Κι όμως συνέβη… Ούτε μια φορά την φράση «βάζω… ένα ευρώ»

Κι όμως συνέβη… Ούτε μια φορά την φράση «βάζω… ένα ευρώ»

Το χειρότερο με τις εξελίξεις στον Παναθηναϊκό, δεν είναι αυτά που ακούμε και διαβάζουμε, τα μπρος πίσω του καθενός, οι ελπίδες που την μια μέρα φουντώνουν και την άλλη σβήνουν και πάει λέγοντας.

Το χειρότερο είναι η ολοκληρωτική ήττα κάθε λογικής και αξιοπρέπειας, όλων σχεδόν που ασχολούνται πια με το αντικείμενο. Και δεν εξαιρώ εδώ ούτε και την πλειοψηφία του κόσμου.

Καθώς πια μιλάμε για πραγματικά παντελή περιφρόνηση και έλλειψη κάθε έννοιας λογικής.

Ξέρετε, το ποδόσφαιρο και η επιρροή του στις πλατιές μάζες, έχουν πολλές φορές χρησιμοποιηθεί σαν δοκιμαστικός σωλήνας, στο να περνάνε διάφορα πράγματα σε ιδεολογικό επίπεδο στην κοινωνία.

Για παράδειγμα, στην περιβόητη δεκαπενταετία Κόκκαλη, το πρόβλημα δεν ήταν απλά κάποια χαμένα πρωταθλήματα για τον Παναθηναϊκό ή την ΑΕΚ που τα δικαιούνταν, ή ακόμα και αυτή η ολοκληρωτική καταστροφή του ελληνικού ποδοσφαίρου σαν σύστημα και αξίες.

Αυτό πες ότι ήταν μια… επί μέρους απώλεια. Μια παράπλευρη απώλεια στην όλη ζημιά που έγινε, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο πια, αλλά συνολικά στην ελληνική κοινωνία.

Το μεγάλο πρόβλημα, που σημάδεψε την συμπεριφορά, την νοοτροπία και την σύγχρονη σκέψη αυτής της χώρας, ήταν άλλο.

Συγκεκριμένα, ήταν ότι μεγάλωσαν τρεις γενιές τουλάχιστον φιλάθλων και περίπου μιάμιση αν όχι δύο γενιές δημοσιογράφων σε όλο το  φάσμα των ελληνικών ΜΜΕ (αθλητικό και πολιτικό), με την νοοτροπία ότι μάγκας θεωρείται όποιος είναι ικανός στο… παρασκήνιο και αποτυχημένος όποιος δεν θέλει να μπλέξει σ’ αυτό.

Μεγάλωσαν όλες αυτές οι γενιές νομιμοποιώντας στο μυαλό τους, ότι η απάτη είναι θεμιτός τρόπος επιβολής και επιβίωσης και αλίμονο σε όποιον δεν είναι… ικανός (;) να την κάνει.

Γαλουχήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά από τις φτωχογειτονιές όλης της χώρας, με την νοοτροπία, ότι θα έπρεπε να ντρέπονται που στην ζωή τους δεν μπορούν να… χαρούν όσα κάποια άλλα παιδιά και υπαίτιος γι’ αυτό είναι ο… πατέρας τους, που δεν είναι τόσο… πλούσιος ή δεν έχει μπει στα κόλπα να κονομήσει, όπως οι πατεράδες κάποιων άλλων παιδιών που έβλεπε.

Το αποτέλεσμα όλου αυτού του σκηνικού, το βλέπετε από ένα σημείο και μετά, στην καθημερινότητα της ελληνικής κοινωνίας. Στο πόσο ελάχιστες αντιδράσεις έχουν όλοι πια, στην λογική του… ισχυρού και πόσο προσκυνημένοι είναι οι περισσότεροι, στην… λογική (;) της εξουσίας, ακόμα και αν ξέρουν ότι αυτή η εξουσία είναι και διεφθαρμένη και απατηλή και τους κλέβει σε καθημερινή βάση την ζωή και το ψωμί τους.

Στον Παναθηναϊκό λοιπόν, αντίστοιχα, μεγαλώνει πια όχι η τρίτη, αλλά η τέταρτη γενιά οπαδών και φιλάθλων του γενικότερα, που έχει υιοθετήσει τον παραλογισμό σαν λογική και την… αμάσητη τροφή των ΜΜΕ αντί για την σκέψη.

Αυτά που κουβεντιάζουμε πια στον Παναθηναϊκό, δεν αντέχουν στη κοινή λογική ενός μέσου ανθρώπου. Δεν υπάρχει πια κανένα ίχνος αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού, όχι μόνο αυτών που λένε και κάνουν ό,τι λένε και ό,τι κάνουν, αλλά κυρίως αυτών που καλούνται να κρίνουν όσα ακούνε και διαβάζουν.

Το προφανές για όλους, έχει γίνει για μας πεδίο αντιπαράθεσης και συζητήσεων. Η λογική έχει παραχωρήσει την θέση της στην συνθηματολογία. Και η ανταλλαγή απόψεων, έχει αντικατασταθεί από την δύναμη της επιβολής της γνώμης, μέσω συμμοριών, μέσω ΜΜΕ και μέσω υβριστικών και χυδαίων επιθέσεων του καθενός μας στον άλλο, σε προσωπικό επίπεδο.

Και λυπάμαι αν δεν σας ταίζω και εγώ από δω, ονόματα, σενάρια, πληροφορίες, ελπίδες και επόμενες μέρες, αλλά πιστέψτε με, από κάποιο σημείο και μετά δεν έχει καν νόημα να μπούμε σ’ αυτήν την διαδικασία. Καθώς αυτή η διαδικασία, απαιτεί ελεύθερη σκέψη και κυρίως προσωπική αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία και αυτοσεβασμό. Κι αυτά, έχουν εκλείψει πια και αναζητούνται σαν είδος υπό εξαφάνιση –όπως καλή ώρα οι… κακόμοιροι οι κορμοράνοι και υπό προστασία.

Δεν ξέρω σαν συνειδητοποιείτε την κουβέντα που γίνεται τις τελευταίες μέρες με αφορμή την επανεμφάνιση Βγενόπουλου. Και δεν αναφέρομαι εδώ, στην ουσία της ανύπαρκτης πρότασης που έκανε, αλλά στην υποκρισία με την οποία γινόταν η κουβέντα και το πόσο ο καθένας μας περιφρονούσε σ’ αυτή κάθε έννοια λογικής.

Δεν ξέρω αν συνειδητοποιήσατε, ότι οι περισσότεροι από μας, μηδέ και εμένα εξαιρουμένου, δεχόμασταν σαν βάση συζήτησης κάτι που ξέραμε κατά βάθος, όχι μόνο ότι ήταν ψέματα, αλλά και αδύνατον ταυτόχρονα να εφαρμοστεί.

Και την δεχόμασταν, ακριβώς… για να μην δώσουμε δικαίωμα. Να δώσουμε δικαίωμα σε ποιόν όμως; Στον παραλογισμό και στην… απειλή για πάσης φύσεως τιμωρία (εκδοτική, κυκλοφοριακή, επικοινωνιακή, προσωπική και πάει λέγοντας) που θα… ερχόταν αν τολμούσαμε να πούμε αυτό που σκεφτόμασταν.

Δεν τολμήσαμε να πούμε το λογικό και προφανές.

Δεν διανοηθήκαμε να βάλουμε καν στο τραπέζι, το πλέον προφανές όλων. Το ότι επί της ουσίας, καθίσαμε όλοι μας να συζητήσουμε, μια πρόταση… επενδυτική, από την οποία απουσίαζε εντελώς η λέξη… ΕΥΡΩ.

Καταλαβαίνετε για τι παραλογισμό μιλάμε;

Καταλαβαίνετε σε τι λούκι έχουμε μπει όλοι μας στον Παναθηναϊκό, με αφορμή τα όσα έχουν γίνει σ’ αυτόν τα τελευταία χρόνια;

Είναι ποτέ δυνατόν, μια χώρα ολόκληρη, ένας ολόκληρος κόσμος μιας ομάδας, να κάθεται, να αποδέχεται και κυρίως να… διαφωνεί κιόλας μεταξύ του, για μια πρόταση σωτηρίας –και μάλιστα… οικονομικής σωτηρίας- η οποία δεν εμπεριέχει μέσα την λέξη ΕΥΡΩ;

Είναι δυνατόν κανένας μας, να μην έχει αντιληφθεί –ή κι αν το έχει αντιληφθεί να μην τολμάει να το πει και να το επικαλεστεί- ότι μιλάμε και συζητάμε, αν θα είμαστε ή όχι με ένα άνθρωπο, που εδώ και ένα χρόνο έχει μιλήσει τόσες φορές και μια φορά την φράση «θα βάλω τόσα ΕΥΡΩ» δεν την έχει πει;

Μια φορά ρε παιδιά. Μια φορά έστω για τα μάτια του κόσμου. Μια φορά «θα βάλω… ένα ΕΥΡΩ». Έστω… ένα.

Κι όμως. Για μια τέτοια πρόταση και για ένα τέτοιο άνθρωπο, γίναμε ξανά μαλλιά κουβάρια, χωριστήκαμε και πάλι σε εκατό στρατόπεδα και κυρίως τρέξαμε να στοιχηθούμε είτε πίσω του είτε απέναντί του.

Σκεφθείτε το λίγο.

Κι όχι στην βάση του αν είναι σωστό ή όχι, ούτε στο αν εγώ που το λέω είμαι με τον Βαρδινογιάννη, ή με τον Γιαννακόπουλο, ή με τον Πατέρα ή με τον οποιοδήποτε. Ξεκολάτε πια απ’ αυτό, είδατε και μόνοι σας, ότι δεν οδηγεί πουθενά αυτ΄ςο ο τρόπος σκέψης και έκφρασης.

Σκεφθείτε το απλά, στην βάση… ό,τι συνέβη.

Και για την ακρίβεια, στην βάση ότι… κι όμως συνέβη.

Και κατ’ επέκταση, στη  βάση ότι πραγματικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας γι’ αυτό.

Το θέμα είναι ο Παναθηναϊκός τι φταίει και τι αμαρτίες πληρώνει.

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Πάνε Κορωπί οι οργανωμένοι του Παναθηναϊκού
Πάνε Κορωπί οι οργανωμένοι του Παναθηναϊκού
Αυτή είναι η χειρότερη ομάδα της Ευρώπης!
Αυτή είναι η χειρότερη ομάδα της Ευρώπης!
Έμερι για τον καβγά Καβάνι-Νεϊμάρ: «Εγώ αποφασίζω»!
Έμερι για τον καβγά Καβάνι-Νεϊμάρ: «Εγώ αποφασίζω»!
Το ξενοδοχείο για gamers είναι η απάντηση στις προσευχές μας
Το ξενοδοχείο για gamers είναι η απάντηση στις προσευχές μας
Ντροπή σου ρε! Αδιανόητη χυδαιότητα Παναγιώτη Χατζηστεφάνου για τη μικρή Νεφέλη!
Ντροπή σου ρε! Αδιανόητη χυδαιότητα Παναγιώτη Χατζηστεφάνου για τη μικρή Νεφέλη!
Σοκαριστική φωτογραφία: Γυναίκα στο Παλαιό Φάληρο βγαίνει από τη θάλασσα καλυμμένη με πίσσα!
Σοκαριστική φωτογραφία: Γυναίκα στο Παλαιό Φάληρο βγαίνει από τη θάλασσα καλυμμένη με πίσσα!
Τραγωδία: Νεκροί δύο σμηνίτες, 19 και 25 ετών, σε τροχαίο - ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΟΚ
Τραγωδία: Νεκροί δύο σμηνίτες, 19 και 25 ετών, σε τροχαίο - ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΟΚ
1ο Διεπιστημονικό συνέδριο ειδικής αγωγής
1ο Διεπιστημονικό συνέδριο ειδικής αγωγής

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης