Undersports

Μια ΜΑΤωμένη ιστορία

Συντάκτης: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος Δημοσίευση: Πέμπτη, 12 Μαίου 2011 18.50

Ηταν Δεκέμβριος του 08. Η γνωστή ιστορία εκείνου του Δεκέμβρη.  Πέτρες, ξύλο, χημικά, θόρυβος. Κάπου ενδιάμεσα, την ώρα που η πόλη κατέρρεε με θόρυβο, ήρθε μια μικρή παρένθεση στην ιδεολογία. Στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας, έξω από τον Άρειο Πάγο, λίγο μετά το τέλος της δίκης για την δολοφονία της Λεωφόρου Λαυρίου, οπαδοί του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού αντάλλαξαν λίγο από το μίσος της εποχής. Καμία έκπληξη, ήταν τόσο μεγάλος ο θόρυβος των ημερών, που λίγοι ασχολήθηκαν.

Η αστυνομία, η ίδια αστυνομία που είχε συνοδεύσει στις 19 Φεβρουαρίου του 2007 τα μηχανάκια με τους οπαδούς του Ολυμπιακού μέχρι τον Σταυρό της Αγίας Παρασκευής και μετά έλαβε εντολές να αποχωρήσει για να γίνει ελεύθερα το φονικό, δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα. Όχι μόνο γιατί είχε άλλες δουλειές εκείνες τις μέρες, κυρίως γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το θέμα. Καμία έκπληξη.

Ο καιρός από τότε έχει περάσει, ο θόρυβος όμως παραμένει όλο και πιο έντονος. Εκνευριστικός, βίαιος, συνεχής. Η ιστορία του δεν είναι μόνο αθλητική, όποιος παρακολουθεί το τι γίνεται στο κέντρο της Αθήνας εδώ και δυο μέρες, δεν μπορεί να μην ανατριχιάσει για τους καιρούς μας. Τους ενδιαφέροντες, καταραμένους καιρούς μας.
Και πάλι όμως, αφού πρέπει να μιλήσουμε και για αθλητικά, υπάρχει κάτι που ενώνεται με όλα αυτά. Κάντε το εξής: Δείτε – αν αντέχετε – ένα βίντεο, ένα απ’ αυτά που βρίσκονται παντού με τις εικόνες των ανθρώπων των ΜΑΤ, την ώρα που βρίσκονται πάνω από έναν διαδηλωτή. Είναι πεσμένος, άοπλος, ανυπεράσπιστος. Δεν ξέρουμε τι έκανε πριν, αλλά είναι εκεί, ένας άνδρας μόνος πεσμένος ανάμεσα σε εχθρούς.

Η πολεμική ηθική – ναι, υπάρχει και τέτοια – υπαγορεύει το αυτονόητο: Όταν ο εχθρός είναι εξουδετερωμένος, δεν τον αποτελειώνουμε. Αν είμαστε στρατιώτες τον συλλαμβάνουμε. Αν ήμαστε αστυνομικοί μιας συντεταγμένης πολιτείας κάνουμε ακριβώς το ίδιο, προφανώς τον συλλαμβάνουμε. Και όμως εκείνη τη στιγμή μπορείτε να το δείτε, αν θέλετε λίγο ακόμα μίσος, οι κλωτσιές των ανθρώπων με τα πράσινα έρχονται η μια μετά την άλλη. Μια στο πρόσωπο. Άλλη στα πόδια. Μετά, τρέχει και ένας άλλος χαρωπός να δώσει και αυτός άλλη μια δυνατή στο κεφάλι. Τα γκλόμπ είναι ανάποδα – έτσι πονάνε πιο πολύ. Τα στόματα ξερνάνε μίσος και τα νοσοκομεία έχουν έξτρα δουλειά. Η καταστολή, δεν είναι καταστολή, είναι απλά μίσος, πόλεμος, βρώμια. Και όχι και τόσο ανδρική κατάσταση εδώ που τα λέμε. Αν είσαι πέντε έξι και χτυπάς έναν, αν δεν είσαι ζαρντινιέρα, δεν μπορείς να είσαι περήφανος για τον ανδρισμό σου.

Τέλος πάντων. Αν είδατε το βίντεο, κάντε και κάτι άλλο, λίγο πιο διασκεδαστικό. Ψάξτε για ένα βίντεο από αυτά του τελικού του κυπέλλου. Δεν είναι δύσκολο, υπάρχουν πολλά. Θα δείτε παρόμοιο εκνευριστικό θόρυβο, το ίδιο μίσος έστω και όχι και τόσο δικαιολογημένο αυτή τη φορά. Τους ίδιους ντυμένους στα πράσινα ανθρώπους με τις μάσκες και τις ασπίδες. Μόνο που εδώ, η συμπεριφορά αλλάζει.

Υπάρχουν καρέ στα βίντεο, όπου ποδοσφαιριστές του Ατρόμητου, τραβάνε από το μανίκι δυο τρεις νωθρούς αστυνομικούς, για να τους προστατεύσουν. Υπάρχουν στιγμές όπου οι οπαδοί της ΑΕΚ μπαίνουν στο γήπεδο, ημίγυμνοι, ιδρωμένοι, παράλογοι αλλά και περήφανοι μέσα στη βλακεία τους, καθώς περνάνε δίπλα στους άνδρες των ΜΑΤ, που εκείνη την ώρα μοιάζουν αφηρημένοι. Ο λογισμός τους, τρέχει αλλού. Στο σπίτι, στο επίδομα, στη γυναίκα, στην γκόμενα, στον γκόμενο κάπου αλλού τέλος πάντων, αλλά σίγουρα όχι στη δουλειά τους. Η καταστολή εδώ δεν υπάρχει. Μόνο θόρυβος και αδιαφορία.

Η σύγκριση δεν είναι υπερβατική. Είναι κάτι που σε βάζει σε σκέψεις. Ας υποθέσουμε πως δεν έχουν λάβει εντολές για αδιαφορία στη μια περίπτωση και μίσος στην άλλη. Ας υποθέσουμε πως δεν είναι όλα αυτά μέρος ενός σχεδίου: Στο ποδόσφαιρο η παρακμή, στους δρόμους η καταστολή. Ας καταλήξουμε πως είναι απλώς μια σύμπτωση, μια έλλειψη διάθεσης των παιδιών να κάνουν τη δουλειά τους στον τελικό και μια έκλαμψη επαγγελματισμού τη μέρα της πορείας. Και πάλι η απάντηση δεν μας καλύπτει.

Θέλω να πιστεύω πως κάπου μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο κρύβεται μια λογική. Όχι για να σωθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο, αυτό σίγουρα δεν σώζεται με σωστή αστυνόμευση, θέλει πολλά περισσότερα από ασπιρίνη για να νικήσει τον καρκίνο. Αυτό που χρειάζεται είναι μια ιδέα λογικής σε αυτό που πλέον με τόση απαξίωση, ονομάζουμε Πολιτεία. Μια λογική που να δείχνει πως αν μη τι άλλο ξέρει πως αυτή η τόσο ωμή και βίαιη πραγματικότητα που μας σερβίρει δεν οδηγεί πουθενά. Πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, αθλητικά. Πώς το μόνο που απομένει πλέον, είναι η προαναγγελία των επεισοδίων. Αν όχι στο ποδόσφαιρο, θα γίνουν στο μπάσκετ. Αν όχι στο μπάσκετ, σε κανένα πόλο, σε κάποιο βολεί. Αλλά τι σημασία έχουν αλλά αυτά και ποιόν πραγματικά νοιάζουν; Εδώ έχουμε άλλου είδους πόλεμο, καθημερινό. Πόλεμο με θόρυβο, χωρίς ανδρικές συμπεριφορές, προσεχώς χωρίς την χώρα που πεθαίνει με θόρυβο. Το ότι θα γίνουν επεισόδια την Κυριακή στο μπάσκετ θα μας απασχολεί;

Κατηγορία: Under Sports
Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.
Rating
(7 ψήφοι)

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

2 σχόλια
  • Lagonikakis Κυριακή, 15 Μαίου 2011 06:12 Συντάχθηκε από Lagonikakis

    Φίλος, τι να πω; Συνέχισε έτσι... Παίζει να είσαι η καλύτερη πένα που κυκλοφορεί στο γεμάτο αμορφωσιά και τσαπατσουλιά σινάφι σου...

  • Βουτερ Παρασκευή, 13 Μαίου 2011 18:08 Συντάχθηκε από Βουτερ

    respect

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.