Αυτοί που ενοχλούσαν

Δημοσίευση: Τετάρτη, 01 Ιουνίου 2011 19.55

Κάθε φορά, η ίδια ιστορία. Τέλη Μαϊου, αρχές Ιουνίου, οι τελικοί της Α1.

Μια τρομερή βαβούρα, ένα κολλάζ από εμετικά πρωτοσέλιδα, κείμενα γραμμένα από δίποδα για δίποδα, αγώνες που διεξάγονται σε τριτοκοσμικές συνθήκες, κραυγές για διαιτησία, ανερμάτιστες συζητήσεις στα ραδιόφωνα, που πάντα καταλήγουν στη δεκαετία του 1990, σε Ιωαννίδη, σε Κουκουλεκίδη, σε Γιάννη Γιαννάκη, σε Μπαλτάκο κι άλλα τέτοια ρετρό.

Ο ΠΑΟΚ των 90’s

Και κάθε φορά που ακούω αυτές τις συζητήσεις για το ποιος έσφαξε τον άλλον περισσότερο και σε ποιο γήπεδο γίνονται τα χειρότερα επεισόδια, πάντα μου έρχεται στο μυαλό το ίδιο πράγμα. Ο ΠΑΟΚ της δεκαετίας του 1990. Βλέπετε, οι άρρωστοι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού έχουν ένα  κοινό στοιχείο. Νομίζουν πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο στη γη, εκτός από τους δυο τους και την κόντρα τους.

Σ'αυτό το πλαίσιο, ο καθένας θυμάται τα καλά της ομάδας του κι υπερτονίζει τα άσχημα που έχει υποστεί από τον αντίπαλο. Αμφότεροι, όμως, ξεχνούν πως δεν είναι μόνο αυτά που «έχει κάνει» ο ένας στον άλλον, αλλά είναι κι αυτά που έκαναν σε τρίτους. Κι ο τρίτος της ιστορίας, ήταν ο ΠΑΟΚ της δεκαετίας του 90.

Ο ΠΑΟΚ είχε την ατυχία να πέσει πάνω σε τρία «κατεστημένα». Να προσπαθεί πάντα να κερδίσει ομάδες που είχαν μαζί τους το ταλέντο, τους μεγάλους παίκτες, τα λεφτά και τις «αβάντες». Στην αρχή ήταν ο Άρης κι η εμμονή του ΠΑΟΚ να ρίξει τον αυτοκράτορα από τον θρόνο. Αυτό το κυνήγι τον έκανε να βελτιώνεται χρονιά με τη χρονιά, να προσπαθεί ολοένα και περισσότερο να φτάσει τον πήχη του Άρη.

Στην πραγματικότητα δεν το κατάφερε ποτέ, αφού όσο ο Άρης ήταν στην κορυφή, ο ΠΑΟΚ δεν μπόρεσε να τον ρίξει, ακόμα κι όταν είχε επιτέλους ισάξια ομάδα και το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν δύο σωστές επαναφορές μπάλας. Το 1991 ο Άρης κράτησε για τελευταία φορά τον θρόνο του και μετά έπεσε μόνος του απ’αυτόν. Την επόμενη χρονιά δεν ήταν καν στους τελικούς, ο ΠΑΟΚ «διάλεξε» για αντίπαλο τον Ολυμπιακό και στην ουσία κατέκτησε την κορυφή χωρίς κόπο, άνετα και καθαρά.

Ο ΠΑΟΚ ήταν ο «νέος Άρης» κι ως νέος βασιλιάς του ελληνικού μπάσκετ, έφτιαξε την ομάδα που θα κατακτούσε και την Ευρώπη. Αυτό ακριβώς ήταν ο Δικέφαλος του 1993. Μπουντούρης, Κόρφας, Πρέλιεβιτς, Μπάρλοου, Λέβινκγστον, Φασούλας. Στο μπάσκετ εκείνης της εποχής, αρκούσαν δυόμισι καλοί παίκτες για να λες πως είσαι καλός. Ο ΠΑΟΚ του 1993 ήταν dream-team.

Ως τέτοια, έφτασε τρένο στο φάιναλ φορ της Αθήνας, με αξέχαστες εμφανίσεις στην Ευρώπη. Ο ΠΑΟΚ, όμως, έμελλε να είναι ένα ακόμα θύμα της ταμπέλας του φαβορί και της υποτιθέμενης δύναμης της έδρας. Στον ημιτελικό ο Ίβκοβιτς έδωσε την λάθος οδηγία στον Φασούλα για το μαρκάρισμα του Ρουσκόνι και τον φόρτωσε με φάουλ, ο Κούκοτς περιορίστηκε, αλλά πάσαρε σωστά, Ιακοπίνι και Ραγκάτσι είχαν κρύο αίμα, το ΣΕΦ πάγωσε κι ο ΠΑΟΚ έπεσε στο παρκέ.

Η ομάδα του Ίβκοβιτς δεν έχασε μόνο την ευκαιρία να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης, αλλά δεν μπόρεσε να συνέλθει όταν ήρθε η ώρα να υπερασπιστεί τα κεκτημένα στην Α1. Ο ΠΑΟΚ ήταν ζαλισμένος σαν κοτόπουλο όταν ήρθε η ώρα των ημιτελικών, ο Ολυμπιακός είχε τον χρόνο να συνέλθει από τον αποκλεισμό από τη Λιμόζ και είδε την ευκαιρία.

Ο ΠΑΟΚ έμεινε εκτός τελικών, οι New Kids on the Block, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός είχαν ανοιχτό τον δρόμο για την ελληνική κορυφή. Η ομάδα του Ιωαννίδη ήταν πιο έτοιμη, ο Παπαδημητρίου «έπαθε επιπεφυκίτιδα», ο Κουκουλεκίδης σφύριξε στην θέση του κι έγινε χαμός. Ο Ολυμπιακός έκανε το 2-1 στη Γλυφάδα, ο Παναθηναϊκός δεν κατέβηκε στον 4ο αγώνα στο ΣΕΦ και το ελληνικό μπάσκετ είχε νέο πρωταθλητή.

1994

Όπως συνέβη και στην περίπτωση του ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός έφτιαξε την δικιά του dream-team την επόμενη χρονιά. Ο Φασούλας ήρθε στον Πειραιά, ο Τάρπλεϊ έκανε όργια κι ο Ολυμπιακός έκανε πράγματα και θαύματα στην Ευρώπη, πήγαινε τρένο κι αυτός για το Φάιναλ Φορ του 1994.

Η ιστορία των υπέρ-ομάδων και τον φαβορί επαναλήφθηκε κι αυτή τη φορά αυτός που γύρισε στην Ελλάδα διαλυμένος από το Φάιναλ Φορ ήταν ο Ολυμπιακός. Η ομάδα είχε γίνει χίλια κομμάτια, ενώ πλέον ήταν σαφές σε όλους πως ο Πάσπαλιε «κάτι είχε», δεν μπορούσε να σουτάρει όπως παλιά.

Ο  ΠΑΟΚ του Μπουντούρη, του Κόρφα, του Μπάνε, του Μπέρι και του Σάβιτς ήταν έτοιμος. Απέκλεισε τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό και πλέον μπορούσε να κάνει στον Ολυμπιακό αυτό που ο ίδιος είχε πάθει έναν χρόνο νωρίτερα. Δεν τον άφησαν.

Στον 5ο αγώνα ο Ολυμπιακός ξέφυγε νωρίς, χάρις σε μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής και κλάσης από τον Πάσπαλιε που, έστω και με «στραβό» χέρι, έκανε όργια στο πρώτο ημίχρονο. Όταν, όμως, ο ΠΑΟΚ τόλμησε με οδηγούς τους Κόρφα, Πρέλιεβιτς και Μπέρι να ξαναμπεί στο ματς στην επανάληψη, τον έσφαξαν απροκάλυπτα.

Ο Μπάνε κι ο Κόρφας έτρωγαν τρελό ξύλο στην περιφέρεια κι αναγκάζονταν να σουτάρουν από τα 7 μέτρα, αφού δεν έπαιρναν σφύριγμα με τίποτα, Σιγάλας, Τόμιτς και Μπακατσιάς είχαν ασυλία. Την ίδια ώρα ο Τάρπλεϊ σκόραρε με βήματα που δεν δίνονταν ποτέ κι ο Ολυμπιακός έπαιρνε για πλάκα τα φάουλ στην επίθεση. Το κερασάκι μπήκε με τα πέντε δευτερόλεπτα που δόθηκαν στο τέλος στον Σάβιτς, με τον πάγκο του Ολυμπιακό να ουρλιάζει στον διαιτητή να σφυρίξει.

Ο τελικός τελείωσε με τραυματισμό του Μπαλογιάννη από αντικείμενο, τον ΠΑΟΚ να αποχωρεί και τελικώς να επιστρέφει 40 λεπτά μετά για τον φόβο της τιμωρίας, με τους παίκτες του να φορούν τα παπούτσια τους χωρίς κάλτσες. Φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε το πως άρχισε το ματς, με τους παίκτες του ΠΑΟΚ να προπηλακίζονται από αγνώστους στους διαδρόμους των αποδυτηρίων του ΣΕΦ και με δυναμιτάκια να σκάνε στο καλάθι με τις μπάλες στο ζέσταμα.

Ο Ολυμπιακός πήρε με το «έτσι θέλω» το δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα που εδραίωσε την κυριαρχία του. Θα ήταν, μέχρι το 1997, μια μικρή δυναστεία. Η ομάδα με το ταλέντο, τους παίκτες που παίρνουν τα ματς, τους καλούς προπονητές (Ιωαννίδης, Ίβκοβιτς), τα λεφτά και φυσικά, τις «αβάντες».

Για να το πούμε σχηματικά, ο Ολυμπιακός πήρε το ρόλο του Άρη και ο Παναθηναϊκός τον ρόλο του ΠΑΟΚ. Ο Παναθηναϊκός έκανε τα πάντα για τον ρίξει από την κορυφή, ο Ολυμπιακός την κρατούσε με κάθε τρόπο και πάντα με το ίδιο αποτέλεσμα. Φιέστα κι απονομή στο ΣΕΦ. Η κόντρα τους, βέβαια, είχε κι ένα θετικό αποτέλεσμα, αφού έδωσε στο ελληνικό μπάσκετ τις δύο πρώτες κούπες.

1998

Όταν το 1998 ήρθε το τέλος του κύκλου του Ολυμπιακού, η ιστορία επαναλήφθηκε. Ο Παναθηναϊκός δεν βρήκε τον πρωταθλητή στον τελικό, αφού, όπως και στην περίπτωση του Άρη, ο αυτοκράτορας είχε πέσει νωρίτερα. Το τρίποντο του Στογιάκοβιτς «σκότωσε» την ομάδα του Ίβκοβιτς κι έτσι ο “διεκδικητής” Παναθηναϊκός ήταν έτοιμος να ανέβει στον θρόνο. Αυτός είχε πλέον τους καλύτερους παίκτες, τα λεφτά, τις «αβάντες».

Σφαγή όμοια μ’αυτήν του 1994 δεν χρειάστηκε. Όμως, για μια ακόμη φορά, δεν τον άφησαν τον ΠΑΟΚ. Η ομάδα του 1998 είχε τον εκπληκτικό Στογιάκοβιτς και τον μακαρίτη τον ΜακΡέι, τον Σάκλφορντ, τον Νικολαϊδη, τον Μπαλογιάννη, τον Μοράλες και τον Ρόουαν να κάνουν υπέρβαση και κατάθεση ψυχής σε κάθε ματς.

Στον 5ο τελικό στο ΟΑΚΑ μπορεί να μην έγιναν όργια αντίστοιχα μ’αυτά του ΣΕΦ, αλλά στο τέλος ο Παναθηναϊκός είχε όποια βοήθεια χρειάστηκε. Κολασμένη ατμόσφαιρα, ατιμώρητο «ξύλο» στην άμυνα, ευκολία στο σφύριγμα στην επίθεση. Κορυφαία στιγμή, ο Στογιάκοβιτς σηκώνεται για τρεις, ο Σκοτ τον βρίσκει στον αγκώνα, το φάουλ είναι τόσο καθαρό που η μπάλα περνάει ένα μέτρο μακριά από τη στεφάνη, σφύριγμα δεν ακούγεται ποτέ. Ο Παναθηναϊκός φτάνει επιτέλους στην κορυφή, ξεκινά τη δυναστεία του, ο ΠΑΟΚ είναι για μια ακόμη φορά στον ρόλο αυτού που μιλάει για «ντροπή».

Τίποτα με «βοήθεια»

Ο Δικέφαλος δεν ευτύχησε ποτέ να πατήσει στην πιο ψηλή κορυφή, όπως έκανε ο Ολυμπιακός το 1997, ούτε βέβαια έφτασε ποτέ κοντά στην εκπληκτική κυριαρχία του Παναθηναϊκού, με τις μία+πέντε ευρωπαϊκές κούπες. Στην Α1, όμως, ξέρει καλά πως, όσο η ψαλίδα δεν είχε ανοίξει, είχε τη δυνατότητα να πάρει άλλα δύο πρωταθλήματα στην καλή του δεκαετία, αλλά δεν τα διεκδίκησε ποτέ επί ίσοις όροις και δεν τα έχασε από δικά του λάθη, όπως αυτό του 1991.

Μένει με τις ευρωπαϊκές του κούπες και την ηθική ικανοποίηση πως το πρωτάθλημά του μπορεί να είναι μόνο ένα, αλλά δεν κατακτήθηκε εν μέσω διαμαρτυριών, περίεργων σφυριγμάτων και σε κολασμένες έδρες, δεν «βάφτηκε» με το αίμα «σφαγής» ή ανοιγμένων κεφαλιών. Μένει με την ηθική ικανοποίηση πως κανείς φίλος του αθλήματος δεν μπορεί να ξεχάσει τις ομαδάρες που είχε ο ΠΑΟΚ την δεκαετία του 1990, τους πρωταγωνιστές και τα μεγάλα ματς που μας χάρισαν.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να πει πως ο ΠΑΟΚ πέτυχε κάτι με «βοήθεια».

Αιώνιοι

Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα συνεχίζουν να κοντράρονται για το ποιος έχει κάνει τα «χειρότερα» στον άλλον. Οι Ολυμπιακοί λένε πως είναι περίεργο να μην χάνει ποτέ ο Παναθηναϊκός στο ΟΑΚΑ, όμως ξεχνάνε πως κανείς δεν πέρναγε ποτέ από το ΣΕΦ, όταν αυτοί ήταν «από πάνω». Οι Παναθηναϊκοί λένε πως δεν γίνεται να μιλάμε για διαιτησία όταν πρόκειται για μια ομάδα που είναι η καλύτερη στην Ευρώπη, όμως ξεχνάνε πως όταν η ψαλίδα ήταν ακόμα μικρή, είχαν σαφώς το «αβαντάζ» απέναντι στον ΠΑΟΚ ή την ΑΕΚ του Ιωαννίδη.

Οι Ολυμπιακοί μιλάνε για όσα γίνονται στο ΟΑΚΑ και φυσικά ξεχνάνε τι γινόταν τη δεκαετία του 1990 στο ΣΕΦ και δεν λένε κουβέντα για όσα γίνονται τα τελευταία χρόνια. Οι Παναθηναϊκοί θυμούνται αυτά που γίνονταν παλιά στο ΣΕΦ, μιλάνε γι’αυτά που γίνονται ακόμα και τώρα στο Φάληρο, αλλά δεν κοιτάνε τα όσα συμβαίνουν τώρα στο ΟΑΚΑ, ούτε φυσικά θυμούνται τους ημιτελικούς και τους τελικούς του 1998.

Καλό θα ήταν οι φίλοι των δύο «αιωνίων» να σκέφτονται, που και που, πως κάποτε υπήρχαν κι άλλοι στη γη, και πως κάποτε οι «δυναστείες» έβγαλαν από τη μέση αυτούς που «ενοχλούσαν». Καλό θα είναι να θυμούνται πως (σε μερικά πράγματα) οι ομοιότητές τους είναι πολύ περισσότερες από τις διαφορές.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

17 σχόλια
  • polydefkis4 Δευτέρα, 06 Ιουνίου 2011 11:32 Συντάχθηκε από polydefkis4

    θέμη για μια ακόμη φορά ξεχωρίζεις με την καυστική και κριτική σου ματιά στα γεγονότα. Εύγε φίλε μου. Πολύ σωστά και αλάνθαστα όλα όσα γράφεις , μην αφήνοντας δικαίωμα ούτε στον μεγαλύτερο ανεγκέφαλο οιοδήποτε χρώματος, να πει το αντίθετο. Μόνο που ξέχασες....Μπουντούρης Κόρφας και Πετζιάς και ο Τσέκος ο αληταράς. Αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

  • billeiro Κυριακή, 05 Ιουνίου 2011 21:23 Συντάχθηκε από billeiro

    Πάρα πολύ ωραίο άρθρο ,δυστυχώς τ'ότι καποια πράγματα σου αναγωρίζονται 15 με 20 χρόνια μετά δεν σημαίνει οτι εξιλεώνεσαι...
    Απλά κάποιοι γραφικοί ας αντιληφθούν ότι τ'αστέρια στη φανέλλα δεν μπήκαν ποτέ μα ποτέ δίκαια.
    Καλό βράδυ.

  • Cliff Levingston Σάββατο, 04 Ιουνίου 2011 13:10 Συντάχθηκε από Cliff Levingston

    τα συγχαρητηρια μου για το αντικειμενικο αρθρο σου!εμείς που τα ζήσαμε τα θυμόμαστε ακόμη!

  • kostas london Σάββατο, 04 Ιουνίου 2011 12:10 Συντάχθηκε από kostas london

    Καλησπέρα κύριε Καίσαρη,
    Σας ευχαριστω από καρδιας για το κείμενο, μια μικρή πλην ομως ουσιαστικη αποκατασταση της ιστορικης αληθειας, για την "πιο αδικημενη ομαδα μπασκετ του πλανητη". το μπασκετικο ΠΑΟΚ της δεκαετιας του '90.
    Να είστε καλά και καλή συνέχεια

  • Michalis G. Παρασκευή, 03 Ιουνίου 2011 12:44 Συντάχθηκε από Michalis G.

    Ναι,θεμη, ειναι απολυτα ετσι οπως τα λες! Και στο λεω, γιατι οχι μονο μου αρεσει το αθλημα αλλα και ανεξαρτητα συλλογικης τοποθετησης,οπως σας εχω πει, το βλεπω απο το '62!
    Συνεχισε μαζι με τον Τσαρλυ, οπως εσεις γνωριζετε!

  • Γιώτα Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 23:11 Συντάχθηκε από Γιώτα

    Λατρεύω το μπάσκετ, ανήκω κι εγώ στους ρομαντικούς του αθλήματος, δεν παίζω, παρακολουθώ. Το "κακό" μου, είμαι Ολυμπιακός. (κακό πιθανότατα για όσους διαβάζετε αυτό το σχόλιο). Το 1990 ήμουν 5 ετών. Δεν είχα την τύχη λοιπόν, να τα δω όλα αυτά με μια ώριμη οπτική. Περίεργο είναι σίγουρα, οτι δεν τα ΄χω ξανακούσει αν κι εχω ασχοληθεί πολύ με το χώρο. Ξέρω όμως οτι η δεκαετία του 90 με έκανε να κολλήσω με το μπάσκετ. Θυμάμαι μάλιστα οτι τότε είχαμε και μια ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ Εθνική. Ήταν κι ο 1ος αγώνας που είχα δει στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας. (Ελλάδα - Πουέρτο Ρίκο). Το άρθρο είναι όμορφο, απο την αλλή η φράση "Δεν τον άφησαν" μου φαίνεται κάπως γραφική, αλλά τη σέβομαι. Δε γράφω για να διαφωνήσω σε κάτι, μιας και δε γνωρίζω. Γράφω για να πω: 1) Χαίρομαι πααααρα πολύ που διαβάζω ενα τόσο όμορφο άρθρο για το ΜΠΑΣΚΕΤ απο άνθρωπο που δεν ειναι κόκκινος ή πράσινος. 2) Αυτό μου δίνει μια ελπίδα, οτι η Α1 ίσως αποκτήσει κι άλλους πρωταγωνιστές κι επανέλθουν όλοι Έλληνες στα κλειστά να βλέπουν την πορτοκαλί θεά.

    Υ.Γ. Αν το "δεν τον άφηναν" μου φάνηκε μία φορά γραφικό, τα σχόλια των δικών μου αλλά και των πρασίνων, αυτόν τον καιρό μου φαίνονται 10 φορές περισσότερο γραφικά.

  • kn Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 22:08 Συντάχθηκε από kn

    Ο ΠΑΟΚ των 90's ήταν η μοναδική ομάδα που κέρδιζε εκτός έδρας ντέρμπι όταν στο ελληνικό πρωτάθλημα ήταν αδύνατο να περάσεις ακόμα και από Περιστέρι,Πανιώνιο,Ηρακλή κλπ.
    Όντως ο ΠΑΟΚ έπεσε πάνω στα 3 κατεστημένα με την κακή έννοια.
    Για να μαθαίνουν πως ξεκίνησαν αυτές οι αυτοκρατορίες και ποιός σταρήθηκε τίτλους...

  • extreman Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 17:24 Συντάχθηκε από extreman

    ρε παιδια,τι ωραιες εποχες και κουραφεξαλα λετε ολοι σας? Η δεκαετια του '90 ηταν η απολυτη σηψη του ωραιοτερου αθληματος στη χωρα μας.

  • Kaizer4 Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 14:56 Συντάχθηκε από Kaizer4

    Τι μας θύμισες Θέμη, τι μας θύμισες..
    Οι Παοκτσήδες της γενιάς μου τότε αγαπήσαμε την ομάδα πιο πολύ λόγω του Στογιάκοβιτς παρά λόγω του Φρατζέσκου.
    Δυστυχώς παιχνίδια όπως ο 5ος τελικός που είπες το 1998 μας κάνανε να χάσουμε κάθε ενδιαφέρον για το άθλημα, πάνω που αρχίσαμε να το αγαπάμε.
    Εξαιρετικό άρθρο Θέμη!

  • Γιάννης-Θεσ. Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 13:26 Συντάχθηκε από Γιάννης-Θεσ.

    Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι σαν εσένα που έχουν μνήμη αλλά και ρομαντισμό...
    Ωραίες εποχές αναμφίβολα....
    Μπράβο σου!

  • sonicenergy Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 12:15 Συντάχθηκε από sonicenergy

    Αχ, αξέχαστες εποχές. Αφενός γιατί το πρωτάθλημα μπάσκετ της Α1 παίζει να ήταν και το καλύτερο της Ευρώπης αφετέρου γιατί ήταν εξαιρετικά ανταγωνιστικό, με 4 και 5 ομάδες το χρόνο να διεκδικούν το πρωτάθλημα. Το οποίο βέβαια κατέληγε στους γνωστούς. Τότε επίσης τα μπασκετικά ΜΜΕ (με αιχμή του δόρατος το Τρίποντο) μας έβγαζαν είτε τυφλούς, είτε ερμήνευαν τους κανονισμούς κατά το δοκούν και όπως τους βόλευε. Θυμάμαι δύο καταπληκτικά σκηνικά στους δύο τελικούς που περιγράφεις. 1994, ΟΣΦΠ - ΠΑΟΚ, ο Πρέλεβιτς κάνει το lay up, ο Φασούλας κόβει τη μπάλα αφού έχει χτυπήσει καθαρά στο ταμπλό, κάτι που φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού, πόσο μάλλον στο replay. Οι διαιτητές βέβαια δεν μετράνε απολύτως τίποτε. Ε, τι να πει και ο καημένος ο Αργυρίου που περιέγραφε, και λέει το καταπληκτικό "Η μπάλα χτύπησε μεν στο ταμπλό, αλλά ήταν ακόμη σε άνοδο όταν την έκοψε ο Φασούλας". Fast forward, 4 χρόνια μετά, 1998, ΠΑΟ - ΠΑΟΚ, 5ος τελικός. Ο ΠΑΟ κάνει την επίθεση, η μπάλα στον Ράτζα στη ρακέτα, ο οποίος σκοράρει αφού πρώτα αλλάξει δύο φορές σταθερό πόδι. Τη λύση θα δώσει ένας εκστασιασμένος Μπατής "Κοιτάξτε τι μεγάλος παίκτης που είναι ο Ράτζα! Ενώ αλλάζει σταθερό πόδι, δεν κάνει βήματα". Θυμάμαι αμέτρητες ομορφιές από εκείνη την εποχή, αλλά νομίζω αυτά τα δύο ήταν άκρως χαρακτηριστικά παραδείγματα (ήταν και στα παιχνίδια που αναφέρεις). Καλή συνέχεια!

  • pitgastone Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 10:29 Συντάχθηκε από pitgastone

    Τι μας θύμησες τώρα ρε φίλε !!! Εύγε !!!

  • Παναγιώτης_ΑΕΚ Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 03:47 Συντάχθηκε από Παναγιώτης_ΑΕΚ

    Πολύ καλό άρθρο Θέμη.Συγχαρητήρια!

  • GIO7 Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 03:06 Συντάχθηκε από GIO7

    πολυ ωραιο αρθρο θεμη!απο μια εποχη που ηταν πιο αγνη απο τη σημερινη!και με ποιοτικοτερους παιχτες απο σημερα.ομως με ευκολια μιλας για διαιτησια κ σφαξιματα του παρελθοντος.στο τωρα δεν αναφερεσαι καθολου.ειναι προσφατα τα σφαξιματα του αρη στην κρητη στον τελικο κυπελου και στον ημετελικο μαρουσι παναθηναικος οπου χρειαστηκε να εκτελεσει 55 βολες ο παο για να περασει!ωραια η κριτικη σου(κ συμφωνω απολυτα)για τον κοκκαλη που δεν "ανεβασε" το ελληνικο ποδοσφαιρο οταν ειχε την ευκαιρια.για τους γιαννακοπουλους στο μπασκετ ομως δε σε εχω ακουσει να μιλας αντιστοιχα.τυχαιο?δε νομιζω!ξαφνικα οταν προκειται για το τωρα κ την "αρμαδα" του ζοτς τα στοματακια κλεινουν.προσπαθεις να κανεις το ασπρο μαυρο κ υποβαθμιζεις την νοημοσυνη μας.ειδικα μετα τα σχολια σου στον περσινο 3ο τελικο οπου μας εβγαλες ολους τρελους,με κοκκινα γυαλια κ γραφικους!να φανταστεις ο,τι μετα τα σχολια σας στην εκπομπη με τον τσαρλυ ξαναειδα το ματς το ματσ 3 φορες λεγοντας οτι δε μπορουν τα παιδια να πεφτουν τοσο εξω!το σημερινο σου αρθρο λοιπον μονο τυχαιο δεν ειναι οτι δημοσιευτηκε στη συγκεκριμενη χρονικη στιγμη!!!συνεχισε ετσι....

  • toubaliban Πέμπτη, 02 Ιουνίου 2011 01:26 Συντάχθηκε από toubaliban

    Τιμή μου που διάβασα αυτό το άρθρο. Περιγράφεις όλο το μπάσκετ από το 1980 μέχρι & τη στιγμή που κουράστηκε ο μεγάλος ΠΑΟΚ να τα βάζει με όλους. Μπράβο ρε Θέμη

  • george 2 Τετάρτη, 01 Ιουνίου 2011 20:36 Συντάχθηκε από george 2

    θεμη ανατριχιασα ενα απ τα καλυτερα αρθρα που εχεις γραψει ποτε συγχαρητηρια!

  • Βασιλης21 Τετάρτη, 01 Ιουνίου 2011 20:32 Συντάχθηκε από Βασιλης21

    Εξαιρετικο αρθρο. Μια εποχη που αγαπησαμε το μπασκετ και δεν ξεραμε απο πριν τον νικητη. Οι αιωνιοι μπορουν να πανηγυριζουν τους τιτλους τους οποιους διεκδικουν μονοι τους. Εγω θα θυμαμαι με νοσταλγια τις ομαδαρες του ΠΑΟΚ , του Αρη και της ΑΕΚ. Και καθαρα τοπικιστηκα το '' τρενο των Αμπελοκηπων''!

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.