Από τη «φτώχεια» στην καταξίωση… (Ποιος… Δομάζος; Ζαραδούκας!)

Δημοσίευση: Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011 21.01

Από τα ελληνικά γήπεδα (που κάποτε ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση, κανονικές κινητές… λαιμητόμοι) πέρασαν τεράστιοι ποδοσφαιριστές, πολλοί από τους οποίους θα μπορούσαν να κάνουν τεράστια καριέρα σε πραγματικά μεγάλες ομάδες του εξωτερικού.

Κι ήταν αλήθεια παίχτες-ορχήστρες, απ’ αυτούς που μπορούσαν (και κατά καιρούς το έκαναν) να πάρουν μόνοι τους ένα παιχνίδι.

Από δεκάρια; Σε βάθος χρόνου, να φαν κι οι κότες! Μίμης Δομάζος, Μίμης Παπαϊωάννου (που μπορούσε με την ίδια άνεση να παίζει και μπροστά), Γιώργος Κούδας, είναι μια… αγία τριάδα της μεσαίας γραμμής.

Ο συγκλονιστικός Γιώργος Δεληκάρης ήταν από μόνος του ειδική και ξεχωριστή κατηγορία, όπως και μεταγενέστερα ο Βασίλης Χατζηπαναγής, ενώ βέβαια δίπλα σ’ αυτούς υπήρξαν χαφ… χαφάρες! Από τον παίχτη-ορχήστρα Τάκη Λουκανίδη, μέχρι τους Κώστα Ελευθεράκη, τον αφανή Στάθη Χάϊτα, τους Θεσσαλονικείς Σταύρο Σαράφη, Ντίνο Κούη, Χρήστο Τερζανίδη και κάμποσους άλλους.

Βγήκαν και μεταγενέστεροι παιχταράδες με τεράστια ευφυΐα όπως ο Βασίλης Καραπιάλης, και βέβαια κυνηγοί… θάνατος, όπως ο Δημήτρης Σαραβάκος (με τη μεγάλη Γιουβέντους στο κατόπι του!), ο Θωμάς Μαύρος που… ακόμα σκοράρει, ο Νίκος Αναστόπουλος και ο Μάϊκ Γαλάκος βέβαια, αλλά και  προγενέστεροι όπως ο Γιώργος Σιδέρης και ο Αντώνης Αντωνιάδης, για να μην πάμε και πιο παλιά, στην εποχή του Κώστα Νεστορίδη (τον μόνο μεγάλο που δεν έχω δει να αγωνίζεται).

Δεν αναφέρθηκα καν σε μεγάλους τερματοφύλακες (Οικονομόπουλος, Κελεσίδης, Σαργκάνης) ή αμυντικούς ογκόλιθους, αλλά για τους καθαρά δημιουργικούς ποδοσφαιριστές, που σήκωναν την ομάδα στους ώμους τους.

Μιλάμε δηλαδή για παίχτες που είναι η libro d’ oro του ελληνικού ποδοσφαίρου, οι περισσότεροι από τους οποίους έφυγαν από τα γήπεδα (αυτοί και ενδεχομένως κι άλλοι) με ένα μεγάλο παράπονο: δεν είδαν ποτέ την εθνική ομάδα να μεγαλουργεί πραγματικά και να δίνει το παρών στα μεγάλα ποδοσφαιρικά ραντεβού.

Ήταν σχεδόν δεδομένο (και το θυμούνται οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) ότι η Εθνική θα αποκλειστεί στα προκριματικά.

Σε όλες οι μεγάλες διοργανώσεις, παγκόσμια κύπελλα και Euro, δεν υπήρχε η λέξη Ελλάδα.

Γι’ αυτό και είχε μείνει σταθμός για γενιές ολόκληρες η παρουσία της Εθνικής στο Ευρωπαϊκό του 1980 με την ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια (Κωνσταντίνου, Κυράστας, Φοιρός, Καψής, Ιωσηφίδης, Λιβαθινός, Κούης, Τερζανίδης, Αρδίζογλου, Αναστόπουλος, Κωστίκος, Γαλάκος, Μαύρος, Μπάμπης Ξανθόπουλος, Πουπάκης, Γούναρης, Ραβούσης, Νικολάου, Νικολούδης, Κούδας ήταν οι είκοσι που χρησιμοποιήθηκαν).

_

Στις τόσες  δεκαετίες λοιπόν που πέρασαν, τα… τρένα περνούσαν με σταθερές διαδρομές, αλλά οι πραγματικά σπουδαίοι Έλληνες παίχτες έμεναν απ’ έξω. Τα έχαναν όλα!

Από το 1980 και την παρθενική μας συμμετοχή σε κάτι σπουδαίο όπως το Ευρωπαϊκό, πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια για την παρθενική συμμετοχή μας στο μουντιάλ της Αμερικής το 1994.

Πάλι Αλκέτας Παναγούλιας, πρόκριση-όνειρο, αναμφίβολα.

Μόνο που φύγαμε με την… ουρά στα σκέλια, με τρεις ήττες και 10-0 γκολ αλλά και πολλές προστριβές που προέκυψαν.

Έστω κι έτσι, οι παίχτες εκείνοι πέρασαν στην ιστορία.

Μήνου, Αποστολάκης, Κολιτσιδάκης, Μανωλάς, Καλιτζάκης, Τσαλουχίδης, Νιόπλιας, Σαραβάκος, Κωφίδης, Τσιαντάκης, Μαραγκός, Μαχλάς, Μητρόπουλος (με Αργεντινή), Ατματσίδης, Καραταϊδης, Αποστολάκης, Καραγιάννης, Καλιτζάκης, Κωφίδης, Χατζίδης, Μητρόπουλος, Μαραγκός, Νιόπλιας, Αλεξούδης, Δημητριάδης, Μαχλάς (με Βουλγαρία), Καρκαμάνης, Καραγιάννης, Καλιτζάκης, Αλεξίου, Τσαλουχίδης, Νιόπλιας, Μητρόπουλος, Τσιαντάκης, Κωφίδης, Χατζίδης, Αλεξανδρής, Μαχλάς, Δημητριάδης (με Νιγηρία) ήταν αυτοί που πήραν το βάπτισμα του πυρός σε παγκόσμιο κύπελλο.

88269

Κι από εκείνο το μουντιάλ μέχρι της συμμετοχή μας στο επόμενο Euro και τελικά την κατάκτησή του, πέρασαν άλλα δέκα χρόνια.

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: πολλοί από τους μεταγενέστερους παίχτες (κι επικαλούμαι τη μαρτυρία του έχοντα μνήμες, παραστάσεις και φεύ, χρόνια, του κασκαντέρ Στέλιου Μαρκάκη), μπορεί και να μην έφταναν ούτε στα αποδυτήρια που άλλαζαν οι παλιοί, αυτούς που προαναφέραμε κι άλλους που δεν συμπεριλάβαμε.

Ναι, υπήρχε διαφορά κλάσης, για να το πω έτσι κομψά.

Υπάρχει όμως αυτό το περίφημο «αλλά…». Το ταλέντο των παλιών μπορεί να ξεχείλιζε, αλλά δεν έβγαινε πουθενά. Ίσως και να έπαιζε ο καθένας για τον εαυτό του, ίσως να μην προσαρμόζονταν και να μην εντάσσονταν στο σύνολο, ίσως να μην υπήρχε η προσήλωση στο πλάνο, αν υπήρχε πλάνο, ίσως πάλι να το έβλεπαν σαν ταξίδι αναψυχής…

Έτσι η νεώτερη γενιά, αυτή από το 2004 και μετά, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι τα κατάφερε περίφημα, έστω κι αν της χρέωναν (χρεώνουν…) πολύ λιγότερο ταλέντο και κλάση…

Δηλαδή –σε μια πιο χαλαρή μετάφραση- δεν πήγε ο Δομάζος και πάει ο Κονέ, δεν πήγε ο Δεληκάρης και πάει ο Ζαραδούκας, δεν πήγε ο Καραπιάλης και πάει ο Φετφατζίδης.

Τι κατάφερε η γενιά του Γιώργου Καραγκούνη, του Χαριστέα, του Κατσουράνη, για να πιάσουμε τους παλιούς;

Πολύ απλά… θριάμβευσε, με βάση τους αριθμούς αλλά και την αφήγηση της ιστορίας! Αυτής της ιστορίας που δεν έχει συναίσθημα και δεν επηρεάζεται από το αν κάποιος λέγεται (μέγας) Χατζηπαναγής ή Καραγκούνης.

Από το 2004 λοιπόν και μετά, η Εθνική πήγε σε τρία Euro (έχοντας μάλιστα κατακτήσει το ένα), ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, ένα Confederation Cup, και, ποιος ξέρει, ίσως ξαναδούμε πολύ σύντομα κι άλλο μουντιάλ!

Γι’ αυτό χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον Ότο Ρεχάγκελ που δεν έφερε απλά την τεχνογνωσία του, αλλά την πειθαρχία, την αγάπη για την ομάδα, το δέσιμο μαζί της, την υποταγή στο σύνολο.

Κι αυτή την αλάνθαστη συνταγή ακολούθησε και ο Φερνάντο Σάντος, βάζοντας και τη δική του προσήλωση στο στόχο.

Το φαντεζί δεν συμβαδίζει πάντα με την επιτυχία. Ίσως μάλιστα δεν συμβαδίζει ποτέ!

Αλλά όταν αυτή η Εθνική είναι σταθερά παρούσα στα μεγάλα ραντεβού, τι να ψάξει κανείς; Τις ντρίμπλες του «στρατηγού» και τα μαγικά του «Νουρέγιεφ»;

Άλλωστε τα πάντα αποτυπώνονται στη χρυσή λίστα των δέκα: Ισπανία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία, ΕΛΛΑΔΑ, Πορτογαλία από την Ευρώπη, Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη από τον υπόλοιπο κόσμο!

Μαγικό και συνάμα απίστευτο…

Και το λέει κάποιος που είδε και Δομάζο και Χατζηπαναγή και Κούδα και Παπαϊωάννου και Μαύρο και Σαραβάκο και πολλά από τα λεγόμενα «ιερά τέρατα» του ελληνικού ποδοσφαίρου ever!

Αλλά αυτή η παρέα από το 2004 και μετά κατάφερε αυτό που όλοι οι υπόλοιποι μαζί δεν γνώρισαν ποτέ…

Κι αυτό δεν μπορούμε να το πετάξουμε στα σκουπίδια ούτε να το βάλουμε στο μαγγανοπήγαδο της εποχής, την απόλυτη και συνεχή αμφισβήτηση για όλους και για όλα… 

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

4 σχόλια
  • Anonymous Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011 23:28 Συντάχθηκε από Anonymous

    Πολυ ωραιο το αρθρο σου Μενιο μου αλλα υπαρχει κι' αλλος λογος που Θριαμβευσαν οι νεοι και οχι οι παλιοι περαν της οντως τεραστιας προσφορας των Οττο και του Σαντος.

    Οπως ξεχυλιζε το ταλεντο των παλιων ετσι ξεχυλιζε και το ταλεντο των αντιπαλων μας εκεινες τις εποχες και σε πολυ μεγαλυτερο βαθμο.

    Ποιον να θυμηθουμε? Τον Καουζιο? Τον Σιρεα, τον Τζοφ, τον Αλτομπελι, τον Μπετεγκα, τον Ταρντελι, τον Πανενκα, τον Νεχοντα, τον Γιαν Κελεμανς, τον Ρει Γουιλκινς, τον Ρουμενινγκε, τον Αλοφς, τον Χρουμπες, τον Μπριγκελ, τον Σουστερ, τους Βαντεκερχοφ, τον Βαν Μπροκελεν, η' να παμε το 1994 στην Αμερικη με τον Στοιτσκοφ, ton Μπαλακοφ, τον Σιρακοφ, τον Τσβετανοφ, τον Μαραντονα, Κανιγια, Σιμεονε, Μπατιστουτα, Ρουτζερι, Μπασουαλδο, και Ερναν Ντιαζ? Η' μηπως να πιασουμε την χρυση γενια της Νιγηριας με Οκοτσα, Αμοκατσι, Φινιντι Τζορτζ, Ολισε?

    Αμ ειναι και οι αλλοι Μενιο μου, ειναι και οι αλλοι, και οι αλλοι τοτε, ειχαν ταλεντο πολλαπλασιο απ' το δικο μας...

  • ΔΗΜΗΤΡΗΣ...Β Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011 22:21 Συντάχθηκε από ΔΗΜΗΤΡΗΣ...Β

    ΑΠΛΑ...ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ...ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ...

  • garis Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011 17:17 Συντάχθηκε από garis

    Πολυ καλο αρθρο!Τετοιοι αρθρογραφοι χρειαζονται και οχι οπαδικοι αοματοι..Μπραβο κ.Μενιο.

  • NASTAZIA Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011 15:19 Συντάχθηκε από NASTAZIA

    Για ακόμη μία φορά ένα φανταστικό άρθρο!!!!

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.