης: Μόνο με θαύμα ο Τζάκσον!
Άρης: Μόνο με θαύμα ο Τζάκσον!
Πανιώνιος: «Μισός» με ΠΑΟΚ
Πανιώνιος: «Μισός» με ΠΑΟΚ
Κατέρρευσε κομμάτι από την επικάλυψη της σκεπής του κολυμβητηρίου Κατερίνης!
Κατέρρευσε κομμάτι από την επικάλυψη της σκεπής του κολυμβητηρίου Κατερίνης!
Η δισκογραφική συνεργασία της χρονιάς
Η δισκογραφική συνεργασία της χρονιάς
Πέθανε ο ηθοποιός Ρότζερ Μουρ
Πέθανε ο ηθοποιός Ρότζερ Μουρ
Οι διαδρομές του Nike+ Run Club συνεχίζονται παρέα με τον Yatzer, στις 24/5 στο Κολωνάκι
Οι διαδρομές του Nike+ Run Club συνεχίζονται παρέα με τον Yatzer, στις 24/5 στο Κολωνάκι
Έκρηξη Μάντσεστερ - Θρήνος στην Κύπρο: Νεκρή βρέθηκε η 8χρονη Saffie Rose Roussos
Έκρηξη Μάντσεστερ - Θρήνος στην Κύπρο: Νεκρή βρέθηκε η 8χρονη Saffie Rose Roussos

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης