«Πετύχαμε το ακατόρθωτο»

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Λούτση Δημοσίευση: Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011 06.42

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ως αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας, ήταν αυτός που πρώτος σήκωσε ψηλά, στον ουρανό του ΣΕΦ, το κύπελλο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Οι εικόνες έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη του. Όπως παραδέχεται στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων: «Πάρα πολλά μπορεί να θυμηθεί κάποιος από αυτή τη μεγάλη έκρηξη του Έλληνα, ο οποίος έχει προσόντα, ο οποίος κατόρθωσε να συνεργαστεί με το διπλανό του και να πιστέψει σε πράγματα που δεν βγήκαν μέσα από εκπαίδευση συστηματική... πανεπιστημιακή πολλών αθλητών, όπως γινόταν σε προηγμένες αθλητικές χώρες. Όπως δηλαδή η ΕΣΣΔ, η ενωμένη Γιουγκοσλαβία ή οι ΗΠΑ που είχαν οργανωμένο αθλητισμό. Αυτή η Εθνική πέτυχε το ακατόρθωτο κι αυτό έγινε γιατί υπήρχαν άνθρωποι που πίστευαν και μπόρεσαν να δώσουν αυτή την ώθηση στο μυαλό και στο συναίσθημα του Έλληνα γενικώς, όχι μόνο των ανθρώπων του αθλητισμού, αλλά και των ανθρώπων που έκαναν κάποιο άλλο επάγγελμα».

Όσο για τη στιγμή που θυμάται πιο έντονα απ' όλες: «Έβλεπες παντού έκπληκτα πρόσωπα, με μεγάλο ενθουσιασμό. Δεν μπορείς να το ξεχάσεις αυτό. Ήταν μοναδική η συγκίνηση. Τη ζούσες κάθε ημέρα και πιο έντονα, παιχνίδι με το παιχνίδι. Το Ευρωμπάσκετ του 1987 θα μείνει για πάντα χαραγμένο στο μυαλό μου. Κανείς δεν το ξεχνάει όσο και να περνά ο χρόνος».

Η Εθνική Ελλάδας, αν και «οικοδέσποινα» της διοργάνωσης, δεν ήταν φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. «Είναι δεδομένο ότι από τακτικής άποψης πιθανόν κάποια πράγματα να βοήθησαν λίγο παραπάνω, αλλά σίγουρα ένα πολύ σημαντικό στοιχείο ήταν ότι βρίσκονταν απέναντι ομάδες που πριν από λίγα χρόνια σε κέρδιζαν με μεγάλη διαφορά. Το χρυσό μετάλλιο ήταν θέμα τακτικής, διαφοράς επιπέδου και πίστης. Η προσπάθεια ξεκίνησε από το 1985, μετά τον αποκλεισμό μας από το Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας. Όλα χτίστηκαν με πολλή δουλειά έκτοτε», εξηγεί ο Παναγιώτης Γιαννάκης και στη συνέχεια αναφέρεται στον ίδιο, αλλά και το Νίκο Γκάλη, τα μεγάλα ονόματα του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματός μας: «Θεωρώ ότι ο καθένας σε αυτή την ομάδα είχε σημαντική προσφορά. Λένε ότι ο καλύτερος προπονητής είναι ο αντίπαλός σου στις προπονήσεις ή στα παιχνίδια. Εγώ το πιστεύω αυτό. Μόνο από αυτό καταλαβαίνεις τι βοήθεια μπορεί να δώσει ένας παίκτης που συμμετείχε έστω και μόνο στην προσπάθεια να προετοιμαστούμε. Με τον Νίκο (Γκάλη) είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε, βάζοντας τους εγωισμούς μας λίγο πιο κάτω από την ομάδα. Αυτό ήταν σημαντικό στοιχείο και τεχνικά άρχισαν σιγά σιγά να συμπληρώνουν την ομάδα νέα παιδιά με μεγάλο ταλέντο που πλαισίωσαν την ομάδα».

Οι ανέκδοτες ιστορίες από εκείνο το χρυσό Ευρωμπάσκετ είναι αμέτρητες. Μία από αυτές αποκαλύπτει ο Παναγιώτης Γιαννάκης: «Δεν θα ξεχάσω όταν αρχίσαμε να κάνουμε μεγάλες νίκες που ο Φιλίππου, ο οποίος ήταν τραυματίας, ανέβαινε σε μηχανές που ερχόντουσαν για να προηγούνται του πούλμαν, προκειμένου να βοηθήσουν να φτάσουμε πιο γρήγορα. Και ο Φασούλας θυμάμαι μία φορά ανέβηκε σε μια μηχανή στο δρόμο από το ΣΕΦ στο ξενοδοχείο (γέλια)».

Φυσικά, στο μυαλό του έφερε και την επίσκεψη της μεγάλης Μελίνας Μερκούρη, που ήταν τότε υπουργός Πολιτισμού, για να τους συγχαρεί: «Αφού μας συνεχάρη στα αποδυτήρια είχαμε πάει στο στούντιο που υπήρχε μέσα στο ΣΕΦ και μιλούσαμε στην τηλεόραση. Ήμουν συναισθηματικά φορτισμένος, εκείνη το κατάλαβε και με ρώτησε τι είχα. Φαινόμουν συγκινημένος γιατί από το μυαλό μου περνούσαν οι 40 πόντοι που είχαμε δεχτεί σε παλαιότερους αγώνες από τη Σοβιετική Ένωση ή οι 40 από αμερικανικά πανεπιστήμια... Και ξαφνικά, με κόπο και με πίστη, η ομάδα είχε φτάσει να κερδίζει τις μεγάλες αυτές δυνάμεις του παγκόσμιου μπάσκετ. Όταν μιλάς, αυτές οι νίκες είναι μόνο δύο κουβέντες, αλλά για να γίνουν νίκη οι 40 πόντοι χρειάστηκε κοπιαστική δουλειά. Δεν ήταν η πρώτη μου χρονιά στην Εθνική. Ήμουν 28 χρόνων το 1987. Τα είχα ζήσει όλα όσα είχαν προηγηθεί με την Εθνική. «Οι Έλληνες θα είσαστε κοντά εκεί, αλλά στο τέλος θα χάνετε». Έτσι μας αντιμετώπιζαν. Αυτό της είχα πει. Πως είχαμε ξεκινήσει από πολύ χαμηλά».

Ανεξίτηλη στη μνήμη όλων έχει μείνει και η αγκωνιά του Τκατσένκο. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, που ήταν κι εκείνος που τη δέχθηκε, εξηγεί: «Από την Εθνική Εφήβων είχαμε βρεθεί αντίπαλοι με τον Τκατσένκο. Ήταν κλειστός σαν χαρακτήρας. Μεγαλόσωμος από τότε, αλλά ήρεμος. Και όχι μόνο μεγαλόσωμος, αλλά και δυνατός. Ήταν αθλητικό παιδί. Σε εκείνη τη φάση ζαλίστηκα. Στην προσπάθεια να πιάσω την μπάλα αν την κατέβαζε στο στήθος (συνήθως οι ψηλοί παίρνουν το ριμπάουντ και κατεβάζουν την μπάλα) αυτός -τεχνικά ήταν καλός- την κράτησε ψηλά, αλλά κατέβασε τους αγκώνες... Εκεί είδα τον ουρανό... (γέλια)».

Ο τότε αρχηγός του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος και μετέπειτα ομοσπονδιακός τεχνικός έχει ζήσει αρκετές δύσκολες στιγμές. Έχει ακούσει μέχρι και τους φιλάθλους να τον προτρέπουν «κλάψε, κλάψε». Αλλά ο ίδιος δεν τα παίρνει στα σοβαρά όλα αυτά: «Πολλές φορές οι άνθρωποι χαρακτηρίζουμε με υπερβολή κάποιους ανθρώπους που αντιδρούν συναισθηματικά. Μου θυμίζει γενικώς την καριέρα μου. Ξεκίνησα από μία μικρή ομάδα, μία ομάδα όχι νικητών, αλλά που έπρεπε να γίνουν νικητές. Δεν πήγα στους πρωταθλητές. Αν κάποιος το αναλογιστεί... Ήμουν ένας άνθρωπος που κι από μικρός ξεκίνησα από μια ομάδα μικρότερης κατηγορίας και προσπάθησα να γίνω πρώτος. Ο Ιωνικός Νικαίας έφτασε να γίνει μέχρι και 2ος (αν και από τιμωρία βρέθηκε 5ος εκείνη τη χρονιά). Η ομάδα μου δεν ήταν πρωταθλήτρια, ξεκίνησα από πολύ χαμηλά και βοήθησα κι εγώ να φτάσουν στην κορυφή. Κι αυτό είναι κάτι που μου αρέσει που το βίωσα. Με θεωρώ ευτυχισμένο ως άνθρωπο που βιώνω τέτοιες προσπάθειες. Γίνεσαι μέσα από αυτή τη διαδικασία ένας άνθρωπος που εκτιμάς τους ανθρώπους που σε κάθε επίπεδο κάνουν την προσπάθειά τους, γιατί θα ήθελες τον ίδιο σεβασμό. Και θα πρέπει να τη συνεχίσουν αυτή την προσπάθεια».

Όσο για το ποιο μετάλλιο είναι πιο ξεχωριστό στην καρδιά του, αυτό που κατέκτησε ως παίκτης στο Ευρωμπάσκετ του 1987 ή αυτό που πανηγύρισε ως προπονητής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2005, απαντά: «Το ’87 είναι ξεχωριστό για ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό, γιατί έδωσε ώθηση σε όλα τα παιδιά να πιστέψουν ότι μπορούν να είναι πρωταγωνιστές στον παγκόσμιο αθλητικό συναγωνισμό. Να το πιστέψουμε όλοι οι Έλληνες, ειδικά σήμερα, ότι μπορούμε να συναγωνιστούμε οποιονδήποτε, όποια δουλειά κι αν κάνει ο καθένας μας. Χρειάζεται μόνο υπομονή και θέληση». Το 1987 ήμουν παίκτης, αλλά σαν πατέρας χάρηκα διπλά για αυτά που πετύχαμε με τα παιδιά μας στη συνέχεια. Όταν το μέλλον κάνει ένα βήμα περισσότερο στο παρόν είναι ευτυχία για το παρελθόν!»

Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

onsports
Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.