Undersports

Το CAS και το φουστάνι

Συντάκτης: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος Δημοσίευση: Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011 16.47

Οι Ελβετοί έχουν έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να είναι ευγενικά αγενείς. Θυμάμαι ακόμα την ξινίλα πίσω από το χαμόγελο της γραμματέως του CAS, κάπου σε ένα προάστιο της Λωζάννης την ώρα που μου έκλεινε την πόρτα στα μούτρα, εκείνες τις περίεργες μέρες της άνοιξης του 2008.

Πίσω από την βαριά, πράσινη πόρτα, άκουσα το όχι και τόσο ευγενικό ξεπροβόδισμά της μαζί με κάτι που έμοιαζε  – αλλά σίγουρα δεν ήταν, βάσει της ξινίλας  – ερωτικός αναστεναγμός.

Η ιστορία είναι γνωστή: Η προσφυγή του Ολυμπιακού, το πρωτάθλημα που άλλαξε χέρια, η ελληνική παράνοια για την ελβετική γραφειοκρατία. Ως απεσταλμένος της εφημερίδας «Εξέδρα των Σπορ» εκείνες τις μέρες στη Λωζάννη, γνώρισα για τα καλά και τις τέσσερις αδιάφορες γωνίες του προαυλίου του CAS. Τις βρώμισα με τα αποτσίγαρά μου και αν ήμουν καρτούν θα είχα χαράξει διαδρόμους στο μπετόν από το αδιάκοπο περπάτημα πάνω κάτω.

Ηταν εκεί ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, η ΕΠΟ και ο Ολυμπιακός μέσω των νομικών εκπροσώπων τους, και οι τρεις δικαστές (που κρυφογελούσαν με το ότι τους έπαιρναν τηλέφωνο στο ξενοδοχείο αγχωμένοι Ελληνες αθλητικοί ρεπόρτερ) άκουγαν υπομονετικά την επιχειρηματολογία για τον Βάλνερ, την Καλαμαριά και τα υπόλοιπα γνωστά. Μόλις τελείωσε η συνεδρία, οι δικηγόροι του Ολυμπιακού και της ΕΠΟ μοιράστηκαν το ίδιο ταξί, οι υπόλοιποι έμειναν να διηγούνται ιστορίες και όλοι λίγο πολύ κατάλαβαν πως η ιστορία είχε τελειώσει:  Δυο μέρες μετά, πράγματι τελείωσε: Ο δικανικός τρόπος θριάμβευσε, πράγματι ο Βάλνερ είχε κάνει μια παράτυπη συμμετοχή και κάπως έτσι ένα πρωτάθλημα άλλαξε χέρια.

Το πρόβλημα όμως δεν ήταν ούτε ευγένειας, ούτε υπομονής, ούτε καν δικανικό. Το πρόβλημα ήταν αθλητικό. Και ασφαλώς ηθικό.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μικρύνει μια ομάδα. Ο ένας, ο πιο εύκολος είναι ο αθλητικός, η σταδιακή απαξίωση, η απώλεια της αίγλης και ίσως σταδιακά, η πτώση σε χαμηλότερη κατηγορία. Οι Αγγλοι, οι Ιταλοί, οι Γερμανοί φίλαθλοι το ξέρουν καλά, οι περισσότεροι έχουν δει τις ομάδες που υποστηρίζουν όχι μόνο να μην παίρνουν – βιάζοντας κάθε αθλητική λογική – πρωτάθλημα κάθε χρονιά, αλλά ενίοτε και να υποβιβάζονται. Δεν έγινε κάτι, πέρα από μια μεγάλη πληγή που μπορεί να μεταβληθεί σε περηφάνια στο μέλλον. Το πρόβλημα δεν είναι (μόνο) η αθλητική απαξίωση. Μερικές φορές, το πρόβλημα είναι η διοικητική ξεφτίλα.

Ο Ολυμπιακός το 2008 είχε δίκιο νομικά. Είχε και την κατάλληλη πληροφόρηση από την ΕΠΟ και δικαίως πήρε στα χαρτιά το πρωτάθλημα. Αυτό δεν σημαίνει πως υπήρχε λόγος πανηγυριών. Μπορεί και εκείνη η φιέστα να ήταν sold out, αλλά μια μεγάλη μερίδα οπαδών του Ολυμπιακού εκείνη την μέρα κατάλαβε καλά πως ενηλικιώθηκε οπαδικά απότομα. Πως όλοι τους πέρασαν από την ρομαντική τσιμεντίλα του παλιού Καραϊσκάκη στην ωμή εποχή του «κερδίζω με κάθε τρόπο». Οι οπαδοί της ΑΕΚ τότε,  δικαίως, αηδίαζαν, έβραζαν και απαξίωναν τα πάντα, με σημαία τους την ηθική.

Η σημαία τους σήμερα, μοιάζει λίγο σκισμένη από την ειρωνική πραγματικότητα. Δεν έχω καταλήξει ακόμα ποια είναι η γνώμη των οπαδών της ΑΕΚ για την τωρινή μπασκετική ιστορία. Η ηθική, όταν σερβίρεται σε ala carte κομμάτια δεν είναι και πολύ αξιόπιστη. Υποθέτω πως υπάρχουν δυο τάσεις, η περήφανη και η ιδιοτελής. Αν υπάρχει και τρίτος δρόμος βολικών δικαιολογιών, τον αγνοώ.

Σχετικά με την ιστορία της μπασκετικής ΑΕΚ. Αν ξεπεράσουμε το γεγονός πως το (και) ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ ζει μέσα στην υποκρισία και δέκα μήνες μετά την έναρξη του πρωταθλήματος όλοι ξαφνικά πληροφορήθηκαν πως ο Ηλυσιακός διοικείται από έναν μάνατζερ. Αν ξεπεράσουμε το ετεροχρονισμένο του πράγματος, την ιδιοτέλεια της καταγγελίας. Αν ξεπεράσουμε το ότι οι στημένοι αγώνες πρέπει να υποδεικνύονται την ώρα που γίνονται και όχι όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλουμε, γιατί τότε με την σιωπή μας δεν είμαστε ανεκτικοί, αλλά απλά συνένοχοι. Αν ξεπεράσουμε το ότι όλο αυτό το πράγμα γίνεται για την αθλητική περηφάνια, που δύσκολα μπορεί να συνδεθεί με γελοίες αίθουσες δικαστηρίων.

Αν τα ξεπεράσουμε όλα αυτά πού θα καταλήξουμε; Στο παλιό αλλά μάλλον αδιάφορο από τη μάζα συμπέρασμα: Στο ότι οι ομάδες δεν μικραίνουν περισσότερο όχι όταν χάνουν πρωταθλήματα ή υποβιβάζονται στο γήπεδο. Αλλά μικραίνουν πραγματικά και ίσως λερώνονται ανεξίτηλα, όταν τρέχουν στην δικαιοσύνη κλαμένες και γεμάτες παράπονο σαν ανήλικα πιτσιρίκια που πρώτα προκάλεσαν και έφαγαν ξύλο και μετά τρέχουν να τριφτούν στο φουστάνι της μαμάς τους. Συμπαθητική εικόνα για πιτσιρίκια. Αλλά λίγο γελοία όταν μιλάμε για άνδρες.

Κατηγορία: Under Sports
Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.
Rating
(3 ψήφοι)

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • ΠΣ Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011 20:14 Συντάχθηκε από ΠΣ

    Πόσο αληθινό, πόσο.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.