Μπήκαμε στον ποδοσφαιρικό χάρτη

Δημοσίευση: Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011 18.10

Χαίρετε κύριοι

Η Εθνική μας ομάδα για τέταρτη φορά στις τελευταίες πέντε διοργανώσεις έφτασε στα τελικά. Επιτυχία τεράστια ειδικά για μια χώρα που μέχρι το 2004 είχε να επιδείξει μόλις δύο προκρίσεις. Όλο αυτό το διάστημα γίνεται μεγάλη κουβέντα σχετικά με την ποιότητα και το αν ξέρουν μπάλα ή όχι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές.

Δεν είναι άθλημα επίδειξης

Στη χώρα μας αρκετοί δεν έχουν καταλάβει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι σώου αλλά μια μάχη. Δεν υπάρχει προπονητής που πληρώνεται για να προσφέρει η ομάδα του όμορφο θέαμα. Πληρώνεται για να πετύχει το στόχο της. Και μιλάμε για ένα άθλημα πολύ σκληρό και επίπονο που οι επαφές μεταξύ των 22 ποδοσφαιριστών είναι πολλές και γι' αυτόν το λόγω δεν μπορεί να το παίξει ο καθένας. Όταν λοιπόν θες να αξιολογήσεις την αξία και το πόσο καλός είναι ένας ποδοσφαιριστής σε καμία περίπτωση το μοναδικό κριτήριο δεν είναι η τεχνική του κατάρτιση. Το ίδιο ισχύει και για ένα σύνολο. Σίγουρα είναι όμορφο να βλέπεις μια ομάδα που αποτελείται από παίκτες που χειρίζονται τέλεια τη μπάλα αλλά για να πάρει αποτελέσματα και να είναι ανταγωνιστική χρειάζεται συνδυασμός πολλών πραγμάτων. Με λίγα λόγια το επιχείρημα δεν ξέρουν μπάλα από μόνο του είναι αστείο. Όποιος πιστεύει πως το ποδόσφαιρο είναι άθλημα επίδειξης και δεξιοτεχνίας ας πηγαίνει να βλέπει τους φίλους Ρονάλντο, Ζιντάν και να γίνει υποστηρικτής προσπάθειας για τη δημιουργία των Χάρλεμ του ποδοσφαίρου.

Οι χαμένες ευκαιρίες

Το ποδόσφαιρο είναι μια μάχη επικράτησης που η αξία αυτού που αγωνίζεται κρίνεται από το επίπεδο που μπορεί να φανεί ανταγωνιστικός. Με βάση των επιτυχιών που έχει η Εθνική μας ομάδα η φουρνιά των Καραγκούνη, Κατσουράνη, Χαριστέα και των υπολοίπων που δεν συνεχίζουν είναι μακράν η πιο επιτυχημένη. Ονόματα από το παρελθόν έχουν γίνει θρύλοι μπορεί και δικαιολογημένα αλλά στο πιο υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού δεν κατόρθωσαν να φτάσουν σε Εθνικό τουλάχιστον επίπεδο. Τα περασμένα χρόνια μέναμε στις χαμένες ευκαιρίες που προήλθαν πότε από τον τσακωμό του Ντάν Γεωργιάδη με τον Δομάζο, από το λάθος του Κωνσταντίνου, το τραγικό ημίχρονο στη Βουδαπέστη ή από το χαμένο τετ α τετ του Αλεξανδρή. Συνεχώς όμως ήμασταν στο αν και μακριά από τις επιτυχίες. Ο ερχομός του Ρεχάγκελ που συνδυάστηκε με το μέταλλο και την προσωπικότητα κάποιων ποδοσφαιριστών άλλαξε τα δεδομένα.

Αποκτήσαμε το δικό μας στυλ

Πλέον έχουμε μια Εθνική ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το γεγονός πως ξέρουμε τι παίζουμε και πως το παίζουμε είναι αυτό που μας έχει δώσει το δικό μας χώρο στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Είναι μεγάλο πράγμα να ξέρεις τι αντιπροσωπεύεις, να έχεις χαρακτήρα και να προσπαθείς να υπηρετήσεις ένα συγκεκριμένο στυλ. Σαν Έλληνες αυτό έπρεπε να το γνωρίζουμε. Στο παρελθόν άλλωστε είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τις μεγάλες διοργανώσεις και να επιλέγουμε ποιες ομάδες θα υποστηρίξουμε ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία μας. Η κάθε Εθνική είχε και το δικό της στυλ, τη δική της σχολή ποδοσφαίρου. Μπήκαμε λοιπόν για τα καλά μέσα σε αυτές τις διοργανώσεις γιατί και εμείς έστω και αργά αποκτήσαμε τη δική μας φιλοσοφία. Ο Κετσπάγια μετά το παιχνίδι είπε πως η Εθνική Ελλάδος είναι απρόβλεπτη. Το απρόβλεπτο έχει σχέση με τη φυλή μας και με το πως είμαστε Βαλκάνιοι. Πλέον όμως όλοι γνωρίζουν τι παιχνίδια θα παρακολουθήσουν βλέποντας αγώνα της Εθνικής μας ομάδας ή ακόμα τι δυσκολίες θα αντιμετωπίσουν παίζοντας απέναντί της. Ο Ρεχάγκελ μας έδειξε τι ποδόσφαιρο μας ταιριάζει και ο Σάντος πιστώνετε πως παρότι πιέστηκε από διάφορους συναδέλφους δεν προσπάθησε να το αλλάξει. Ακολούθησε την αμυντική λογική του 4-3-3 και αποδεικνύεται ιδανικός συνεχιστής του μεγάλου Όττο.

Όπως οι Ιταλοί

Το ποδόσφαιρο που θα παίξουμε στα γήπεδα της Ουκρανίας και της Πολωνίας δεν θα είναι ελκυστικό. Κανείς δεν θα δει αγώνα μας με χαρά αλλά και κανένας δεν θα πανηγυρίσει που θα μας αντιμετωπίσει. Ρωτάω εγώ όμως χαίρεται κανείς να βλέπει παιχνίδι της Εθνικής Ιταλίας; Οι Ιταλοί όμως γνωρίζουν πως βάση νοοτροπίας τους ταιριάζει να κλέβουν το παιχνίδι με την πονηριά τους. Παρότι είχαν ποιοτικούς ποδοσφαιριστές ποτέ δεν παρέκλιναν από τη λογική (του πάμε να πάρουμε το παιχνίδι με 1-0). Πολλές φορές  δίνουν την εντύπωση πως ακόμα και το Σαν Μαρίνο να αντιμετωπίσουν σε μεγάλη διοργάνωση θα του βάλουν ένα γκολ και μετά θα δώσουν την μπάλα για να πάνε πίσω από τη σέντρα να παίξουν άμυνα. Με αυτήν όμως τη νοοτροπία επεβίωσαν όλα αυτά τα χρόνια και δημιούργησαν τη δική τους σχολή. Στη χώρα μας βλέπουμε πως μας ταιριάζει η αμυντική προσέγγιση του 4-3-3. Δεν πρέπει να ενδιαφέρει αν πρόκειται για ποδόσφαιρο παλιάς δεκαετίας ή όχι. Εμείς αυτό μπορούμε να υποστηρίξουμε και με αυτό το στυλ μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστικοί και να έχουμε το δικό μας χώρο στο υψηλό επίπεδο.

Γυρνάμε στα παλιά ή συνεχίζουμε

Πρέπει κάποια στιγμή να δεχτούμε πως δεν μπορούμε να είμαστε ανταγωνιστική παίζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο .και να καταλάβουμε πως είναι κατάκτηση που πλέων δεν χαίρονται όταν μας αντιμετωπίζουν. Δεν μπορεί να γίνει και εύκολα αποδεκτό το να σε κερδίζουν χειρότεροι σε τεχνική κατάρτιση ποδοσφαιριστές. Εμείς όμως πρέπει να επιλέξουμε. Ή γυρνάμε στις εποχές που δεν ξέραμε τι παίζουμε και στα τουρνουά διαλέγουμε ποιον θα υποστηρίξουμε ή δεχόμαστε ποιοι είμαστε και χαιρόμαστε που μπήκαμε στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Και επαναλαμβάνω το ποδόσφαιρο δεν είναι άθλημα επίδειξης αλλά ανταγωνισμού. Νικητής δεν βγαίνει αυτός που μπορεί να χτυπάει περισσότερες φορές τη μπάλα χωρίς να σκάσει αυτή κάτω ούτε αυτός που την κολλάει στο σβέρκο. Νικητής βγαίνει αυτός που μπορεί να επιβιώσει μετά από μια ενενηντάλεπτη μάχη με πολλές και επίπονες σωματικές επαφές. Η δύναμη, το πάθος, η ψυχή, η προσήλωση στην τακτική και η γνώση πως θα επιτευχθεί ο στόχος είναι πολύ σημαντικοί παράμετροι.

Οι σύλλογοι έμειναν πίσω

Έχουν περάσει 7 χρόνια από την κατάκτηση του Euro και το πιο σημαντικό είναι πως ακόμα μπορούμε σχεδόν όλες τις ομάδες της Ευρώπης να τις κοντράρουμε. Σε συλλογικό επίπεδο δεν συμβαίνει κάτι ανάλογο γιατί δεν ακολουθήθηκε πιστά το ποδόσφαιρο που μας ταιριάζει. Αν εξαιρέσουμε τον ΠΑΟΚ που έχει μια διοίκηση όπου έχει επιβάλει μια συγκεκριμένη ποδοσφαιρική φιλοσοφία αλλά δεν υπάρχει το κατάλληλο μπάτζετ για να έρθει η υπέρβαση οι υπόλοιπες ομάδες διαλέγουν προπονητές στην τύχη. Στον Ολυμπιακό έφυγε ο Βαλβέρδε, ήρθε ο Κετσπάγια στη συνέχεια ο Ζίκο, ακολούθησε ο Μπάντοβιτς για λίγο ο Λινεν μέχρι ο Μαρινάκης να επαναφέρει τον Βαλβέρδε. Στον Παναθηναϊκό τον Τεν Κάτε διαδέχτηκε ο Νιόπλιας και αυτόν ο Φερέιρα. Ενώ στην ΑΕΚ τον Μπάγεβτς, ο Χιμένεθ και αυτόν ο Κωστένογλου. Δηλαδή μόνο αυτές τις αλλαγές να δει κανείς προκύπτει πως στους συλλόγους μας όλα γίνονται στην τύχη χωρίς συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία. Και χωρίς να μπορείς να υπηρετήσεις ένα συγκεκριμένο ποδόσφαιρό σε υψηλό επίπεδο δεν γίνετε να είσαι ανταγωνιστικός. Για να κλείσουμε με τον Σάντος του αξίζουν συγχαρητήρια γιατί πέτυχε κάτι εύκολο στην σκέψη αλλά που συμβαίνει δύσκολα στην πράξη. Διατήρησε την πετυχημένη φιλοσοφία του προκατόχου του κρατώντας μας στο δικό μας δρόμο. Αυτό που χρειάζεται είναι πάνω στο δρόμο που έχει χαράξει να κάνει κάποιες βελτιώσεις ώστε να γίνουμε ακόμα πιο επικίνδυνοι.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.