Η άβυσσος της ΑΕΚ

Η άβυσσος της ΑΕΚ

«Αυτός που παλεύει με τα τέρατα, θα πρέπει να προσέξει ώστε να μην γίνει o ίδιος τέρας. Και όταν κοιτάς βαθιά την άβυσσο, η άβυσσος σε κοιτά κι αυτή». Νίτσε.

Οι οπαδοί της ΑΕΚ για χρόνια λένε πως παλεύουν με τα τέρατα. Δεν τους δίνεις σε όλα δίκιο, αλλά δεν μπορείς να πεις πως έχουν σε όλα άδικο. Οι “άλλοι” τα είχαν όλα. Πιο πολλά λεφτά, καλύτερες αβάντες. Η ΑΕΚ έπεσε πάνω σε Παράγκες, ΕΠΟ, Ποντίκηδες, πυροβολισμούς, διαιτητές που είτε είχαν πάει καμικάζι απέναντί της, είτε απλώς σφύριζαν ξέροντας πως ο ισχυρός του αγώνα δεν είναι αυτός φοράει κιτρινόμαυρα, αλλά είναι ο αντίπαλος.

Τώρα, η ΑΕΚ ήταν επιτέλους στο ρόλο του ισχυρού, του ‘από πάνω’. Πέταξε έξω Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ, έφτασε σ’έναν τελικό όπου αυτή ήταν ο μεγάλος, αυτή είχε την καλύτερη ομάδα, αυτή είχε την εξουσία, τη φανέλα, την ιστορία, τον κόσμο, όλα.

Το υγιές κομμάτι της ΑΕΚ, κόσμος και παίκτες, περίμεναν πως και πως να γιορτάσουν πραγματικά, κυριολεκτικά. Δεν τους επετράπη. Πολύ απλά γιατί στο ελληνικό ποδόσφαιρο το τέρας που πολεμάς δεν είναι μόνο ο αντίπαλος και τα (ενδεχομένως βρώμικα) μέσα που χρησιμοποιεί. Είναι και το τέρας που, όχι μόνο φωλιάζει μέσα σε κάθε ομάδα, αλλά κάνει και κουμάντο.

Η ώρα μια χαράς, ενός τίτλου, είχε έρθει για τους υγιείς. Μόνο που για τη χούντα της αρρώστιας, αυτήν που κυβερνά κάθε ομάδα, είχε έρθει η ώρα όχι για χαρά, αλλά για έναν βιασμό, “τώρα που είμαστε από πάνω”.

Η ΑΕΚ είχε παλέψει με τα τέρατα, είχε βγει νικήτρια και κοίταξε κατάματα την άβυσσο. Η άβυσσος ανταπέδωσε το βλέμμα και τότε η ΑΕΚ είδε αυτό που δεν έβλεπε τόσα χρόνια, γιατί κοίταγε προς τα έξω. Είδε πως κι η ίδια είναι ένα τέτοιο τέρας, με χαρακτηριστικά σαν κι αυτά τα τέρατα που πολεμάει τόσα χρόνια. Είδε αυτά.

Πρώτα, η έναρξη του αγώνα. Ο Εθνικός Ύμνος, το ξύλο, τα επεισόδια, τα σουλάτσα, η ανταλλαγή καπνογόνων και φωτοβολίδων, οι δεκάδες κροτίδες, ο καπνός, ο ήχος των εκρήξεων, το απαράδεκτο πανό στο πάνω διάζωμα, μια φωτοβολίδα να σκάει πάνω στους ίδιους τους Αεκτζήδες, ένα σύνθημα να λέει “πόσο μαλάκες είσαστε”.
Ένα πολεμικό σκηνικό. Ένα καθεστώς τρόμου. Μια “ή εμείς ή κανείς” ατμόσφαιρα. Ατμόσφαιρα που έφτιαξαν άνθρωποι με κιτρινόμαυρα. Εδώ είναι όλα, για δέκα λεπτά:

Αργότερα, ο Μπαχά σκοράρει, ο τίτλος είναι 99% δεδομένος. Μπορεί η ΝΕΤ να μην το δείχνει, όμως ο σπίκερ το περιγράφει. Οι άρρωστοι που κάνουν το κουμάντο, δεν πρόκειται ν’αφήσουν ούτε τους ίδιους τους παίκτες τους να χαρούν, το κάνουν σαφές από πολύ νωρίς, δείχνουν από τώρα τις διαθέσεις τους. Δείτε το.

Ο Καφές εφορμά και πλασάρει σαν τον Κρέσπο στον τελικό του Champions League το 2005. Θρίαμβος, αλλά μόνο για τους παίκτες, για τους υγιείς οπαδούς της ομάδας. Για το τέρας δεν είναι ώρα χαράς.

Είναι ώρα να μην αφήσουν τους παίκτες να χαρούν και να πανηγυρίσουν, να μην αφήσουν τους τηλεθεατές να δουν τα χαρούμενα πρόσωπα των νικητών κι τα θλιμμένα των ηττημένων. Είναι η ώρα να βιάσουν τον αντίπαλο, αφού πρώτα τον ανάγκασαν να αγωνιστεί σε καθεστώς φόβου. Είναι η ώρα τους να βρομίσουν το Κύπελλο που μόλις κατέκτησε η ομάδα τους, είναι η ώρα να το στιγματίσουν αιώνια. Άλλα δέκα λεπτά αρρώστιας:

Μετά από αρκετή ώρα: Ο Σαρμιέντο κλαίει. Όχι γιατί έχασε, αλλά γιατί τον βίασαν. Ο Αδαμίδης κοιτάει αδιάφορος τους παίκτες του Ατρομήτου, ούτε τους δίνει το χέρι του, ούτε τους χειροκροτάει, παρά μόνο όταν το θυμηθεί στο τέλος.

Ο Δώνης κάνει δηλώσεις, μιλάει για το ξύλο που έφαγαν οι παίκτες την ώρα που ο κόσμος της ΑΕΚ τραγουδάει “σήκωσέ το”. Συνεχίζει και λέει πως το ελληνικό κράτος είναι μπουρδέλο κι αμέσως μετά βλέπουμε τον Χιμένεθ.

Οι οθόνες αρχίζουν να γεμίζουν από χαμογελαστά πρόσωπα. Από ανθρώπους που ανήκουν στα θύματα της αρρώστιας, που δεν μπορούν να χαρούν όσο θέλουν. Άνθρωποι που είναι αναγκασμένοι να σηκώσουν ένα κύπελλο μπροστά σ’ένα διαλυμένο γήπεδο. Που είναι αναγκασμένοι να χαρούν μ’αυτούς που από την αρχή μέχρι το τέλος του ματς έκαναν τα πάντα για να βρομίσουν το Κύπελλο που θα σηκώσουν. Που είναι αναγκασμένοι να χαρούν μπροστά σ’αυτούς που θα τους κυνηγούσαν αν έχαναν.


Σας αφήνω με την εικόνα και τα λόγια του Τραϊανού. Κοίταξε τη δυσφορία που έχει στην αρχή, το πως νιώθει πως έχουν βρομίσει το κατόρθωμα του. Πως προσπαθεί να βρει δικαιολογίες για κάτι που δεν φταίει ο ίδιος, αφού κι αυτός κι οι συμπαίκτες ανήκουν στα θύματα. Και πόση αλήθεια βγαίνει από μέσα του όταν λέει “κερδίζουμε, γίνονται αυτά, χάνουμε, γίνονται χειρότερα”.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
LIVE CHAT: Κύπελλο Ελλάδας
LIVE CHAT: Κύπελλο Ελλάδας
Ο Μάρκους Ντένμον στο Onsports: «Να ξεκινήσουμε με… διπλό στο ΣΕΦ»
Ο Μάρκους Ντένμον στο Onsports: «Να ξεκινήσουμε με… διπλό στο ΣΕΦ»
Νίκησε τον καρκίνο ο Αλβάρεθ για δεύτερη φορά! (pic)
Νίκησε τον καρκίνο ο Αλβάρεθ για δεύτερη φορά! (pic)
Βάζει… φωτιά στην επίθεση η Βέροια!
Βάζει… φωτιά στην επίθεση η Βέροια!
Τραγωδία: Νεκροί δύο σμηνίτες, 19 και 25 ετών, σε τροχαίο - ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΟΚ
Τραγωδία: Νεκροί δύο σμηνίτες, 19 και 25 ετών, σε τροχαίο - ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΟΚ
1ο Διεπιστημονικό συνέδριο ειδικής αγωγής
1ο Διεπιστημονικό συνέδριο ειδικής αγωγής
Τεράστια η ανταπόκριση για τη 10χρονη Νεφέλη - Συγκεντρώθηκαν τα χρήματα
Τεράστια η ανταπόκριση για τη 10χρονη Νεφέλη - Συγκεντρώθηκαν τα χρήματα
Είδηση - «βόμβα»: Αλλάζουν τα όρια ταχύτητας στις Εθνικές Οδούς!
Είδηση - «βόμβα»: Αλλάζουν τα όρια ταχύτητας στις Εθνικές Οδούς!

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης