Undersports

Μιλώντας με τον Τζίμι (τον Τζαμπ)

Συντάκτης: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος Δημοσίευση: Πέμπτη, 05 Μαίου 2011 10.56

Βρωμούσε μπύρα και ούρα η Πλατεία Συντάγματος εκείνη τη μέρα. Οι περιπτεράδες, περήφανα μέλη της ελληνικής φυλής πωλούσαν σε όποιον ανοιχτόχρωμο κοκκινομούρη που φαινόταν να αγνοεί την ισοτιμία ευρώ – αγγλικής λίρας, τις μπύρες από 5 ευρώ και πάνω.

Οι ταξιτζήδες εκεί γύρω τριγυρνούσαν σαν κίτρινα κοράκια με τάσεις εύκολου πλουτισμού, από την ίδια παρεξήγηση της ισοτιμίας. Οι εύζωνοι ήταν οριακά ακίνητοι αλλά από μέσα τους έτρεμαν καθώς γύρω τους, τύποι από το Λίβερπουλ, ειδικευμένοι στον ποδοσφαιρικό τουρισμό τους κοιτούσαν με τα κόκκινα μάτια τους, μιλώντας τα αγγλικά που θέλουν υπότιτλους λόγω προφοράς. Είχε βραδιάσει, αλλά κάτι οπαδοί της Μίλαν με πουλοβεράκι στον ώμο φορούσαν ακόμα τα γυαλιά ηλίου τους γιατί θεωρούσαν μάλλον πως έτσι ξεχώριζαν από την πλέμπα. Δεν χρειαζόταν, η φλωριά τους φαινόταν από το ζελέ που έσταζε στο πόλο μπλουζάκι τους.

Σε λίγες ώρες θα γινόταν ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ στην Αθήνα και η πόλη είχε αποκτήσει μια σπάνια αύρα ποδοσφαιρικού κοσμοπολιτισμού (ότι και να σημαίνει αυτό). Ανάμεσα σε αυτό το περίεργο και δύσοσμο πλήθος, ήταν και ένας τύπος με όλη αυτή την υπερβολική μανία καταδίωξης που έχουν οι παρανοϊκοί τύποι. Φορούσε καπέλο με το γείσο κατεβασμένο, σκούρα ρούχα και κοιτούσε γύρω του ανήσυχος. Τον είχα δει, όπως όλοι μας, από απόσταση, μετά το Euro 2004, όταν έκανε ένα ιδανικό άλμα την ιδανική στιγμή. Ηταν η ώρα που η Εθνική χρειαζόταν λίγες ανάσες στον τελικό με την Πορτογαλία, η ώρα που έμπαινε στα δίχτυα του Νικοπολίδη, η ώρα που ταπείνωνε τον Φίγκο, ο Τζίμι Τζαμπ. Λίγους μήνες μετά, τον γνώρισα μέσω τηλεφώνου και mail για μια συνέντευξη που είχε δημοσιευτεί στο Εθνοσπορ . Με αφορμή τον τελικό, τον γνώρισα και από κοντά.

Είχε πολύ άγχος εκείνη την ημέρα. Όχι για την αστυνομία («έχω φάει τόσο ξύλο στις εισβολές στο γήπεδο, ειδικά στην Πορτογαλία όπου τους πόνεσε η ήττα, που δεν με νοιάζει»), αλλά για το αν θα το καταφέρει. Ο στόχος ήταν απλός, αλλά ουσιαστικά παρανοϊκός: Να μπει χωρίς εισιτήριο στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και να κάνει ένα περήφανο ντου με την ελληνική σημαία. Δεν είχε εισιτήριο, δεν είχε πρόσκληση, δεν ήξερε καν που ήταν το ΟΑΚΑ. Κάποια στιγμή, πίνοντας μια κερασμένη μπύρα (όλα ήταν κερασμένα στην περίπτωση του) στο 7 Jokers στην οδό Βουλής, ο Τζίμι αποφάσισε να μην το κάνει. Είτε απογοητεύτηκε, είτε οι κερασμένες μπύρες ήταν πολλές, είτε απλά ήταν τα νάζια του καλλιτέχνη πριν την παράσταση. Ενας φίλος, του έδωσε κουράγιο με τον ιδανικό τρόπο: Σταμάτησε έναν τυχαίο περαστικό, έναν πιτσιρικά Ελληνα φίλαθλο που έκανε βόλτες στο κέντρο για να μυρίσει και αυτός ούρα και μπύρα και τον ρώτησε αν θυμάται τον Τζίμι Τζαμπ. «Ποιόν, αυτόν τον θεό που μπήκε στον τελικό του Euro;», ρώτησε αυτός; «Ναι, εδώ είναι κοίτα τον», του είπε και ένα αυτόγραφο γραφικής αναγνώρισης και κάποιες φωτογραφίες αργότερα, ο Τζίμι ήταν έτοιμος: «Θα το κάνω».

Ασφαλώς και το έκανε.

Χωρίς λογική, χωρίς στόχο, χωρίς κανέναν σεβασμό στους θεσμούς ικανοποίησε την ματαιοδοξία του μπαίνοντας στο ΟΑΚΑ. Ξύλο δεν έφαγε. «Επινα ουίσκι με τους αστυνομικούς στο τμήμα όλο το βράδυ» είπε μετά, δίνονταν έναν σπάνιο πόντο σεβασμού στην ελληνική αστυνομία για την ανοχή της στην εκκεντρικότητα.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τα κάνει όλα αυτά. Προφανώς μια βίδα δεν στέκεται καλά, προφανώς ο στόχος του είναι η αναγνώριση μέσα στα γήπεδα, ένα απωθημένο που οι περισσότεροι άντρες έχουν, αλλά θάβουν μόλις αποτύχουν να γίνουν ποδοσφαιριστές. Απλά αυτός έχει την αναγκαία δόση λόξας για να το κάνει πραγματικότητα.

Στο Μπαρτσελόνα – Ρεάλ ασφαλώς και μπήκε, ασφαλώς και έφαγε άλλο ένα πρόστιμο, αλλά αυτή τη φορά το έκανε με διαφήμιση στο μπλουζάκι. Προφανώς πουλώντας μπλουζάκια και ζητώντας χρήματα σχεδόν καθημερινά από όποιον ξέρει και δεν ξέρει, δεν έφτανε για να συγκεντρώσει αρκετά για να κάνει την μποέμικη ζωή του πραγματικότητα. Μια ζωή με ταξίδια, από το Χόλιγουντ μέχρι το Μόντε Κάρλο και το Παρίσι, με στόχο την επαναλαμβανόμενη και όσο περνάει ο καιρός και λίγο κουραστική εισβολή όπου υπάρχουν οι προβολείς της δημοσιότητας.

Στις περισσότερες ερωτήσεις που του είχα κάνει, απάντησε με μια χαριτωμένη λόξα. Στην πιο σημαντική, στο «γιατί άνθρωπε μου το κάνεις όλο αυτό;», είπε κάτι που θυμάμαι συχνά: «Γιατί; Θα έπρεπε να κάθομαι σε ένα γραφείο και να είμαι φυσιολογικός; Ο καθένας με τη τρέλα του. Δεν ξέρω γιατί το κάνω. Μάλλον βασικά το κάνω γιατί δεν μπορώ διαφορετικά». Υπάρχουν απαντήσεις που είναι τρελές, υπάρχουν κάποιες που είναι αποστομωτικές. Αυτή , ανήκει στην δεύτερη κατηγορία. Ακόμα και αν πλήρωσα τις μπύρες, τα μπλουζάκια και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να ζητήσει, η γνωριμία άξιζε. Ραντεβού στο Final Four. Σιγά μην δε (προσπαθήσει να) μπει...

Κατηγορία: Under Sports
Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.
Rating
(7 ψήφοι)

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

2 σχόλια
  • tas Παρασκευή, 06 Μαίου 2011 22:57 Συντάχθηκε από tas

    wraio arthro

  • bilakos Παρασκευή, 06 Μαίου 2011 20:04 Συντάχθηκε από bilakos

    etsi opws ta les einai file mou vrwma

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.