Παραδοχή ή πόλεμος

Δημοσίευση: Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011 18.59

Στην επιστροφή μου στην εκπομπή διαπίστωσα πως ο κόσμος ήθελε να συνεχίσει να μιλάμε για το El Classico. Παρότι στο δικό μου μυαλό το πιο σημαντικό θέμα συζήτησης ήταν ο τρόπος παιχνιδιού της Μπάρτσα (καθώς λόγω της ενσωμάτωσης του Σεσκ  ο Γκουαρντιόλα άλλαξε κάποια πράγματα στη λειτουργία της ομάδας του) διαπίστωσα πως για ακόμα μια φορά η συζήτηση πηγαίνει γύρω από το Μουρίνιο.

Χωρίς αντίσταση


Ο Ζοσέ είναι δεδομένα ο καλύτερος κόουτς της τελευταίας δεκαετίας. Επειδή το όνομά του και τις επιτυχίες του τις έχει χτίσει γύρω από τη διαχείριση συνθηκών, καταλαβαίνω τον κόσμο που ήθελε να προσεγγίσει κάπως διαφορετικά το παιχνίδι.

Είναι δεδομένο άλλωστε πως οι Καταλανοί θα βρουν διαστήματα που θα κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά στο παιχνίδι. Παίζοντας με τους Αλόνσο, Ντιαρά μοναδικούς καθαρούς κόφτες στον άξονα ουσιαστικά μένεις χωρίς αντίσταση στο διάστημα επιβολής του παιχνιδιού της Μπάρτσα. Και το κακό είναι πως η ομάδα του Πεπ φροντίζει το διάστημα αυτό να είναι μεγάλο.

Η λογική των ανθρώπων της Ρεάλ που υπήρχε όλο το προηγούμενο διάστημα καταρρίφθηκε στην πράξη. Ο Μουρίνιο αποφάσισε να μην γίνει ο κακός προπονητής που θα χαλάσει το παιχνίδι της ομάδας και άφησε τους ποδοσφαιριστές του να παίξουν όπως στα υπόλοιπα παιχνίδια. Όπως όμως έγραφα και πριν το παιχνίδι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον καθώς η Ρεάλ έχει καταφέρει στα υπόλοιπα παιχνίδια να κυριαρχεί και να παίζει με τη μπάλα στα δικά της πόδια. Όταν από 70% κατοχής πηγαίνεις σε νούμερα που είναι κάτω από 40 τα θέλω του αγώνα γίνονται διαφορετικά. Άλλα πράγματα θέλεις από τον Αλόνσο και τον Κεντίρα στα παιχνίδια που η ομάδα σου κυριαρχεί και τελείως διαφορετικά όταν την περισσότερη ώρα τη μπάλα την έχει ο αντίπαλος.

Ο Μουρίνιο επειδή πιέστηκε ή επειδή έκρινε πως δεν είναι ώρα για να γίνει στόχος επιθέσεων παράταξε την ομάδα του όπως θα ήθελε ο Ντι Στέφανο και όσοι θέλουν να πιστεύουν πως η Ρεάλ μπορεί παίζοντας τη μπάλα της να κερδίσει τη Μπαρτσελόνα. Το κακό γι' αυτόν όμως είναι πως δεν υπάρχει κανένας δρόμος που να του αυξάνει σε μεγάλο βαθμό τις πιθανότητες να χτυπήσει τη Μπαρτσελόνα. Ο άλλος δρόμος που είχε να χαράξει περιείχε πολλά ρίσκα και δεν του εξασφάλιζε την επιτυχία.

Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αλλά είναι πιθανόν αν ο αγώνας με τη Μπαρτσελόνα έκρινε τίτλο ο Μουρίνιο να εξαντλούσε όλες τις πιθανότητες για να κάνει την ομάδα του ανταγωνιστική. Αλλά δυστυχώς για τον ίδιο είναι δεδομένο πως οι σκέψεις του γύρω από το ποδόσφαιρο δεν φτάνουν. Η συζήτηση δηλαδή δεν μπορεί να πάει στο ότι η Ρεάλ πρέπει να δυναμώσει το κέντρο της. Σίγουρα ποδοσφαιρικά όταν ξέρεις πως ο αντίπαλος θα σου πάρει την κατοχή θα πρέπει να διαθέτεις ποδοσφαιριστές που θα κερδίσουν μάχες και θα κλέψουν χώρους. Ακόμα όμως και τον Εσιέν να φέρει ο Μουρίνιο στα καλά του και τον παντρέψει με τους Αλόνσο, Κεντίρα κανείς δεν πιστεύει πως αυτό φτάνει για να αντιμετωπίσεις τη Μπαρτσελόνα. Είναι δεδομένο πως οι Καταλανοί έχουν ξεφύγει. Τα δικά τους στάνταρτ είναι πολύ πιο πάνω όχι από αυτά που μπορούν να πιάσουν οι υπόλοιπες ομάδες αλλά και από αυτά που μπορούν να φανταστούν.

Οι δυο δρόμοι

Η απόφαση για το τι πρέπει να κάνει από εδώ και πέρα η Ρεάλ ανήκει στον σύλλογο. Ο Μουρίνιο από τη δική του πλευρά έχει πιάσει το μέγιστο. Έκανε τους μερένχες να φαντάζουν ως η δεύτερη καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Δεν είμαι σίγουρος αν όντως είναι, η αίσθηση πάντως που υπάρχει μέχρι σήμερα είναι αυτή. Από εδώ και μπρος οι δρόμοι είναι δύο. Ο λογικός είναι να δεχτείς με αξιοπρέπεια την ανωτερότητα του αντιπάλου σου προσπαθώντας να πιάσεις τα όριά σου, περιμένοντας με υπομονή τον χρόνο που θα ξαναγίνει η Μπάρτσα θνητή ομάδα. Ο δεύτερος δρόμος είναι αυτός που ακολούθησε πέρυσι στα 4 κολλητά παιχνίδια ο Μουρίνιο. Δηλαδή είμαστε Ρεάλ έχουμε μίσος με τη Μπαρτσελόνα και πάμε πολεμώντας σε όλα τα επίπεδο να της πάρουμε αυτά που της ανήκουν. Με αυτόν τον τρόπο δηλαδή εξαργυρώνεις ότι έχεις πετύχει με την παρουσία του Ζοσέ στον πάγκο σου αλλά δεν αρκείσαι σε αυτά και παλεύεις για την κορυφή με τον μοναδικό τρόπο που μπορείς. Δηλαδή χαλώντας τη Μπατσελόνα. Όποτε γίνεται η συζήτηση για το πως αντιμετώπισε ή θα αντιμετωπίσει η Ρεάλ την Μπαρτσελόνα η κουβέντα πηγαίνει στον Μουρίνιο. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά καθώς μιλάμε για ένα τεράστιο σύλλογο με πρεστίζ και αίγλη.

Η πολιτική που θα ακολουθήσει δεν γίνεται να εξαρτάται από τα κέφια κανενός Μουρίνιο. Θα πρέπει να είναι συνολική να υποστηρίζεται από παντού καθώς στην αντίθετη περίπτωση θα οδηγήσει σε σίγουρη ρήξη με τον κόσμο της ομάδας, με τους φιλάθλους αλλά και μεταξύ των ίδιων σου των ποδοσφαιριστών. Τα πράγματα για τη Ρεάλ είναι πολύ δύσκολα. Βλέποντας άλλωστε την εικόνα του παιχνιδιού στο Μπερναμπέου συνειδητοποιείς πως η Μπαρτσελόνα είναι πολύ καλύτερη αλλά έχει και περισσότερα περιθώρια βελτίωσης από τη Ρεάλ. Από τη στιγμή που φαίνεται πολύ πιθανό οποιοδήποτε τίτλο να προσπαθήσει να διεκδικήσει η Ρεάλ να κοντραριστεί με τους Καταλανούς θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο μέσα στο σύλλογο το πως θα το πετύχουν. Θα πάνε όπως στα 4 κολλητά παιχνίδια που πολεμώντας κατέβασαν το ταβάνι της Μπαρτσελόνα πήραν ένα Κύπελλο αλλά πήγαν σε μια λογική που τους έκανε τους κακούς του ποδοσφαίρου. Ή θα αποδεχτούν τη μοίρα τους και θα χάσουν σαν κύριοι.

Το δεδομένο για εμένα είναι πως η διαφορά είναι τόσο μεγάλη που μια διαφορετική ποδοσφαιρική προσέγγιση από μόνη της δεν φτάνει. Θα είναι χρήσιμη αλλά για να φέρει αποτέλεσμα θα χρειαστούν και πιο αθέμιτα μέσα. Στο επόμενο κείμενο θα μιλήσουμε αναλυτικά για τον τρόπο που προσπαθεί ο Γκουαρντιόλα να ενσωματώσει τον Σεσκ στο παιχνίδι της ομάδας του και για τις αλλαγές που αυτή έχει φέρει.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

2 σχόλια
  • Αγαμέμνων Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011 14:11 Συντάχθηκε από Αγαμέμνων

    Είμαι φίλος της Ρεάλ. Έχωντας στο μυαλό μου την εικόνα των 5 περσινών clasico καθώς και το φετινό, το συμπέρασμα μου είναι το εξής: Η Ρεάλ είναι η δεύτερη καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη μετά την Μπαρτσελόνα. Ας παίζει η Ρεάλ επιθετικά σε ΟΛΑ τα παιχνίδια ΕΚΤΟΣ από αυτά με την Μπαρτσελόνα. Έτσι εξάλλου κατάφερε να κατακτήσει το κύπελλο Ισπανίας πέρισυ. Οπότε η απάντηση στο ερώτημα "παραδοχή ή πόλεμος" είναι αναφανδόν "πόλεμος"! Άλλωστε έτσι θα είναι πιο αμφιρροπα τα παιχνίδια και η Ρεάλ θα μπορέσει μέσω της τακτικής της να κερδίσει τίτλους.

  • bullseye Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011 10:41 Συντάχθηκε από bullseye

    Σωστο το σκεπτικο.........

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.