Η τύχη και η ρέντα του «Λύμπε»

Δημοσίευση: Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011 10.10

«Κι αν μας αντέξει η σκηνή θα φανεί, στο χειροκρότημα…». Το Νίκο Λυμπερόπουλο, τον άντεξε η σκηνή χτες στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Φάνηκε στο χειροκρότημα των οπαδών του Παναθηναϊκού κατά την αποχώρησή του από το τερέν. Κι ας μην ήτανε ροκ συγκρότημα....
Τον χειροκρότησαν αρκετοί από τους περίπου 40.000, που βρέθηκαν στις εξέδρες. Βεβαίως όχι όλοι. Θα ήταν πολύ «προχώ», που θα έλεγε και η σημερινή νεολαία, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ο πολιτισμός μας δεν έχει φτάσει ακόμη τόσο μακριά. Σιγά-σιγά….

Σιγά- σιγά βαδίζει και ο Λυμπερόπουλος προς το τέλος της καριέρας του. Προχωράει αργά αλλά με το κεφάλι ψηλά (και τη μύτη χαμηλά). Κάποτε  θα κρεμάσει κι αυτός τα παπούτσια του και θα  αρχίσει να ζει με τις αναμνήσεις του, όπως όλοι οι βετεράνοι αυτού του κόσμου.
Τότε, σαν θα φέρνει στη μνήμη του τις στιγμές, που έζησε χτες στο Ολυμπιακό Στάδιο, θα πιάνει συχνά τον εαυτό του να μονολογεί: «Είμαι τυχερός». Διότι αυτή είναι η πραγματική τύχη. Η άλλη, όταν σκοράρεις με… καραμπόλα, δεν είναι τύχη. Είναι ρέντα.

Αυτή την καλή τύχη ο Λυμπερόπουλος τη συνάντησε κι άλλες φορές στην καριέρα του (διότι ο αθεόφοβος έχει πετύχει ουκ ολίγα γκολ σε βάρος του Παναθηναϊκού, από τη μέρα, που έβγαλε τα πράσινα και φόρεσε τα κίτρινα).
Σε πιο… άγριες μάλιστα εποχές, όταν ακόμη ήταν νωπές οι πληγές από το διαζύγιο. Σε φάσεις, που πολύ πιο εύκολα σε αναθεμάτιζε ο «προδομένος» οπαδός, παρά σε συγχωρούσε. Πόσω μάλλον να έφτανε στο σημείο να χειροκροτήσει εσένα το νικητή, αυτός ο χαμένος.
Ο Λυμπερόπουλος το κατάφερε και θα πρέπει να νιώθει υπερήφανος για αυτό. Γιατί μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι πρώην ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού, που έχουν τύχει τέτοιας συμπεριφοράς από τους (πικραμένους) οπαδούς.

Ας θυμηθεί μόνο την «υποδοχή», που επεφύλαξαν στον Κωνσταντίνου ή στο Νικοπολίδη, όταν επέστρεψαν ως αντίπαλοι, για να καταλάβει το μέγεθος του δικού του άθλου. Βεβαίως, αυτός δεν κατηφόρισε στο λιμάνι. Αυτός βρήκε απλά λιμάνι στην αγκαλιά της ΑΕΚ.

Αλλά κι αυτό στα υπέρ του καταγράφεται. Προσωπικά δε νομίζω ότι ο Λυμπερόπουλος θα πήγαινε ποτέ στον Ολυμπιακό. Πιστεύω ότι στα αυτιά του μετά από τόσα χρόνια ακόμα θα αντηχεί το σύνθημα, που είχαν σκαρώσει οι «κόκκινοι» για να τον πικάρουν: «Νικολάκη ξαναέλα, να μας δείξεις τη φανέλα».
Σαν τώρα θυμάμαι εκείνη τη σκηνή. Το «Λύμπε» να σηκώνει την ποδάρα του και να κεραυνοβολεί τον Ελευθερόπουλο και μετά να γυρίζει την πλάτη προς το δυτικό πέταλο του ΟΑΚΑ, όπου κάθονταν οι οπαδοί του Ολυμπιακού (παλιά γίνονταν μετακινήσεις οπαδών). Μετά να σηκώνει τα χέρια ψηλά και με τους αντίχειρες στραμμένους προς τα κάτω να δείχνει το νούμερο της φανέλας του.

Τα χέρια του τα σήκωσε  ψηλά και χτες ο Λυμπερόπουλος,  όταν πέτυχε το πρώτο γκολ. Όχι όμως για να προκαλέσει αλλά για να ευχαριστήσει το Θεό, που τον έχει καλά και του επιτρέπει στα 35 του, να ξυπνάει στις μάζες των γηπέδων θαμμένα συναισθήματα…

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.