«Φαινόμενο» ήταν και...πέρασε

Δημοσίευση: Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011 19.11

Ο Ρονάλντο ανακοινώνει σήμερα ότι εγκαταλείπει το ποδόσφαιρο. Σε ηλικία 34 ετών αποσύρεται ένας από τους κορυφαίους – αλλά και πιο άτυχους – παίκτες όλων των εποχών.

Για να είμαι ειλικρινής η πρώτη μου αντίδραση στο άκουσμα της είδησης ήταν: “άντε, καιρός ήταν...”. Μετά όμως ξύπνησαν μέσα μου οι μνήμες και θυμήθηκα για ποιον μιλάμε. Κι αισθάνθηκα άσχημα. Γιατί ο Ρονάλντο είναι ένας από τους βασικούς λόγους που αγάπησα το ποδόσφαιρο.

Τον Πελέ δεν τον πρόλαβα. Ούτε τον Γκαρίντσα , ούτε τον Ντι Στέφανο, ούτε τον Κρόιφ. Ακόμη και το Μαραντόνα ήμουν μάλλον μικρός για να εκτιμήσω την πραγματική αξία του. Για μένα ο πρώτος μεγάλος παίκτης που γνώρισα ήταν ο Ρονάλντο. Ο πρώτος παίκτης που με έκανε να ανατριχιάσω βλέποντάς τον να κινείται μέσα στο γήπεδο και να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Ο πρώτος παίκτης για τον οποίο σκέφτηκα, «αυτός είναι ξεχωριστός, είναι μια κλάση μόνος του».

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το γκολ που πέτυχε με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα ξεκινώντας από το κέντρο και περνώντας όλη την άμυνα της Κομποστέλα. Θυμόμουν ότι κάτι ανάλογο είχε κάνει ο Μαραντόνα στο Μουντιάλ του ’86 αλλά αυτό το γκολ ήταν διαφορετικό. Αυτός ο 20χρονος Βραζιλιάνος είχε όλη την αντίπαλη άμυνα κρεμασμένη (κυριολεκτικά) πάνω του! Και όταν το επανέλαβε μερικές εβδομάδες αργότερα κόντρα στη Βαλένθια, κατάλαβα ότι δεν ήταν κάποια τυχαία περίπτωση. Ο Ρονάλντο τα συνδύαζε όλα Τεχνική, δύναμη, ταχύτητα, εκρηκτικότητα και βέβαια αίσθηση του γκολ. Ο ιδανικός σέντερ φορ. Ένα πραγματικό «Φαινόμενο». Και είχε όλο το μέλλον μπροστά του.

Αποδείχθηκε όμως ότι του έλειπε ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Η τύχη. Το πόσο αγαπήθηκε ο Ρονάλντο φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε ο κόσμος στους τρεις μεγάλους τραυματισμούς που στιγμάτισαν την καριέρα του. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που ακούς, ακόμα και από μεγάλους ανθρώπους, να έχουν κλάψει για κάποιον ποδοσφαιριστή. Η εικόνα του να σωριάζεται στον αγωνιστικό χώρου του «Ολίμπικο», επτά λεπτά μετά την επανεμφάνισή του, σφαδάζοντας από τους πόνους με το γόνατό του να έχει γίνει «θρύψαλα» για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα ενός χρόνου, είναι μία από τις πιο συγκλονιστικές και σοκαριστικές σκηνές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Και συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο.

Πέρα όμως από την ποδοσφαιρική του αξία, ο Ρονάλντο θα περάσει στην ιστορία και για το σθένος που έδειξε. Αν και είχε όλα τα…παραδοσιακά «κουσούρια» ενός Βραζιλιάνου σταρ απέδειξε ότι παράλληλα είχε πραγματικό χαρακτήρα και προσωπικότητα. Το 1998 μπορεί να «λύγισε» υπό την πίεση του ανελέητου «σταρ σύστεμ» του ποδοσφαίρου καταρρέοντας λίγο πριν τον τελικό του Μουντιάλ αλλά τελικά κατάφερε να σταθεί στα πόδια του. Και βέβαια, βρήκε τη δύναμη να ξεπεράσει τον φρικιαστικό διπλό τραυματισμό του στο δεξί γόνατο και να συνεχίσει εκεί όπου οι περισσότεροι θα είχαν εγκαταλείψει. Μπορεί να μην έγινε ποτέ ξανά ο ίδιος παίκτης όμως επέστρεψε και κατέκτησε πάλι την κορυφή. Γιατί ακόμη και με… ενάμισι πόδι ήταν μία κλάση πάνω από τους υπόλοιπους.

Ο τρίτος τραυματισμός του, στο αριστερό γόνατο αυτή τη φορά, ήταν πράγματι η αρχή του τέλους. 
Υπέρβαρος, σκιά του εαυτού του και σχεδόν ξεχασμένος τα τελευταία χρόνια στη Βραζιλία, ο Ρονάλντο αποφάσισε ότι δεν αντέχει άλλο. Τα πόδια του δεν ανταποκρίνονται στις εντολές του εγκεφάλου του. Και η καριέρα του κλείνει άδοξα. Είναι όμως μια καριέρα που τα είχε όλα. Ο τελικός απολογισμός: 420 σε 616 παιχνίδια.  Δύο «χρυσές μπάλες», τρεις τίτλοι για τον κορυφαίο της χρονιάς από την ΦΙΦΑ , δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Βραζιλία,. Έπαιξε σε τέσσερις από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης, την Μπαρτσελόνα, την Ιντερ, τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Μίλαν. Και αγαπήθηκε παντού.

Οι τραυματισμοί του σημάδεψαν ένα «πριν» κι ένα «μετά» στην καριέρα του. Και αφήνουν τόσο τον ίδιο όσο κι όλους εμάς να αναρωτιόμαστε «τι θα είχε γίνει αν…». Από σήμερα όμως η ιστορία μπορεί να τον κρίνει. Ομολογώ ότι ο Ρονάλντο είναι μία από τις μεγάλες αδυναμίες μου και προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία ότι του ανήκει μία θέση στην κορυφαία δεκάδα όλων των εποχών. Διαβάζω σε διάφορα αφιερώματα για το «αντίο του καλύτερου επιθετικού στην ιστορία του ποδοσφαίρου». Η αλήθεια είναι ότι, όσο και αν το ψάχνω, δεν μπορώ σκεφτώ πολλούς σέντερ φορ καλύτερους από αυτόν. Για την ακρίβεια, δεν μου έρχεται κανένας.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.