Επαλέ με… αργιλέ, πίκρα, οργή, μετάλλαξη…

Επαλέ με… αργιλέ, πίκρα, οργή, μετάλλαξη…

Πόσες… μεταλλάξεις κρύβουν άραγε μέσα τους φίλαθλοι και οπαδοί, αυτοί που… «και με χιόνια και με κρύα» (κι όχι… Ελαφρά Ταξιαρχία!) πάνε στα γήπεδα, καταθέτοντας τον οβολό τους, πολλές φορές –τις περισσότερες ίσως- από το υστέρημά τους;

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε μια γενικότερη μετάλλαξη. Κι όχι μόνο επειδή άλλαξαν οι εποχές, αλλά μεταβλήθηκε και η εσωτερική διάθεση του θεατή.

Κάποτε –και δεν εννοώ… μεταπολεμικά- το γήπεδο ήταν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ διασκέδαση. Εκεί πήγαινε ο άλλος όχι για ξεφύγει από την…παντόφλα της γυναίκας του και να βγάλει το άχτι του (που συνέβαινε κι αυτό!), αλλά για να περάσει καλά.

Να πάει από νωρίς στο γήπεδο, να φάει «βρόμικο» με μπόλικη μουστάρδα, να κάνει χαβαλέ με το διπλανό του, να πει και να ακούσει έξυπνα συνθήματα, να κράξει –επίσης έξυπνα- τα… κοράκια, διαιτητή και επόπτη, να αποθεώσει τους «παιχταράδες» του, να αποκαλέσει «βλάχους» τους αντιπάλους που ήρθαν με τις… γκλίτσες τους, να δει μπαλίτσα.{textlink}

Φυσικά και ήθελε να νικήσει η ομάδα του, φυσικά θα έριχνε τα μπινελίκια του αν κάτι δεν του άρεσε ή αν κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά ως εκεί.

Μπορεί να ένιωθε μέσα του βάρος –και πόνο ενδεχομένως, ακόμα και αγανάκτηση- αλλά δεν θα διέλυε τα πάντα σε περίπτωση ήττας, δεν θα έβγαινε στο δρόμο για να ξεσπάσει, δεν θα ήθελε να… σκοτώσει τον «απέναντι», πόσο μάλλον τους «δικούς» του.

Ασφαλώς είχε και εξάρσεις. Μια φορά κι έναν καιρό –πάντα στη… νεώτερη ιστορία!- η αστυνομία σχεδίασε ολόκληρη επιχείρηση για να… φυγαδεύσει τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ Δημήτρη Σαραβάκο επειδή ήθελαν να του τα ψάλλουν οι οπαδοί της ομάδας του! Δεν του συγχωρούσαν ότι εκείνο το «φεγγάρι» σερνόταν στο γήπεδο, δείχνοντας εκτός τόπου και χρόνου.

Άδειασαν λοιπόν οι αστυνομικοί την οδό Τσόχα, έξω από τη θύρα 11 της Λεωφόρου, για να φύγει ο Σαραβάκος με ισχυρή αστυνομική δύναμη προς την άνοδο, ανάποδα στο ρεύμα!

Αυτό όμως δεν ήταν ο κανόνας αλλά οι εξαιρέσεις.

Τα μεταγενέστερα χρόνια επικράτησε ο θυμός στον οπαδό. Έχασε τη σκωπτική του διάθεση, και μερικοί απ’ αυτούς θεωρούσαν τη νίκη σαν… θάνατο!

Αυτό σήμαινε καθαρά ότι πήγαινε στο γήπεδο με –τουλάχιστον- «χαλασμένη» διάθεση, με «πειραγμένο» τον ψυχισμό του.

Κι αυτό κατανοητό! Για κάποιους, το ποδόσφαιρο ήταν πάνω από τη θρησκεία τους, ενδεχομένως και πάνω από την οικογένειά τους! Κι όταν χάνει η ομάδα τους, δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρύ και πιο πικρό.

Έτσι όμως χάθηκε η ουσία της διασκέδασης και φυσικά του χαβαλέ. Αλλά ναι, δεν μπορείς να μιλάς για χαβαλέ σε έναν άνθρωπο που υποφέρει.

Πάντα βέβαια κάποιοι «υπέφεραν», αλλά το εκδήλωναν διαφορετικά, όπως ήδη αναφέραμε.

Μαζί με την ουσία της ποδοσφαιρικής διασκέδασης, χάθηκε και η διάθεση για πλάκα, όπως βέβαια και η… ποίηση της εξέδρας!

Κι η εξέδρα όντως έχει ποιητές που κατά καιρούς έχουν γράψει ιστορία, κάνοντας θαύματα!

Ποιο τρομερό μυαλό είχε συλλάβει εκείνο το ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ;

«Επαλέ, Επαλέ, να χαμε έναν αργιλέ, να τον πίναμε όλη μέρα, να σε βλέπαμε… Πελέ!»

Ή το άλλο, παλιότερα, κι αυτό αμίμητο. Αφορούσε τον παλιό τερματοφύλακα Κουρκούνα, ο οποίος, όσο το παιχνίδι ήταν ισόπαλο, έκανε συνεχώς καθυστερήσεις. Όταν σκόραρε όμως ο Παναθηναϊκός άρχισε να κυνηγάει ακόμα και τα… άουτ για να επισπεύσει το παιχνίδι. Ο ποιητής της εξέδρας θέλησε να τον τιμωρήσει στο λεπτό, οπότε είχε την εξής έμπνευση, βλέποντάς τον να χοροπηδάει τρέχοντας.

«Κουρκούνα, Κουρκούνα, το κωλαράκι κούνα»! Γέλασαν και τα… τσιμέντα, ενδεχομένως κι ο ίδιος ο τερματοφύλακας!

Η μετάλλαξη που λέγαμε –μαζί με τη συσσωρευμένη κρίση σε πολλά επίπεδα, φυσικά και με τη γενικευμένη κρίση στην κοινωνία- έδιωξε τη χαρά, τη χαλαρότητα, τη διάθεση για διασκέδαση.

Άλλαξαν φυσικά –για όλους τους παραπάνω λόγους- και τα συνθήματα, πέρα από τη διάθεση.

Πλέον εκείνο που αφθονεί είναι το… σεξ, με τις… μανούλες των παιχτών (και των παραγόντων, φευ…) να υποφέρουν!

Κι όχι μόνο των αντιπάλων αλλά και των δικών τους, κάτι που παλιότερα ήταν αδιανόητο!

Και πλέον η πίκρα –ή και η αγανάκτηση- δεν εξαντλούνται σε συνθήματα, αλλά με διαφυγή (;) σε ακραίες ενέργειες: φωτιές, εκτοξεύσεις, πολιορκίες.

Ο καθείς βέβαια είναι υπεύθυνος των πράξεών του και φυσικά των παραλείψεών του και όλων των άλλων.

Αλλά αν δεν απολαμβάνει κανείς το γήπεδο, τελικά αυτό μπορεί να μετατραπεί σε χτικιό…

Φυσικά και μπορεί να ευθύνονται παράγοντες, παίχτες, προπονητές, ο… Καντάφι, ο Μουμπάρακ κι ένα σωρό άλλοι, αλλά γιατί να σου χαλάσουν τη ζαχαρένια σε τελική ανάλυση;

  • Αθλητικά νέα
  • Ειδήσεις
Το παράπονο του Κάναντι για το «έμφραγμα» στο Περιστέρι (photo)
Το παράπονο του Κάναντι για το «έμφραγμα» στο Περιστέρι (photo)
Μάμιτς: «Δεν έπαιξε καλά ο Μπεργκ»
Μάμιτς: «Δεν έπαιξε καλά ο Μπεργκ»
ΠΑΟΚ: Στη Θεσσαλονίκη ο Ελ Καντουρί!
ΠΑΟΚ: Στη Θεσσαλονίκη ο Ελ Καντουρί!
Eurobasket 2017: Με Λεκαβίτσιους η αποστολή της Λιθουανίας
Eurobasket 2017: Με Λεκαβίτσιους η αποστολή της Λιθουανίας
Ζωή Λάσκαρη: Το τελευταίο χειροκρότημα στην αγαπημένο ηθοποιό
Ζωή Λάσκαρη: Το τελευταίο χειροκρότημα στην αγαπημένο ηθοποιό
117 Υποτροφίες Σπουδών στις 13 Περιφέρειες της Ελλάδας από το IEK ΑΛΦΑ & το Mediterranean College
117 Υποτροφίες Σπουδών στις 13 Περιφέρειες της Ελλάδας από το IEK ΑΛΦΑ & το Mediterranean College
Σεισμός Ιταλία: Δύο νεκροί και δεκάδες τραυματίες - Παιδιά θαμμένα στα ερείπια
Σεισμός Ιταλία: Δύο νεκροί και δεκάδες τραυματίες - Παιδιά θαμμένα στα ερείπια
O Βασίλης Δήμας στο «τιμόνι» του «Posidonio»
O Βασίλης Δήμας στο «τιμόνι» του «Posidonio»

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης