Πύρρος, 20 χρόνια μετά (video)

Συντάκτης: Ρούλα Κεφάκη Δημοσίευση: Δευτέρα, 07 Φεβρουαρίου 2011 00.01

Ολυμπιονίκης, πατέρας, πρόεδρος... Ο Πύρρος Δήμας μοιράζεται με το Onsports τις στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή και την καριέρα του.

Υπάρχουν στη ζωή ημερομηνίες που δεν λησμονούνται εύκολα. Μέσα σε κατακτήσεις –ολυμπιακών και πιο… καθημερινών- μεταλλίων, γεννήσεις τεσσάρων παιδιών και προσωπικές επετείους, ο Πύρρος Δήμας έχει μία ακόμα ημερομηνία σημειωμένη στο ημερολόγιό του, αλλά κυρίως χαραγμένη στη μνήμη του: τον ερχομό του στην Ελλάδα, 20 χρόνια πριν, στις 7 Φεβρουαρίου 1991, την ημέρα που του άλλαξε τη ζωή.

Σχεδόν επτά χρόνια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, τότε που ως αθλητής αποχαιρέτησε το ελληνικό κοινό με δάκρυα κι ένα χάλκινο μετάλλιο κι εκείνο του ανταπέδωσε με τρόπο συγκλονιστικό, τον Πύρρο δεν θα τον βρεις στα ταπί, αλλά στα γραφεία της Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.
Με πρόεδρο πάντως δεν τον… μπερδεύεις. Ούτε στα ρούχα ούτε στη γλώσσα. «Σαν… ντολμαδάκι νιώθω με το κουστούμι», παραδέχεται γελώντας, πριν αναπολήσει στιγμές παρελθόντος σε ουκ ολίγους δύσκολους, αλλά ευχάριστους ρόλους της ζωής του: αθλητής, μετανάστης, πατέρας, Ολυμπιονίκης, πρόεδρος, απόφοιτος Παιδαγωγικού.

Θυμάστε την ημέρα που ήρθατε στην Ελλάδα, 20 χρόνια πριν;

«Ξημερώματα 7 Φεβρουαρίου, στις 2, έφτασα στην Κακαβιά, όπου ο Γιάννης ο Σγουρός, πρόεδρος της Ομοσπονδίας τότε και του Μίλωνα, είχε στείλει ταξί. Με περίμεναν εκεί ο αδερφός μου και ο προπονητής του Μίλωνα, οι οποίοι με πήραν και με έφεραν στην Αθήνα. Με τον Σγουρό είχαμε βρεθεί πρώτη φορά σε ένα Ευρωπαϊκό στη Δανία. Τότε δε με ήξερε, εγώ του είπα ότι είμαι Έλληνας από τη Βόρεια Ήπειρο και με ενδιαφέρει να έρθω στην Ελλάδα. Μου είπε «για ό,τι χρειαστείς, εγώ είμαι εδώ».
Τον Αύγουστο συναντηθήκαμε σε ένα Βαλκανικό στην Κορυτσά και είπαμε να έρθω νόμιμα, με χαρτιά. Έτσι κι έγινε. Ήρθε πρώτα ο αδερφός μου, μετά εγώ κι ένα μήνα αργότερα οι γονείς μου».

Υπήρξε ποτέ στιγμή που γυρίσατε στο παρελθόν και σκεφτήκατε «Μήπως να μην είχα έρθει»;

«Δεν το μετάνιωσα ποτέ, ούτε στιγμή. Μου άρεσε όμως που είδα την Ελλάδα και από τη μία πλευρά και από την άλλη και μπορώ να έχω άποψη. Η μία πλευρά, την οποία έζησα τον πρώτο καιρό, ήταν να σε αντιμετωπίζουν σαν ξένο. Και στην Αλβανία μια ζωή σαν ξένο με αντιμετώπιζαν. Έπειτα ήρθα σε μία χώρα, στην οποία πίστευα ότι ανήκα και πάλι ένιωσα περίεργα».

 

«Το μόνο κακό που έκανα είναι ότι γεννήθηκα στην Αλβανία»


Πόσος καιρός χρειάστηκε να περάσει για να αλλάξει αυτή η αντιμετώπιση;
«Τον πρώτο καιρό με κοιτούσαν περίεργα. Ειδικά εκείνοι που δεν ήξεραν Ιστορία, που δεν ξέρουν πού πέφτει η Χειμάρρα, που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Βόρεια Ήπειρος. Αυτοί που ήξεραν, με κατάλαβαν και με βοήθησαν κιόλας.
Το μόνο κακό που έκανα είναι ότι γεννήθηκα στην Αλβανία και όχι στη Λάρισα ή το Βόλο. Ότι δεν ήμουν ο Γκάλης, που γεννήθηκε στην Αμερική. Αυτή είναι η διαφορά. Δε με ενοχλεί όμως πια. Νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου, με τον κόσμο που μου μιλάει στο δρόμο. Τώρα, αν υπάρχουν και δέκα που με κοιτάζουν αλλιώς, πρόβλημά τους»…

Κι όμως, λίγο καιρό μετά γίνατε εκ των αγαπημένων αθλητών της Ελλάδας…

«Νομίζω ότι κέρδισα τον κόσμο με τη συμπεριφορά μου. Αυτό πιστεύω ότι  αγάπησε σε μένα, μαζί με την αγωνιστικότητά μου».

Θα σας αγαπούσε δηλαδή και χωρίς τα μετάλλια;

«Ναι, το πιστεύω. Ό,τι δίνεις, παίρνεις. Εγώ νιώθω σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 2004, που έφυγα από την άρση βαρών. Δεν έχω νιώσει ποτέ τη μοναξιά των αθλητών που σταματούν την καριέρα τους και ο κόσμος τους ξεχνάει».

Πρόσφατα αποφοιτήσατε από το Παιδαγωγικό. Πώς ήταν η στιγμή της ορκωμοσίας;

«Φοβερό συναίσθημα, ήταν και τα παιδιά μου εκεί και το έζησαν από κοντά. Ήταν μία πολύ όμορφη μέρα. Το δύσκολο κομμάτι της υπόθεσης δεν ήταν τα 5,5 χρόνια της σχολής, αλλά η πρακτική που κάναμε μετά σε μαθητές δημοτικού».

Πιο δύσκολο από το να σηκώνεις την μπάρα;

«Το καλό ήταν ότι επειδή ήθελαν αυτόγραφο, κάθονταν σούζα! Τους είπα «αν είστε καλά παιδιά, στο τέλος θα σας δώσω αυτόγραφο». Δεν ήταν όμως κάτι ξένο για μένα. Ο Ολυμπιονίκης είναι ένας άνθρωπος πρότυπο. Από το 1992 δεν έχει υπάρξει εβδομάδα που να μην έχω επισκεφθεί σχολείο για να μιλήσω σε παιδιά: για τον αθλητισμό, το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, το ντόπινγκ. Είναι ο πιο αυστηρός κριτής, κάνουν ερωτήσεις που δεν κάνουν ούτε οι δημοσιογράφοι».
 

 

«Δεν έγινα Ολυμπιονίκης από το πουθενά»

 

Το σκάνδαλο ντόπινγκ, που ξέσπασε στην άρση βαρών, σας βάρυνε;
«Πάρα πολύ. Για να μην μπερδευόμαστε, όμως, η ομάδα που έφερε τα μετάλλια δεν ήταν αυτή που πιάστηκε ντοπέ. Η dream team δεν υπήρχε το 2008, ήταν τα παιδιά της νέας γενιάς που έμπλεξαν. Υπήρξε βέβαια πολύς κόσμος που σκέφτηκε «καλά, αυτοί έπαιρναν, οι άλλοι δεν έπαιρναν;».
Εγώ ξεκίνησα προπόνηση 7,5 χρονών και στα 11 προπονούμουν πρωί - απόγευμα. Δεν έγινα Ολυμπιονίκης από το πουθενά, από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά μετά από προσπάθεια 14 χρόνων. Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της dream team, όλοι είχαν μία συνεχόμενη και σταθερή πορεία προς την κορυφή.
Αυτό που λέω και στα παιδιά στα σχολεία είναι ότι το ντόπινγκ είναι κάτι που μπορεί να σε βοηθήσει για μια στιγμή, αλλά θα βλάψει τα ζωτικά σου όργανα και ίσως σε σκοτώσει μετά από χρόνια. Μπορεί να κερδίσεις ένα μετάλλιο, αλλά θα χάσεις τη ζωή σου».
 

Πώς σας βρήκε η επόμενη ημέρα;
«Προσωπικά δεν είχα πρόβλημα. Ο κόσμος την επόμενη μέρα μου έλεγε «Πύρρο, μπες μπροστά». Είχε την απαίτηση να μπω στα πράγματα και να «φτιάξω» την άρση βαρών. Κάπως έτσι μπήκα στην ομοσπονδία. Μετά από παρότρυνση του κόσμου και των φίλων μου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν να κάνω κάτι από κάποιο πόστο για να αλλάξω τα πράγματα σε αυτό το άθλημα, που μου πρόσφερε τόσα πολλά».

Είναι εφικτή η αλλαγή;

«Επειδή δεν περνούν όλα από το χέρι σου, όχι. Με αυτά που έχεις, προσπαθείς. Το άθλημα συρρικνώνεται, όπως και ο ελληνικός αθλητισμός γενικότερα. Πρέπει να σταματήσει το παραμύθι ότι μας κόβουν τα λεφτά λόγω ντόπας. Η χώρα περνάει κρίση, αλλά ο αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη για οποιαδήποτε κοινωνία, ανεξάρτητα από τα προβλήματα. Είναι τραγικό λάθος να κόβεις από τον αθλητισμό, από την παιδεία και όχι από οπουδήποτε αλλού».

 

«Η επόμενη μέρα δε θα έρθει ούτε το 2026»

 

Θα βγει η άρση βαρών από την κρίση;

«Η άρση βαρών δεν περνάει κρίση, την κρίση την ξεπεράσαμε. Υπάρχουν παιδιά, αλλά για να τα ετοιμάσεις, πρέπει να πάρουν μέρος σε αγώνες που δεν έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε αυτή τη στιγμή. Ημερίδες, στις οποίες πρέπει να συμμετέχουν, για να μαθαίνουν τη χαρά του αγώνα, δεν μπορούν να γίνουν. Προπονούνται σε άθλιες συνθήκες, σε αίθουσες με υγρασία, χωρίς θέρμανση. Εγώ το παιδί μου δεν θα το έστελνα να κάνει αθλητισμό σε αυτές τις συνθήκες.
Αν θες να κάνεις ανάπτυξη και να δεις τα αποτελέσματα της επόμενης μέρας, δεν κόβεις. Δίνεις, για να πάρεις. Κάνεις επένδυση, για να την πάρεις πίσω. Ακόμα και τη Νίκαια, την έδωσαν στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Αυτή τη στιγμή δε λειτουργούμε, υπολειτουργούμε.
Για να έρθει η επόμενη ημέρα της  Άρσης Βαρών θα περάσουν πολλά χρόνια. Εγώ υπολόγιζα το 2016, αλλά δεν το βλέπω ούτε το 2026»…

Μιλάμε δηλαδή για μία φυσιολογική αγωνιστική πτώση βάσει των συνθηκών;

«Ακριβώς. Η άρση βαρών δεν τέλειωσε, απλώς δεν της δίνουν τη δυνατότητα να κάνει αυτό που πρέπει. Αν οι συνθήκες παραμείνουν ίδιες, θα υπάρχουμε απλώς ως άθλημα. Θα μένουμε ζωντανοί και θα επιβιώνουμε για να επιβεβαιώνουμε την ύπαρξή μας».

 

«Όσοι ήθελαν να βοηθήσουν είναι δίπλα μου»

 

Διατηρείτε επαφές με τα μέλη της dream team;
«Με όλα τα παιδιά μιλάω. Και μάλιστα τους κάλεσα όλους, όταν μπήκα στον ομοσπονδία, για να διερευνήσω τις προθέσεις τους. Είχα το χρέος να μιλήσω με όλους και να τους ρωτήσω τι σκέφτονται και αν ενδιαφέρονται να βοηθήσουν από κάποιο πόστο. Αυτοί που ήθελαν να βοηθήσουν είναι δίπλα μου. Ο Σαμπάνης είναι τεχνικός σύμβουλος και ο Λεωνίδης προπονητής στην Εθνική ομάδα».

Έχετε πει ότι η καλύτερη στιγμή στην καριέρα σας ήταν η αποθέωση του κόσμου στους Αγώνες της Αθήνας και όχι κάποιο από τα ολυμπιακά σας μετάλλια. Λειτουργούσατε πάντα βάσει συναισθήματος;

«Πάντα. Πολλές φορές έφαγα τα μούτρα μου, αλλά κατά κύριο λόγο με βοήθησε. Έπαιξε και το ρόλο του στο να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με το χαρακτήρα σου, αλλά και με το περιβάλλον σου. Όταν είσαι σε μία ομάδα στην οποία οι 8 από τους 10 είναι Ολυμπιονίκες, οι ισορροπίες είναι συγκεκριμένες. Είσαι καλός ανάμεσα σε καλούς. Είχα την τύχη να είμαι σε αυτή την ομάδα, την είδα να κάνει πολλά πράγματα. Δύσκολα θα ξαναβρεθούν οι συνθήκες και η μαγιά αυτής της ομάδας».

Έπαιξε ρόλο στη συμπεριφορά σας το γεγονός ότι από το 1995 είστε πατέρας;

«Φυσικά. Είχα πάντα ενοχές, που περνούσα τόσο χρόνο μακριά από την οικογένειά μου, αλλά παράλληλα είμαι ευτυχής, γιατί το 2004 η μεγάλη μου κόρη η Ελένη ήταν 9, ο Βίκτωρας γύρω στα 7 και η Μαρία πιο μικρή και με είδαν στην τελευταία μου εμφάνιση στο βάθρο. Ανέβηκαν μάλιστα μαζί μου. Και στην ορκωμοσία στο Πανεπιστήμιο ήταν πάλι εκεί και με κοιτούσαν με απίστευτο καμάρι και περηφάνεια. Τώρα έχουμε και το… λουκουμάκι της παρέας, τον Νικολάκη, που είναι 21 μηνών και δεν έχω χάσει ούτε στιγμή του».

Νιώσατε ποτέ ανέμελος στη ζωή σας, είπατε κάποια στιγμή «Αυτό θα το κάνω μόνο για μένα, για τον εαυτό μου»;
«Όχι. Από τη στιγμή που έλειπα από την οικογένειά μου, ήμουν αποφασισμένος να κάνω τα πάντα όπως έπρεπε. Δινόμουν ολοκληρωτικά σε αυτό το σκοπό, για τον οποίο θυσίαζα χρόνο με την οικογένειά μου και αυτό τελικά ήταν μου έδινε τόσο μεγάλο κίνητρο».

Διαβάστε ακόμα...

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Ιακώβου: "Ο Πύρρος ήταν δουλευταράς"

Δυνατός σαν λιοντάρι

Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.