Το ποδόσφαιρο που μας αξίζει

Δημοσίευση: Δευτέρα, 02 Μαίου 2011 00.09

Έχω πάψει εδώ και χρόνια να ελπίζω ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η διαφορά είναι ότι στην αρχή θεωρούσα υποχρέωσή μου ως φίλαθλος και ως δημοσιογράφος να διαμαρτυρηθώ και να αντιδράσω, αρνούμενος να δεχθώ ότι κάποιοι «λίγοι» μπορούν με το έτσι θέλω να στερήσουν τη χαρά του ποδοσφαίρου σε «εμάς» τους «πολλούς». Τώρα πια συνειδητοποιώ ότι έκανα λάθος. Προκύπτει τελικά ότι οι «πολλοί» είμαστε στη πραγματικότητα οι «λίγοι», οι «γραφικοί», οι «ρομαντικοί»,  η μειοψηφία που δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί να αλλάξει η κατάσταση. «Αν δεν γουστάρεις, σήκω φύγε, πήγαινε να δεις μπάλα στην Αγγλία, στην Ισπανία... Πήγαινε να ζήσεις αλλού!». Αυτή είναι η νοοτροπία κόντρα στην οποία αισθάνομαι ότι έχω παλέψει στο μεγαλύτερο κομμάτι στις ενήλικης ζωής μου. Μέρα με τη μέρα πια, κοιτώντας γύρω μου την κατάντια αυτού του τόπου, νιώθω ότι είναι μία μάχη που πάει χαμένη. Και εννοείται ότι δεν μιλάω απλώς για το ποδόσφαιρο...

Οι 100, 200, 500...1000 κάφροι που κάθε σαββατοκύριακο επιβάλουν το δικό τους νόμο, εντός κι εκτός γηπέδου, είναι οι τελευταίοι πια που με απασχολούν. Όχι, το πρόβλημά μου είναι όλοι οι υπεύθυνοι – ανεύθυνοι που κρατούν τις τύχες του ελληνικού ποδοσφαίρου στα χέρια τους και αποδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία την ανικανότητά τους ή  – ακόμα χειρότερα – την απροθυμία τους να σώσουν την κατάσταση. Γυρνώντας χθες το βράδυ από το ΟΑΚΑ όπου βρέθηκα για λογαριασμό του δορυφορικού καναλιού του ΑΝΤ1 για να περιγράψω το ματς για τους Έλληνες του εξωτερικού, αισθανόμουν ότι είχαμε βιώσει όλα τα κακά του ελληνικού ποδοσφαίρου μέσα σε ένα δίωρο.

Την ανυπαρξία της πολιτείας, που μέσω της συμβολικής απουσίας της από τα επίσημα του σταδίου  εξέφρασε για μία ακόμη φορά την αδιαφορία της για όλα όσα συμβαίνουν στα ελληνικά γήπεδα. Την απόλυτη γύμνια του κράτους έτσι όπως τη νιώσαμε μέσω του νέου εξευτελισμού που υπέστη η ελληνική αστυνομία, εντός κι εκτός γηπέδου. Μας απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι όχι μόνο δεν είναι ικανή να προστατέψει τους πολίτες αυτής της χώρας, αλλά ούτε καν τον ίδιο της τον εαυτό. Πρώτη φορά βλέπω να χρειάζονται τόσα άτομα για να κάνουν απολύτως τίποτα. Αλήθεια, ποιος είναι ο διοικητής – Σαϊνης που είχε την ευθύνη για την αστυνόμευση του τελικού; Που αντί να φρουρηθούν τα δύο πορτάκια που οδηγούν στον αγωνιστικό χώρο από τα δύο πέταλα, θεώρησε πιο λογικό να δημιουργήσει έναν αστυνομικό κλοιό γύρω από τον αγωνιστικό χώρο, αφήνοντας τους χούλιγκαν να κόβουν βόλτες στο ταρτάν και να μπουκάρουν ανενόχλητοι στο γήπεδο;  Που άφησε τους ίδιους τους άντρες του να ξεφτιλίζονται και να δέρνονται από θρασύδειλα κωλοπαίδια, τους παίκτες του Ατρομήτου να τρώνε ξύλο αβοήθητοι στην προσπάθειά τους να προφυλάξουν τις οικογένειές τους, και τελικά να δίνει την εντολή να εξαντληθεί όλη η αυστηρότητα στους οπαδούς του Ατρομήτου που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το γήπεδο υπό τον άγριο ξυλοδαρμό των αντρών των ΜΑΤ; Κι επειδή δεν περιμένω να έχει την ευθιξία να παραιτηθεί, γιατί δεν έχει ήδη βρεθεί κάποιος να του πάρει το (...) κεφάλι;

Απολαύσαμε την ελληνική διαιτησία στο μεγαλείο της. Τη διαιτησία που θα σφυρίζει πάντα με βάση το κατεστημένο που θέλει τον μεγάλο να μένει μεγάλο και τον μικρό να μην έχει δικαίωμα ούτε στην ελπίδα. Τη διαιτησία που επιτρέπει να διεξαχθεί ένα ματς που δεν θα έπρεπε να ξεκινήσει ποτέ υπό τέτοιες συνθήκες, και «καθαρίζει» σφυρίζοντας τη λήξη (;) οκτώ λεπτά πριν το τέλος! Δεν με απασχολεί τι πιέσεις δέχθηκε ο Κάκος για να μην διακόψει το ματς. Ο ίδιος αισθάνεται περήφανος που, έχοντας φάει ξύλο όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, έδωσε το παιχνίδι ως ολοκληρωμένο, παραβλέποντας να αναφέρει στο φύλλο αγώνα ότι απέμεναν οκτώ λεπτά ακόμα για τη λήξη;

Και είχαμε για μία ακόμη φορά την ευκαιρία να διαπιστώσουμε τις ικανότητες και το επίπεδο των παραγόντων που διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο και τις ομάδες του. Από την ανικανότητα της ΕΠΟ, η οποία χρεώνεται το φιάσκο αυτού του τελικού – παρωδία, μέχρι τις διοικήσεις των δύο ομάδων, με τον κύριο Αδαμίδη να κάνει λόγο για γεγονότα που αμαύρωσαν «λίγο» (!) το θρίαμβο της ομάδας του και τον κύριο Σπανό να υποστηρίζει ότι συναίνεσε στη μη διακοπή του αγώνα, παρά το γεγονός ότι λίγο νωρίτερα είχε γίνει μάρτυρας του άγριου ξυλοδαρμού που υπέστησαν οι παίκτες του και οι οπαδοί της ομάδας του! Οι γραφικότητες που ακολούθησαν σήμερα, με το χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων μεταξύ των δύο ομάδων, απλά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι τίποτα δεν θα είναι αρκετό για να αλλάξει η νοοτροπία και ο τρόπος σκέψης αυτών των ανθρώπων. Όταν τα ίδια τα θύματα αυτής της τυφλής βίας δεν έχουν το θάρρος και τη διάθεση να αντισταθούν και διεκδικήσουν το δίκιο τους, τότε απλώς μένει να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά.

Όχι ότι οι υπόλοιποι είμαστε άμοιροι ευθυνών. Παίκτες, προπονητές, παράγοντες, πολιτεία, οπαδοί, φίλαθλοι, δημοσιογράφοι... όλοι έχουμε βάλει το χεράκι μας σε αυτή την κατάντια, σε αυτό το έκτρωμα που ονομάζουμε σήμερα ελληνικό ποδόσφαιρο. Και τελικά, αν ρίξει κανείς μια ματιά γύρω του στο ποιοι έχουν μείνει να ασχολούνται με αυτό, διαπιστώνει ότι έχουμε το ποδόσφαιρο που μας αξίζει. Προσωπικά δεν θέλω να έχω πια καμία σχέση με αυτό...

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.