«I died a hundred times»

Δημοσίευση: Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 19.14

Ταινία «The Doors», σε σκηνοθεσία Όλιβερ Στόουν, έτος παραγωγής 1991. Προς το τέλος της ταινίας, σεκάνς για την περίφημη συναυλία του συγκροτήματος στο Μαϊάμι. Πριν την έναρξη της συναυλίας, ο Στόουν έχει χωρέσει μια πολύ μικρή σκηνή.

Στην ουσία είναι ο μονόλογος ενός δημοσιογράφου, που ηχογραφεί σε μικρό κασετοφωνάκι τις σκέψεις του, για να τις χρησιμοποιήσει για το άρθρο του.

Λέει πως τα εισιτήρια έχουν πουληθεί όλα, αλλά οι Ντορς δεν μετράνε πια. Ο τελευταίος δίσκος είναι εμπορικός, ο Μόρισον είναι χάλια και πέφτει κάθε βράδυ απ’τη σκηνή.

Η σκηνή λήγει με τον δημοσιογράφο να λέει: «Οπότε η ερώτηση που κάνω στον εαυτό μου είναι η εξής: Γιατί βρίσκομαι εδώ; Είναι διασκεδαστικές οι κηδείες;»

«Ακυρη η Έιμι»

Πολλά χρόνια αργότερα, Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011. Έχω ήδη βρει εισιτήρια για τη συναυλία της Τετάρτης, θα πάω στο Φάληρο να δω Μόμπι και Έιμι Γουάινχαουζ. Κάθομαι στον υπολογιστή, ετοιμάζομαι να φύγω για την εκπομπή και συζητάω στο msn. Ξαφνικά, μου έρχεται η είδηση στο chat: «Άκυρη η Έιμι γι’αύριο, δεν θά’ρθει, μόνο Μόμπι θα δούμε». Γελάμε, το συζητάμε, κάνουμε αστεία.

Μπαίνω σε σάιτ να ενημερωθώ. Τελευταία στάση της περιοδείας της ήταν στο Βελιγράδι. Η Γουάινχαουζ δεν βλεπόταν. Παραμιλούσε, παραπατούσε, παράπαιε. Της έπεσε το μικρόφωνο, την αποδοκίμαζαν 22.000 θεατές. Βγήκε επίσημη ανακοίνωση, που λέει πως ζητά συγνώμη από τους θεατές που ακυρώνει τις συναυλίες σε Κωνσταντινούπολη κι Αθήνα, αλλά η ακύρωση είναι σωστή, αφού δεν μπορεί να εμφανιστεί στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων της. Υπάρχουν και βίντεο, αλλά δεν κάνω κλικ να τα δω.

Άκυρη η Έιμι, λοιπόν. Χαίρομαι, το προτιμώ. Δεν είναι πως δεν μ’αρέσουν τα τραγούδια της, ούτε πως σκέφτομαι πως δεν θα είναι καλή, άρα καλύτερα που δεν θά’ρθει. Είναι που αν τελικώς ερχόταν, θα πήγαινα στη συναυλία μ’ένα σφίξιμο στο στομάχι.

Η κηδεία

Δεν θέλω να δω κάποιον να υποφέρει, ειδικά όταν είναι τόσο βέβαιος και σίγουρος ο διασυρμός του, που στην ουσία το να είσαι θεατής αποτελεί επιλογή σου. Δεν είναι «πάμε και βλέπουμε πως θα είναι», είναι «αν έρθει, σίγουρα θα διασυρθεί». Δεν θέλω να είμαι εκεί, να την βλέπω να διασύρεται, να ξεφτιλίζεται. Δεν θέλω να είμαι εκεί όταν αποδοκιμάζεται, όταν δακρύζει, όταν δεν ξέρει τι να πει και να τι να κάνει, όταν δεν ξέρει τα λόγια, όταν πεθαίνει έναν δημόσιο θάνατο.

Σκέφτομαι πως είναι πιθανό να γίνω ενεργό κομμάτι των αποδοκιμασιών. Να παρασυρθώ ο μαλάκας και να την βρίσω, να την γιουχάρω. Και σκέφτομαι πως αν τα καταφέρω και δεν παρασυρθώ, αν δεν γίνω ενεργό μέλος του όχλου που θα την διαπομπεύει, τότε δεν θα μου μένει άλλη επιλογή από το να βάλω τα κλάματα μπροστά στο θέαμά της ή να φύγω. Ή και τα δύο μαζί.

Εκατό φορές

Όταν στο «Back to black» έγραφε και τραγουδούσε το «I died a hundred times», μιλούσε για έναν χωρισμό της. Αυτόν που ενέπνευσε όχι μόνο το συγκεκριμένο τραγούδι, αλλά ολόκληρο το δίσκο του 2006, αυτόν που την διέλυσε και ενέπνευσε το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου που την εκτόξευσε και μας μάγεψε.

Πέντε χρόνια μετά, τραγουδάς το «Πέθανα εκατό φορές» και το μυαλό σου δεν πάει σε χωρισμούς και μελλοδράματα. Πάει στους «θανάτους» που έζησε, κάθε φορά που κατάρρεε χωρίς να την βλέπει κανείς, αλλά, κυρίως, κάθε φορά που «πέθαινε» όταν διαλυόταν επί σκηνής, όπως στο Βελιγράδι. Οι κηδείες δεν είναι διασκεδαστικές, πόσω μάλλον οι δημόσιοι «θάνατοι».

Αναρωτιέσαι, τι θα ήταν «καλύτερο». Να φύγει όπως έφυγε ή να συνεχίσει να προσθέτει κι άλλους τέτοιους «θανάτους» στη ζωή της. Ναι, εννοείται πως προτιμότερη όλων θα ήταν μια τρίτη επιλογή. Να γινόταν καλά, να έβγαινε από τον μονόδρομο που αν τον πάρεις δεν σε βλέπουν να γυρίζεις πίσω. Δεν βγήκε, όμως. Δεν είχε την τύχη άλλων που επέζησαν πολλών OD, δεν είχε δίπλα της ανθρώπους να της πουν «όχι» και να το πετύχουν, αλλά πάνω απ’όλα, δεν τό’χε μέσα της.

No, no, no

Όταν φτάνεις στον πάτο που έφτασε, είτε αρχίζεις απεγνωσμένα να παλεύεις όσο και όπως μπορείς για να βγεις στην επιφάνεια, είτε απλώς συνεχίζεις να ζεις αυτό που δεν είναι ζωή, ελπίζοντας σ’ένα τέλος. Το κορίτσι που τύφλωσε τον κόσμο με το ταλέντο και τη φωνή της, δεν τό’χε μέσα της, μας τό’χε πει από τότε, «no, no, no». Γι’αυτήν η ασθένεια ήταν ανίατη κι ο δρόμος ήταν μονόδρομος, χωρίς δυνατότητες για u-turn.

Μοιραία, μετά από δεκάδες «θανάτους» έφτασε και σ’αυτόν που δεν έχει εισαγωγικά. Δικαίωσε τους γονείς της, που χρόνια πριν έλεγαν πως δεν θα την βγάλει, αν συνεχίσει έτσι. Τον Μόμπι, που ήταν μαζί της στον τελευταίο της «θάνατο» στο Βελιγράδι, κι είχε γράψει τότε στο Twitter το εξής: «Δεν ξέρω την Έιμι Γουάινχαουζ, αλλά ειλικρινά εύχομαι πως κάποιος κοντά της μπορεί να παρέμβει και να την βοηθήσει. Σου ραγίζει την καρδιά.»

Το τηλέφωνο θα χτυπήσει

Σας αφήνω με δύο διαφορετικά βίντεο του ίδιου τραγουδιού, αλλά όχι του «ίδιου ανθρώπου». Και με τα λόγια με το οποία έκλεισε το κείμενο που έγραψε για την Γουάινχαουζ, ο φίλος της Ράσελ Μπραντ:

«Κάποιοι δεν έχουν το ταλέντο της Έιμι, του Τζιμ, του Κερτ ή της Τζάνις. Κάποιοι έχουν μόνο την κατάθλιψη. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την κατάσταση, όχι σαν ένα έγκλημα ή μια χαριτωμένη ιδιοτροπία, αλλά σαν μια αρρώστια που σκοτώνει. Να δούμε ξανά τον τρόπο που βλέπει τους χρήστες η κοινωνία, όχι σαν εγκληματίες, αλλά ως αρρώστους που χρειάζονται βοήθεια.

Δεν ξέρουμε όλοι μας ανθρώπους με το εκπληκτικό ταλέντο της Έιμι, αλλά όλοι ξέρουμε αλκοολικούς ή ναρκομανείς. Όλοι τους χρειάζονται βοήθεια κι η βοήθεια είναι εκεί έξω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνουν ένα τηλεφώνημα. Ή όχι. Σε κάθε περίπτωση, ένα τηλεφώνημα θα γίνει σίγουρα.»

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

8 σχόλια
  • ΕΡΜΗΣ Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011 14:18 Συντάχθηκε από ΕΡΜΗΣ

    ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΟΙ ΝΑΡΚΟΜΑΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟΙ. ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΟΛ. ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΝΟΣΕΙ ΔΕ ΤΟ ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΝΟΣΕΙ. ΕΝΑΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΗΣ ΔΕΝ ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΔΟΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ Ή ΕΝΑΣ ΚΑΡΔΙΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΦΙΞΑΚΙ ΚΑΡΔΙΑΣ. ΕΝΑΣ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΣ ΔΕΝ ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΚΟΥΜΠΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗ, ΟΠΟΤΕ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΕΝΑΣ ΝΑΡΚΟΜΑΝΗΣ ΕΝΑΣ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Ο ΝΑΡΚΩΜΑΝΗΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗ ΔΟΣΗ ΤΟΥ ΘΑ ΚΛΕΨΕΙ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΤΟΥ. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΕΣ. ΖΗΤΑΤΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ? ΔΙΟΤΙ Η ΚΑΚΟΥΡΓΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΙΞΕ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ? ΜΑ ΔΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΚΥΡΙΕ ΚΑΙΣΑΡΗ

  • REDARMY 21 Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011 13:24 Συντάχθηκε από REDARMY 21

    oraio arthro themh!!!!!!proswpika pisteuw oti den einai kai toso dyskolo na brethoun autoi pou ta poulane kai autoi pou exoune symferon apo auta.auto bebaia tha sumbei mono an h astunomia kai to kratos kanoun mia fora swsta thn douleia tous.symfono me ton filo pou leei oti en prepei na sygkrineis ton jim kai thn janis me authn.

  • Μιχάλης777 Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011 00:26 Συντάχθηκε από Μιχάλης777

    Καλό χειμώνα να έχεις Θέμη και και καλώς ήρθες...
    Ωραίο το κείμενο που έγραψες,θίγει ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό ζήτημα...
    Θα ήθελα να πω την γνώμη μου με την παράθεση κάποιων ερωτημάτων που ακολουθούν:

    Πόσοι ξέρουμε άτομα που θέλουν ή είναι ήδη χρήστες ναρκωτικών? (Απ. όχι και πολλοί)

    Πόσοι έχουμε δει άτομα την στιγμή που είναι υπό την επήρρεια ναρκωτικών ή ακόμα και την στιγμή που τα λαμβάνουν (Απ. όσοι έχουμε περάσει από Ομόνοια και λοιπά μέρη της Αθήνας)

    Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω μια υποσημείωση...
    Το κακό στην υπόθεση των ναρκωτικών είναι η είσοδος του χρήστη στην διαδικασία αυτή.Γιατί? Γιατί υπάρχει ο παράγοντας της εξάρτησης,που δεν επιτρέπει στους χρήστες (συνήθως) να επανέλθουν στους κανονικούς ρυθμούς της ζωής που είχαν ¨πριν¨ !!! Εδώ που τα λέμε το πιο συχνό επακόλουθο είναι ο θάνατος....
    Οπότε Θέμη οι μικροί θάνατοι που αναφέρεις με εισαγωγικά δεν είναι η συνέπεια της χρήσης ναρκωτικών...μόνο!!!!
    Γι'αυτό το λόγο προτιμώ την έκφραση: "χρήστης ουσιών"....
    Τι εννοώ,γιατί το λέω,που κολλάει το τελευταίο??
    Είναι απλό...δες τα πρώτα ερωτήματα με μια άλλη ματιά...

    Πόσοι ξέρουμε άτομα που έχουν σκοπό ή είναι ήδη χρήστες ουσιών? (Απ. όλοι ξέρουμε και πάρα πολλοί είναι,στην Ελλάδα οι περισσότεροι)

    Πόσοι έχουμε δει άτομα την στιγμή που είναι υπό την επήρρεια ουσιών ή ακόμα και την στιγμή που τις λαμβάνουν?
    (Απ. ΟΛΟΙ,ΜΑ ΟΛΟΙ)

    Εξηγώ λοιπόν το σκεπτικό μου:

    Ποια η διαφορά των ναρκωτικών από τα τσιγάρα??

    Βιαστική απάντηση: Μεγάλη...καμία σχέση το ένα με το άλλο...τα πρώτα είναι παράνομα και τα άλλα έχουν τις ευλογίες των κρατών...τα μεν σε ¨τελειώνουν¨,τα δε προκαλούν κάνα βηχαλάκι,άσχημη αναπνοή,δεν επιβεβαιώνεται επίσημα πως προκαλούν καρκίνο και οι πιθανότητες να προσβληθείς από μία τέτοια ασθένεια είναι ελάχιστες,κ.α.

    Δική μου απάντηση: Μικρή...οδηγούν σε θάνατο και τα δυο (απλά τα ναρκωτικά τον επισπεύδουν), η χρήση τσιγάρου κάνει κακό και στον χρήστη και στην ομήγυρή του (παθητικό κάπνισμα),το γεγονός πως σε κάποια κράτη τα πρώτα είναι παράνομα δεν είναι αντεπιχείρημα στην χρήση των δεύτερων...πολλά κράτη (βλ. Αμερικάνικα κράτη,Ολλανδία κ.α.) έχουν βασίσει την οικονομία και την ανάπτυξή τους σε διάφορες ποικιλίες ναρκωτικών, αυτό δηλαδή σημαίνει πως αυτές οι ποικιλίες, σε αυτά τα μέρη δεν προκαλούν εξάρτηση,δεν οδηγούν σε μικρούς και στην συνέχεια στον τελικό θάνατο?
    Πριν αναρωτηθούμε πως θα αποτρέψουμε την χρήση ναρκωτικών,ας μιλήσουμε και να βοηθήσουμε φίλους και συγγενείς με το διαολεμένο το τσιγάρο!!!
    Σοκ!!Η όψη της στιγμής της λήψης ναρκωτικών καθώς και οι συνέπειες αυτής (βλ. το δεύτερο βίντεο πιο πάνω που ανέβασες) προκαλούν σοκ, τρόμο, θλίψη, απόγνωση, οργή κ.α.
    Αδιάφορο!!Η όψη του τσιγάρου να ανάβει στο στόμα φίλων,συγγενών και περαστικών και τα επόμενα πέντε λεπτά τι προκαλούν? Κερδίζουν την αδιαφορία όλων,την ώρα του φαγητού γελάς με την παρέα...κάνεις λίγο το χέρι στην τσέπη και βγάζεις αναπτήρα και τσιγάρα,διαλέγεις ένα τσιγάρο και το ανάβεις,η παρέα συνεχίζει με κέφι τους αστειασμούς, σβήνεις και ανάβεις και άλλο κι άλλο τσιγάρο...η παρέα μια χαρά, μετά από πολλά χρόνια διαπιστώνεται καρκίνος του λάρυγγα ή του πνεύμονα...η παρέα πάει σε κηδεία (αφού περάσουν μερικά ακόμα χρόνια), κλαίει, οδύρεται, απορεί....
    Μετά από μερικές ώρες κάποιος θα ανάψει τσιγάρο,όχι για να κάνει παρέα στον φίλο του...απλά έχει εξαρτηθεί...

    Πριν το πρώτο ραντεβού,πριν την σέντρα ενός αγώνα,πριν πας στην δουλειά, μετά την δουλειά, μετά το..., μετά το φαγητό...
    Στιγμές θανάτου, μικροί θάνατοι, "θάνατοι", που δεν τραβούν την προσοχή του κόσμου όπως οι αντίστοιχοι των ναρκωτικών, με ίδια πορεία όμως: ένας φτηνός,άδοξος και όχι με πολύ αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό ΘΑΝΑΤΟΣ....

    Πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα στις ζωές μας,αυτό είναι σίγουρο...το θέμα είναι πότε και πόσοι (Απ. για το καλό όλων μας, το γρηγορότερο δυνατό και όλοι..)

    Είμαι 21χρονών,ο παππούς μου πέθανε πριν δέκα χρόνια,δεν άκουσα ποτέ μου την φωνή του λόγο χειρουργείου(καρκίνος του λάρυγγα).Την ασθένεια και τον θάνατό του τα έχω αποδεχτεί...αυτό που δεν καταλαβαίνω και δεν θα το κάνω ποτέ ξέρεις ποιο είναι φίλε Θέμη??
    Το γεγονός πως ένας φίλος μου,που ξέρει το περιστατικό και έχει βιώσει και ο παππούς του το ίδιο ακριβώς πως γίνεται να καπνίζει,ακόμα,πως το άρχισε και συνεχίζει κιόλας???

    Τέλος για όσους θεωρούν πως τι σε κόφτη ρε παιδί μου εσένα,δική μου η ζωή, ό,τι θέλω θα την κάνω,κ.α :

    Αν δεν σε νοιάζει για εσένα,να σε νοιάζει για εμένα,τους γονείς σου,τα παιδιά και την γυναίκα σου ή τον άντρα σου,για τους φίλους σου, όλους όσους δεν θέλουν να σε θρηνούν σε μερικά χρόνια...γιατί δεν ξέρεις αν θα την γλιτώσεις, και αν ναι μέχρι πότε!!! Αν δεν σε νοιάζουν ούτε τα δικά μας αισθήματα,απλά μην κάνεις οικογένεια, μην δημιουργείς φιλίες...αν ακόμα είσαι πρόθυμος να καπνίσεις είσαι ανάξιος για κοινωνικές σχέσεις...πότε μην τις κάνεις τις ρημάδες μέχρι να είσαι έτοιμος τουλάχιστον...
    Δεν λέω να ζήσεις και να πεθάνεις μόνος, λέω όμως ΖΗΣΕ ΜΕ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΟΨΕΙΣ ΤΟ ΠΟ@ΣΤΙΚΟ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ!!!!!!

    Τέλος για να γυρίσω στο ερώτημα "τι διαφορά έχουν τα ναρκωτικά με τα τσιγάρα?"
    Μην σε νοιάζουν μόνο οι διαφορές,γιατί το πιο σημαντικό είναι ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΙΝΟ που έχουν...και τα δυο κόβονται,με προσπάθεια και βοήθεια, και τα δυο είναι επιλογή σου η χρήση τους, μην επιλέξεις να τα δοκιμάσεις!!! Τόσο απλά,τόσο αξιοπρεπή, τόσο περήφανα...
    Με τις επιλογές μας ζούμε και πεθαίνουμε...Ας τις αξιολογούμε πιο προσεκτικά πριν τις λάβουμε!!!!!

  • kerryslayer666 Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 23:19 Συντάχθηκε από kerryslayer666

    αν θες να βρεις αντιστοιχο παραδειγμα στον αθλητισμο και ειδικοτερα στον ελληνικο αθλητισμο νομιζω οτι το πιο αντιπροσωπευτικο ηταν ο Σχορτσιανιτης την περιοδο της αμφισβητησης επι Γκερσον και Γιαννακη. Αυτα τα 2 ατομα ειχαν ταλεντο το χαν δειξει αλλα ηταν αυτοκαταστροφικοι χαρακτηρες. Οπως ο Σοφο πιεζοταν απο την κερκιδα να αποδειξει το ποιος πραγματικα ειναι ενω τον ιδιο εκεινη την περιοδο δεν φανταζε να τον νοιαζει τοσο ετσι και η Winehouse πιεζοταν απο τον περιγυρω της να εκλογικευσει την ζωη της για να μην καταστραφει. Ετσι φτασαμε ο Σοφο να παιζει παιχνιδια φανερα υπερβαρος και να κινδυνευει να σπασει τα γονατα του και η Winehouse να τρωει ξυλο απο μπραβους και να προπυλακιζεται για να βγει να τραγουδισει στο Βελιγραδι, οπου οταν βγηκε στην σκηνη αρχισε περιφανα να χαιρετα την Αθηνα μεσα στην δυνη της μεθυς της. Το οτι ο Σοφο δεν ειχε το τελος της ειναι ευχης εργον, ας σταθουμε σ αυτα τα ατομα λοιπον γιατι ολες οι μορφες του εθισμου μπορουν να αποβουν καταστροφικες και αυτοκαταστροφικες. Κατα την γνωμη μου ο θανατος της ειναι λυτρωση για αυτο που ζουσε κατ επιλογη και για αυτο που την βαλανε να ζει που απλα δεν της πηγαινε. RIP

  • bhoy Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 21:36 Συντάχθηκε από bhoy

    Εκπληκτικό το άρθρο σου!

  • Σπανακοβαγγελόγιωργας Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 21:15 Συντάχθηκε από Σπανακοβαγγελόγιωργας

    Συγγνώμη Θέμη αλλά το να βάζεις στο ίδιο καζάνι την Τζανις Τζόπλιν και τον Τζιμ Μόρισον με τη Γουαϊνχάουζ, είναι τουλάχιστον εξοργιστικό. Επειδή πέθανε στην ίδια ηλικία, δεν σημαίνει ότι και δικαιωματικά ανήκει στο ίδιο "κλαμπ". Γνωρίζω τα περί ορέξεως κολοκυθόπιτα (τα γούστα είναι υποκειμενικά) αλλά αντικειμενικά η Έϊμι δεν κατάφερε τίποτα άλλο απ'το να διακωμωδείται μετά θάνατον απ'την σιχαμερή εφημερίδα του Μέρντοκ (σκληρή η άποψή μου, αλλά νομίζω αληθινή).
    http://i56.tinypic.com/2vmdgy8.jpg

  • vouter Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 20:57 Συντάχθηκε από vouter

    maista...mas ekanes th kardia perivoli
    wwxxouuuuuuuu

  • Δημήτρης Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011 19:41 Συντάχθηκε από Δημήτρης

    Είμαι νέος σε ηλικία και η αλήθεια είναι ότι αυτή η κατάσταση με στεναχωρεί...Και το λυπηρό είναι ότι περισσότερο από το θάνατο της με στεναχωρεί το μίσος που βγάζει ο κόσμος για έναν άνθρωπο που έμεινε αβοήθητος....

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.