Ομπράντοβιτς και Κυράστας

Δημοσίευση: Σάββατο, 02 Απριλίου 2011 09.19

Ήταν τόσο μεγάλος προπονητικός θρίαμβος, αυτός που πέτυχε ο Σέρβος προχτές το βράδυ, που αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε η 31η Μαρτίου να ανακηρυχθεί «παγκόσμια μέρα του προπονητή».

Τυχερός ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, που το έργο του αναγνωρίζεται στο παρόν και όχι στο μέλλον. Τυχερός, που απολαμβάνει τις τιμές, που δικαιούται, σήμερα και όχι αύριο. Σήμερα, όχι μετά από χρόνια ή (χτύπα ξύλο) μετά θάνατον.

Ο Γιάννης Κυράστας δεν ήταν το ίδιο τυχερός. Πικραμένος έφυγε από τους πάγκους, με παράπονο έφυγε και από αυτόν τον κόσμο. Μαράζι το χε, που δεν μπόρεσε ως προπονητής να κερδίσει  έναν τίτλο, ούτε να δει να αναγνωρίζεται το έργο του.

Δυο θητείες υπηρέτησε τον Παναθηναϊκό. Στην πρώτη (1999-00), του πήραν το πρωτάθλημα οι «γνωστοί-άγνωστοι» (ναι, υπάρχουν και στο ποδόσφαιρο τέτοιοι), στην δεύτερη (2001-02), του πήραν την… ομάδα οι διοικούντες μετά την εντός έδρας ήττα 1-2 από τον ΠΑΟΚ.

Κι έμεινε ο Γιάννης, με παρηγοριά, την πρώτη φορά, τα βραβεία που μοίρασε ο ΠΣΑΠ στο τέλος της χρονιάς (συν ένα χρυσό συμβόλαιο που του πρόσφερε ο Μυτιληναίος στον Ηρακλή) και την δεύτερη, την εξαιρετική πορεία της ομάδας ΤΟΥ μέχρι τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Πως τα φέρνει μερικές φορές η ζωή. Ο Γιάννης έφυγε για πάντα δυο μέρες πριν συμπληρωθούν δυο χρόνια  από τον ιστορικό θρίαμβο (1-0) του Παναθηναϊκού (που είχε πλέον τον Σέρτζιο Μαρκαριάν στο τιμόνι του) επί της Μπαρτσελόνα.

Ως ποδοσφαιριστής και ως προπονητής ο Κυράστας είχε πάρει μέρος σε εκατοντάδες παιχνίδια βγαίνοντας νικητής από τα περισσότερα. Στο άσχημο, που του έπαιξε η μοίρα την άνοιξη του 2004, δεν πρόλαβε καλά-καλά να αγωνιστεί.

Πρωταπριλιά ήταν, που «ταξίδεψε» και από τότε κάθε χρόνο τούτη τη μέρα έχει την τιμητική του στις εφημερίδες και στις ιστοσελίδες. Έτσι συνηθίζεται για τους ανθρώπους του αθλητισμού. Ο Τύπος να κάνει αφιερώματα ενώ οι εκκλησίες επιμνημόσυνες δεήσεις.

Την πρωταπριλιά «έφυγε» ο Κυράστας, τις πρώτες ώρες της πρωταπριλιάς γευόταν ο Ομπράντοβιτς την δόξα από την τιτάνια (όπως εξελίχθηκε μετά τα γρήγορα φάουλ του Διαμαντίδη και τον τραυματισμό του Νίκολας) νίκη του Παναθηναϊκού επί της Μπαρτσελόνα.

Μια νίκη, που έστειλε τους «πράσινους» στο 10οο φάιναλ-φορ της ιστορίας τους αλλά ταυτόχρονα επιβεβαίωσε με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο τον καθοριστικό ρόλο, που παίζει ο παράγοντας «προπονητής» στα ομαδικά αθλήματα.

Στη σειρά αυτή των αγώνων ο Ομπράντοβιτς διάβασε τον αντίπαλο, προετοίμασε την ομάδα του και κοουτσάρισε τους παίκτες του, με τέτοιο τρόπο ώστε να πάρει από τον καθένα ξεχωριστά και από όλους μαζί το 110% των δυνατοτήτων τους στα 160 λεπτά 4 αναμετρήσεων.

Ο Πασκουάλ έκανε απλά … σκονάκι, δεν είχε εναλλακτικό σχέδιο (πέρα από το «γκρι», που είδαμε κυρίως στο πρώτο ματς της σειράς), ούτε πειθώ για να σπρώξει τους παίκτες του στην πρώτη γραμμή της μάχης, εκεί, όπου είχαν αρχίσει να «πέφτουν κορμιά».

Αν επρόκειτο να διαλέξουν επιτραπέζιο παιχνίδι για να λύσουν μόνοι τις διαφορές τους (όπως μονομαχούσαν τα παλιά χρόνια οι αρχηγοί αντί να πολεμούν οι στρατοί) είμαι βέβαιος ότι ο Ομπράντοβιτς θα διάλεγε το σκάκι και ο Πασκουάλ το τάβλι.

Ήταν τόσο μεγάλος προπονητικός θρίαμβος, αυτός που πέτυχε ο Σέρβος προχτές το βράδυ, που αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε η 31η Μαρτίου να ανακηρυχθεί «παγκόσμια μέρα του προπονητή». Και κάθε χρόνο να γιορτάζεται με ξεχωριστή λαμπρότητα από τους απανταχού προπονητές όλων των ομαδικών σπορ.

Να ξέρουν και οι άλλοι στον ουρανό, πως δεν τους έχουμε λησμονήσει…

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.