Undersports

Γιατί η ΑΕΚ ήταν πάντα το κάτι διαφορετικό…

Συντάκτης: Βαγγέλης Καρακώστας Δημοσίευση: Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012 06.59

«Περίεργο συναίσθημα να σε κυνηγά ο ήλιος… Να κοιτάς τους δείκτες του ρολογιού σου και να εύχεσαι να σταματήσουν εκεί. Ο χρόνος να παγώσει και τα χρώματα να μην παραδοθούν ποτέ στην άμπωτη των σκοταδιών. Ακόμα και εκείνο το γκρίζο του Βελιγραδίου, έμοιαζε τότε τόσο λαμπερό…

Η (προ)ειδοποίηση βλέπεις ήταν σαφής και «τρυπούσε» κάθε σου σκέψη. Η μάχη με το φως της ημέρας ήταν ζωής ή θανάτου. Κυριολεκτικά όμως… Μετά τη δύση του ήλιου και όσο περνούν τα δευτερόλεπτα, τόσο πληθαίνουν οι πιθανότητες, ό,τι κινείται σε φάλαγγα να θεωρηθεί στόχος. Η αγνή πρόθεση δεν μπορούσε να ξεγελάσει κανένα ραντάρ. Ιδίως όταν αυτά τα πούλμαν δεν διαφέρουν και πολύ από τα στρατιωτικά οχήματα που μεταφέρουν άντρες. Άντρες μετέφεραν και αυτά, μόνο που τα όπλα τους ήταν ακίνδυνα. Όπλα όπως η αληθινή φιλία, η συμπαράσταση, η αλληλεγγύη, η στήριξη στα δύσκολα και μάλιστα από ανθρώπους «ξένους» που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ. Ακόμα και όταν δεν έχεις τίποτα υλικό να προσφέρεις, παρά ένα χτύπημα στην πλάτη για κουράγιο… Να σε νιώσει εκεί, να νιώσει ότι δεν είναι μόνος όταν χτυπιέται ανελέητα από παντού. Μπορεί να μη μιλάγατε την ίδια γλώσσα, ωστόσο καταλάβαινε ο ένας τον άλλο από τη γλώσσα της καρδιάς και των ματιών, ενίοτε και των δακρυσμένων...

Το κυνηγητό με τον ήλιο κορυφωνόταν. Σε λίγο θα κούρνιαζε στην παράλογα φιλόξενη αγκαλιά των άγριων βουνών με τις αψεγάδιαστα στρογγυλωμένες κορυφογραμμές - που αποδείκνυαν πως αυτή η εικόνα δεν είναι απλά προϊόν αχαλίνωτης παιδικής φαντασίας - και κάθε ήχος θα πνιγόταν στη σειρήνα που έκοβε την ανάσα. Άγνωστη ευτυχώς για πολλούς από εμάς. Τους περισσότερους όμως, όχι όλους… Ανάμεσά μας, συνταξιδιώτης στο ταξίδι ψυχής και την εμπειρία ζωής ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Ο άνθρωπος που υποστέλλοντας  τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη ελευθέρωσε τις ψυχές των Ελλήνων, πολύ πριν η τελευταία μπότα του κατακτητή σκονιστεί με ελληνικό χώμα. Μπορεί μέχρι εκείνη την ημέρα να μην είχε κάποια συλλογική προτίμηση, ωστόσο στη βομβαρδισμένη πρωτεύουσα της Σερβίας, ο Μανώλης Γλέζος έγινε και ήταν ΑΕΚ. Όλη η Ελλάδα ήταν ΑΕΚ. Ο καθένας που ένιωθε το άδικο στο πετσί του ήταν ΑΕΚ. Κάθε καρδιά που δε βολεύεται παρά μόνο στο δίκιο ήταν ΑΕΚ. Στην πιο ένδοξη στιγμή της ιστορίας της. Στην αξέχαστη εποποιία της 7ης Απρίλη του 1999. Τότε που ο ορισμός του Ξεριζωμού, της Προσφυγιάς και των Ιστορικών Παρακαταθηκών πρόταξε τα στήθη του απέναντι σε αληθινές βόμβες. Σε πολεμοκάπηλους νταβατζήδες των ΗΠΑ και της Ευρώπης που αποφάσισαν να χαράξουν, με το αίμα των λαών, νέα σύνορα στα Βαλκάνια, εκβραχίζοντας από τον χάρτη όσους αντιστέκονται. Σε ένα συμβούλιο… ασφαλείας που πραγματοποιούσε την πρώτη πρόβα θανάτου στη Σερβία, κρυμμένο άνανδρα κάτω από τον μανδύα της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Όσο λιγόστευε το φως, τόσο πιο δυνατά χτυπούσαν οι καρδιές. Βλέποντας όμως τα χαμόγελα και την ευγνωμοσύνη για κάτι τόσο απλό στα πρόσωπα των ντόπιων, ένιωθες πιο δυνατός, σχεδόν ατρόμητος. Συνειδητοποιούσες το μεγαλείο και την ανεκτίμητη αξία των απλών πραγμάτων. Αυτών που θεωρείς δεδομένα, ωστόσο πρέπει να κινδυνέψεις να τα χάσεις προκειμένου να καταλάβεις ότι είναι πολυτιμότερα όλων.

Ο ήλιος πλέον είχε χαμηλώσει τα βλέφαρα, όμως τα φώτα της Βουδαπέστης μας υποδέχθηκαν με ασφάλεια. Μία λέξη που όσο και αν είχαμε ανάγκη να νιώσουμε, «ηλέκτριζε» κάθε μας σκέψη. Το βλέμμα πήγε άθελα μου στην κορυφή ενός πυργίσκου όπου ένας πελαργός έχτιζε τη φωλιά του, την ίδια ώρα που λίγα χιλιόμετρα πίσω οι «έξυπνές» βόμβες κατέστρεφαν ανθρώπινες φωλιές και ορφανοτροφεία… Εκεί όπου είχε μείνει η καρδιά και το μυαλό. Εκεί όπου το αίμα στους τοίχους ήταν ακόμα νωπό και η μυρωδιά της καμένης ανθρώπινης σάρκας έντονη... Στον αγώνα με την Παρτιζάν, στον μοναδικό αγώνα που διεκόπη γιατί οι «αντίπαλοι» δεν άντεξαν να περιμένουν ενενήντα λεπτά προκειμένου να αγκαλιαστούν… Στον μοναδικό αγώνα που μετατράπηκε σε αντιπολεμικό συλλαλητήριο στην καρδιά του πολέμου… Στην κάθε γωνιά όπου μας υποδέχονταν με ελληνικές σημαίες προσφέροντάς μας ψωμί και αλάτι όπως προστάζει το έθιμο στους πραγματικούς φίλους… Στον επιθανάτιο ρόγχο που δεν βγήκε τελικά ποτέ από τα σπλάχνα αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας»...

«Νικήσαμε τον πόλεμο δίπλα στους Έλληνες ήρωες», έγραψε την επομένη η «Πολίτικα», «Είναι Έλληνες και παραμένουν ήρωες», η «Μπόρμπα»…

Από εκείνο το ταξίδι της μεγαλύτερης Μεγάλης Τετάρτης στην ιστορία της ΑΕΚ έμειναν οι αναμνήσεις, ωστόσο όσο ξεθωριάζουν τόσο πιο μαγικές γίνονται… Αναμνήσεις που ήρθαν να προστεθούν στις ανεξίτηλες μνήμες οι οποίες γιγάντωσαν μια ομάδα γεννημένη από την καταστροφή, σε κάτι περισσότερο από ένα ποδοσφαιρικό κλαμπ, μια ιδέα…

Μια ιδέα, με την οποία ωστόσο κάποιοι «έπαιξαν» ανερυθρίαστα και έφεραν τον σύλλογο στα πρόθυρα «κονιορτοποίησης».  Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ υποστήριζε πως: «Τα άσχημα έργα των ανθρώπων ζουν και μετά από αυτούς, ενώ οι καλοσύνες θάβονται μαζί με το κορμί τους». Και οι τελευταίες διοικήσεις της Ένωσης φέρουν την ευθύνη των άσχημων έργων τους βαριά. Η δημόσια καταδίκη όσων πραγματικά ευθύνονται για τη σημερινή τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ομάδα και έχουν συμβάλει στη συσκότιση της αλήθειας, είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Όσοι έχουν ακόμα αναμνήσεις δεν πρέπει να αφήσουν την ΑΕΚ. Όσοι έφταιξαν πρέπει να πληρώσουν χθες… Να λογοδοτήσουν στην αναντίρρητα τεράστια ιστορία και στον κόσμο της. Σε όσους τρίζουν τα κόκαλά τους από τη σημερινή κατάντια που την καταδίκασαν, όπως του ανθρώπου που μου διηγήθηκε τις εμπειρίες του από το ταξίδι στο Βελιγράδι…

Οι αλληλοκατηγορίες και η αποποίηση ευθυνών το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να θερίσουν θύελλες γιατί όταν το χέρι υψωθεί με απόγνωση, δεν θα αργήσει η στιγμή που θα κατέβει με οργή. Γιατί κανείς δεν μπορεί να ευτελίσει το αναφαίρετο δικαίωμα ενός ολόκληρου λαού να ονειρευτεί. Να του ασφαλίσει μια χαραμάδα φωτός στην ανήλιαγη παράγκα όπως μοιάζει δυστυχώς για πολλούς στις μέρες μας η καθημερινή ζωή. Να του στερήσει ένα όχημα που θα ταξιδεύει πέρα από την τραχιά πραγματικότητα, όπως είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα. Και πόσω μάλλον όταν μιλάμε για την ΑΕΚ, οι περισσότεροι φίλοι της οποίας δεν είχαν ποτέ ως αυτοσκοπό τους τίτλους. Όχι πως δεν τους χρειάζεται και όποτε την χτυπούν να λέει και «ευχαριστώ», αλλά ΑΕΚ ήταν πάντα το κάτι διαφορετικό… Όπως εκείνο το ταξίδι…

Κατηγορία: Under Sports
Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.
Rating
(1 ψήφος)

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

2 σχόλια
  • Κουκακιώτης Παρασκευή, 03 Φεβρουαρίου 2012 12:04 Συντάχθηκε από Κουκακιώτης

    Ωραία πήγανε και τους στηρίξανε ...
    Αλλά πατήστε παύση στο 1:27 και θαυμάστε την σημαία των Σκοπίων να κυματίζει...
    Ναι αυτή με τον παραποιημένο Ήλιο της Βεργίνας..
    Δεν είμαι εθνικιστής αλλά εμείς τους στηρίξαμε τότε και αυτοί κάνανε την πάπια στο Μακεδονικό...

  • Ειλικρινής Τετάρτη, 01 Φεβρουαρίου 2012 03:40 Συντάχθηκε από Ειλικρινής

    Μεγάλη μαγκιά. Όχι όμως της ΑΕΚ αλλά των Ελλήνων. Ξεκόλλα από τα ποδοσφαιρικά. Αυτές οι πράξεις δεν έχουν οπαδικές σημαίες. Και κάποιοι Ελληνες πήγαν ως στρατιώτες εκεί και ρίσκαραν την ζωή τους για να υπάρχει ειρήνη στην περιοχή και έκανα μήνες ολόκληρους να βγουν από τα στρατόπεδα. Μην το ξεχνάς. Δηλαδή έπρεπε να κάνουμε οπαδικό γκάλοπ να δούμε τι ομάδα είναι ο καθένας; Μπράβο στους μάγκες οι οποίοι στηρίξανε τα αδέρφια μας. Άλλο αυτό, άλλο το ποδόσφαιρο. Πρέπει κάποια στιγμή να ωριμάσεις και να το καταλάβεις. Φιλικά πάντα.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.