Undersports

Το 4-4-2 των δακρύων

Συντάκτης: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος Δημοσίευση: Κυριακή, 01 Μαίου 2011 13.33

Το σχόλιο με πλήγωσε. Ζήλεψα, με την καλή έννοια...

«Μας κακομαθαίνετε. Εμείς έχουμε συνηθίσει αλλιώς - να διαβάζουμε άρθρα για το αυτονόητο (…) Εμείς θέλουμε το εύπεπτο και την αφορμή για κράξιμο. Εσείς μας βάζετε να σκεφτόμαστε. Δεν είμαστε για τέτοια. Πείτε μας για τις δηλώσεις παραγόντων, τα λάθη διαιτησίας, το αυτονόητο, τις άδειες, τις κασέτες, τις φήμες για μεταγραφές, τη βαριά φανέλα και τόσα άλλα ωραία που έχουμε μάθει να ακούμε και τα καταλαβαίνουμε».

Ενιωσα και λίγο ένοχος, διαβάζοντας το εξαιρετικό άρθρο του Θέμη Καίσαρη, μια βαθιά ποδοσφαιρική ανάλυση για το Ρεάλ – Μπαρτσελόνα. Μόλις είδα και το σχόλιο, το ενοχικό μου σύνδρομο φούντωσε. Είμαι και εγώ ένας απ’ αυτούς, σκέφτηκα, που γράφουν κείμενα για το αυτονόητο, εύκολα αναθέματα για την βια, κάποιες λεξούλες στη σειρά για το προφανές. Πιο εύκολο και από το να κλέβεις εκκλησία, πιο απλό από το να σπας ένα γήπεδο, πιο αναμενόμενο και από ένα ντου σε έναν σύνδεσμο. Πόσες ακόμα καταγγελίες κατά της αφόρητης πραγματικότητας να γράψω; Πόσες λέξεις με οργή και δράμα; Φτάνει πια. Αποφάσισα να αλλάξω.

Το μεσημέρι, οδηγώντας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, βλέποντας τους οπαδούς του Παναθηναϊκού συγκεντρωμένους, επί ποδός πολέμου, έξω από έναν σύνδεσμο, δεν έδωσα σημασία. Σκεφτόμουν πως έπρεπε να γράψω ένα αμιγώς ποδοσφαιρικό κείμενο. Πίσω από κάθε πρώην και νυν αθλητικό συντάκτη, κρύβεται ένας αποτυχημένος ποδοσφαιριστής ή προπονητής και κάπου μέσα μου θα το είχα, δεν γίνεται. Το απόγευμα, ανεβαίνοντας και πάλι την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, βλέποντας κάτι τζάμια στο έδαφος, τους κάδους αναποδογυρισμένους και κλείνοντας τα μάτια για να αποφύγω το τσούξιμο από τα χημικά δακρυγόνα, την μόνιμη οσμή της πόλης, εξακολουθούσα να σκέφτομαι πως θα κάνω την ανάλυση που θα κάνει τη διαφορά. Για την τακτική του Δώνη, τα λάθη του Χιμένεθ, τον ελεύθερο ρόλο του Σκόκο και άλλα πολλά και ποδοσφαιρικά. Μην κάνεις σχέδια όμως, ο Θεός γελάει. Και ενίοτε, γελάει σαρκαστικά μέσα στα μούτρα σου.

Το πρώτο πλάνο του τελικού, για τους σημειολόγους ήταν ένα πάρτυ εικόνας. Σε πρώτο φόντο, δυο θλιβερές πινακίδες που φώναζαν «Καλό παιχνίδι». Ναι καλά. Από πίσω το χορτάρι. Στο βάθος, κάτι βαρεμένοι ΜΑΤατζηδες, περισσότερο διακοσμητικοί και πολύ λιγότερο δραστήριοι από όταν πετυχαίνουν κανέναν πιτσιρικά στα στενά μετά από κάποια πορεία. Στο βάθος, ένα πανό κατά του Ντέμη, μια αποθέωση συμπλέγματος. Και ενδιάμεσα κάτι περίεργοι, απ’ αυτούς που κανονικά θα έπρεπε να γελάμε, κάτι τύποι που αναρωτιέσαι τι κάνουν καθημερινά στη ζωή τους πέρα από το να μιλάνε με άναρθρες κραυγές για τσαμπουκάδες. Κάτι τύποι, πιο cult και από τα «Τσακάλια». Κάτι τύποι που εκμεταλλεύονται το κενό ανάμεσα σε κοινωνία και λογική και από το περιθώριο, τον φυσιολογικό τους χώρο, περνάνε στο προσκήνιο. Ε, αυτοί είχαν την καλύτερη τακτική.

Όταν μια κοινωνία είναι σε αποσύνθεση, η βία είναι βολική. Ακόμα και αυτή που αναγκάζει πιτσιρίκια να αποκτήσουν αναπνευστικά προβλήματα, αυτή που κάνει οικογένειες να μαλώνουν για «τον κάφρο τον πατέρα σου που μας έτρεχε στο γήπεδο σαββατιάτικα», ακόμα και αν κάνει ένα συνηθισμένο στην παρακμή μάτι να γουρλώνει για λίγο με αηδία. Είναι βολικά όλα αυτά. Γιατί κανείς δεν σκέφτεται την πραγματική κοινωνική παρακμή, την ανισότητα, τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, την αναδιανομή του πλούτου, την επίθεση στον αδύναμο με την πρόφαση μιας δυσεξήγητης οικονομικής κρίσης. Και γ’ αυτό σε αυτό το κείμενο δεν θα γραφτούν οι «ευθύνες της πολιτείας και της αστυνομίας» το πιο εύκολο ανάθεμα απ’ όλα, κάτι που ακούστηκε και στην (αισθητικής ΥΕΝΕΔ) μετάδοσης του αγώνα.

Το θέμα είναι πλέον η δικτατορία των μετρίων. Είτε είναι υψηλά ιστάμενοι, είτε κατακάθια της κοινωνίας, είναι αυτοί που κάνουν κουμάντο. Και το «μέτριοι» ίσως και να είναι τιμητικό για την περίπτωση τους. Αντικειμενικά, για να μην είμαστε υποκριτές, το παιχνίδι του Σαββάτου ήταν – εικονοκλαστικά – μια σύνοψη του ελληνικού ποδοσφαίρου: Κακή μπάλα, διακοσμητικοί αστυνομικοί, ανόητοι αλλά ανεξέλεγκτοι κάφροι, κακή μετάδοση, δακρυγόνα και μπερδεμένα συναισθήματα. Με αυτή τη λογική δεν πρέπει να είμαστε δυσαρεστημένοι, ούτε ο Γιώργος Δώνης πρέπει να μιλάει για μπουρδέλα. Όπως μου έχουν πει κάποιοι που έχουν πάει, τα μπουρδέλα είναι μια χαρά μαγαζιά, προσφέρουν αυτό που προσφέρουν χωρίς ενοχές, προβλήματα και δυσλειτουργίες.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι μπουρδέλο: Είναι ένα όλο και πιο διασκεδαστικό άθλημα για όσους έχουν την αντοχή να βλέπουν την παρακμή, μια cult συνήθεια που ο μόνος τρόπος να σταματήσει είναι πράγματι αν υπάρχει νεκρός. Προσοχή όμως, όχι νεκρός σε κάποιο στενό, τα πράγματα ίσως να πάρουν άλλη τροπή αν υπάρχει νεκρός ή νεκροί μέσα στο γήπεδο, με τις κάμερες να ζουμάρουν στο αίμα: Μόνο τότε θα πάρει κάποιος πολιτευτής την απόφαση να κλείσει το μαγαζάκι. Μέχρι τότε, όποιος έχει μεράκι για μπάλα, να βάλει αποκωδικοποιητή. Και όποιος θέλει να γράφει για τακτικές και ποδόσφαιρο, να βλέπει μπάλα του εξωτερικού. Εδώ, μόνο κείμενα ευκολίας μας αξίζουν, σαν αυτό, κείμενα με αναθέματα, ντροπές και καταγγελίες για την άβυσσο την οποία όσο παρακολουθούμε, τόσο πιο πολύ εθιζόμαστε, γινόμαστε μέρος της και στο τέλος πέφτουμε μέσα της. Και αυτή η τακτική είναι η μόνη που αξίζει ανάλυσης.

Κατηγορία: Under Sports
Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.
Rating
(11 ψήφοι)

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.