Undersports

Κανείς δεν μπορεί να κλέψει αυτό που έχουμε μέσα μας…

Συντάκτης: Βαγγέλης Καρακώστας Δημοσίευση: Πέμπτη, 09 Φεβρουαρίου 2012 07.00


Ο Σεφέρης είχε γράψει κάποτε πως: «Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Μόνο που σήμερα δεν χρειάζεται να απομακρυνθεί κανείς από το κέντρο της Αθήνας και το Σύνταγμα…

Εκεί όπου για μία ακόμα φορά τον τελευταίο καιρό, το μεγαλείο της Δημοκρατίας, το αναφαίρετο δικαίωμα της διαμαρτυρίας, η ελευθερία του λόγου και της δράσης του πολίτη δολοφονείται καθημερινά από κάποιους ελάχιστους σε όλα τους (και δεν αναφέρομαι στα υλικά αγαθά καθώς από αυτά άλλο τίποτα). Μια κλειστή κάστα που μαζεύεται σε ένα μεγάλο κίτρινο κτίριο, χαζογελάει, χτυπά παλαμάκια, μιλάει σαν καλοκουρδισμένο παιδικό παιχνίδι (δυστυχώς όχι το ίδιο αθώο) με δυσνόητα ωστόσο λόγια και ενίοτε εκνευρίζεται για πράγματα που δεν θα έπρεπε. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι, χωρίς τη θρυαλλίδα της ζωής μέσα τους, που έχουν αφήσει τα καλύτερα χρόνια πίσω τους και το πιο ανατριχιαστικό, έχοντας εξασφαλίσει παιδιά, εγγόνια (και έχει ο θεός ακόμα…) αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. Για το μέλλον των δικών σου παιδιών χωρίς εκείνα και εσένα…

Παρά το περασμένο της ηλικίας τους τρέχουν, τρέχουν και διαλύουν στο διάβα τους χωρίς ίχνος τσίπας και ανθρωπιάς, όνειρά και ελπίδες για μια καλύτερη ζωή την οποία ευτελίζουν καθημερινά, αγνοώντας προκλητικά πως κάποτε επιβάλλεται να λογοδοτήσουν. Κάποιοι μάλιστα εκλαμβάνουν τις ευαίσθητες αυτές ώρες στις οποίες ο κοινωνικός ιστός ακροβατεί, ως ανεπανάληπτη ευκαιρία να ψελλίσουν άνανδρα τα επιχειρήματά τους με όρους εκφοβισμού, κάποιοι άλλοι ζητούν θρασύτατα συναίνεση στην ατέρμονη κλοπή, ενώ τα δύο άκρα αρκούνται στον ορυμαγδό της επικοινωνιακής εκμετάλλευσης των δυσχερών καταστάσεων, στοχοποιώντας τους απέναντι.

Δεν γνωρίζουν όμως πως είναι ΟΛΟΙ τους είναι πάνδημα καταδικαστέοι  ως αυτουργοί αυτής της τραγωδίας. Δεν γνωρίζουν πως η αξία της ανθρώπινης ζωής που κατρακυλά εξαιτίας τους μέρα με τη μέρα, δεν μπορεί να αντισταθμιστεί. Δεν γνωρίζουν πως αυτοί και οι «συμπορευτές» τους, σκορπίζοντας την απελπισία και την αγανάκτηση, θα θερίσουν θύελλες. Η όποια προνοητική καταστολή δεν πρόκειται να παραλύσει τις αντιδράσεις και να ανοίξει με το έτσι θέλω καμία νομιμοποίηση της εγκληματικής κλοπής εις το όνομα οποιουδήποτε προσχήματος.

Η κοινωνία αντιδρά, θα συνεχίσει να αντιδρά και είναι υποχρέωσή της να αντιδράσει. Η απάντησή της σε όλο αυτό που συμβαίνει στην πλάτη της πρέπει να διατρανωθεί απέναντι στον κάθε έναν από αυτούς.

Η δημόσια καταδίκη τους είναι εκ των ουκ άνευ. Τα αισθήματα λύπης και συμπόνιας προς τον χτυπημένο από παντού συνάνθρωπο έντονα και βαθιά. Ο δε σπαραγμός περισσεύει. Όπως περισσεύει και η οργή γι αυτούς που κατακρεουργούν ανερυθρίαστα κάθε κριτήριο δικαιοσύνης και στερούν ένα καλύτερο αύριο από τα παιδιά μας, η προστασία των οποίων θα έπρεπε να είναι πάντα το υπόβαθρο και ο στόχος. Γιατί όταν τα χέρια υψώνονται με απόγνωση, δεν αργεί η στιγμή που θα κατέβουν με οργή.

«Τα άσχημα έργα των ανθρώπων ζουν και μετά από αυτούς, ενώ οι καλοσύνες θάβονται μαζί με το κορμί τους», υποστήριζε ο Σαίξπηρ και είναι προτιμότερη η θυσία παρά η συνενοχή σιωπώντας. Αρκετά πια με τη δραματοποίηση την οποία ως λαός έχουμε αναγάγει σε τέχνη. Πρέπει να πάρουμε απόφαση πως δεν γίνεται να κρυβόμαστε άλλο πια κάτω από το πέπλο της, να την αποτινάξουμε από πάνω μας και από τη στιγμή που οι αποφάσεις των λίγων «χτυπάνε» τους πολλούς, οι πολλοί να γίνουν διαφορετικοί από τους λίγους και να διασφαλίσουν  τον αφανισμό τους.

Μπορεί να υπερασπίζεσαι και να πολεμάς μέχρι τελευταία ρανίδα αίματος πως του «κακοπληρωμένου» (και κάθε τέτοιου) Τοροσίδη ήταν πέναλτι στην Ξάνθη, ο Λέτο δεν έπρεπε να επιβαρύνει τα ταλαιπωρημένα (που για άλλους απλά μετριούνται σε χρυσό) πόδια του, κάνοντας πατινάζ στα Γιάννινα ή να έχεις αναγάγει σε αυτοσκοπό να βρεις ποιοι έκλεψαν από τα ταμεία της ΑΕΚ, ωστόσο το ποδόσφαιρό είναι απλά το ομορφότερο ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ πράγμα στη ζωή μας! Δεν σου πρόσφερε παρά ίσως ελάχιστα στην εξέλιξη σου ως άνθρωπο. Μπορεί να είναι μία διέξοδος, μια χαραμάδα, στην ανήλιαγη παράγκα της καθημερινότητας σου, μπλα, μπλα, μπλα, αλλά προέχει πρώτα να βγάλεις το ξένο χέρι από την τσέπη σου που (όσο) γέμισε με ιδρώτα και να παλέψεις για να ανοίξεις παράθυρο! Και ύστερα μπαλκονόπορτα και ύστερα να ξαναφτιάξεις ένα κανονικό και ασφαλές σπίτι…

Να αλλάξουμε εμείς πριν μας αλλάξουν αυτοί γιατί ό,τι υλικό και να μας πάρουν, αυτό που έχουμε μέσα μας δεν μπορεί να μας το κλέψει κανείς. Όσο και αν προσπαθήσει, όσο σκληρά μέτρα και αν επιβάλλει.

Αρκεί μόνο να συνειδητοποιήσουμε εμείς ότι το έχουμε μέσα μας και μετά θα βρούμε τον τρόπο…

Κατηγορία: Under Sports
Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.
Rating
(1 ψήφος)

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • Zico Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012 13:56 Συντάχθηκε από Zico

    Όπως τραγουδούσε και ο μέγιστος Kevin Ayers στην λαμπρή εποχή της πρώτης σύνθεσης των Soft Machine πριν πάνω από 40 χρόνια "Ξεκινά με μία ευλογία και καταλήγει σε μία κατάρα, κάνει τη ζωή μας εύκολη κάνοντας την χειρότερη" για να καταλήξει με το μεγάλο ερώτημα "γιατί κοιμώμαστε;".

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.