Για τον ξάδερφο του Τζέραρντ

Δημοσίευση: Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012 03.10

Κανείς δεν θα μπορούσε να το πει όπως το είπε ο Στίβεν Τζέραρντ στις πρώτες δηλώσεις του μετά το τέλος της διαδικασίας των πέναλτι: «Για κάποιον λόγο, πάντα το κάνουμε με τον δύσκολο τρόπο και το επαναλάβαμε ξανά απόψε». Ο λόγος βέβαια είναι γνωστός. Η Λίβερπουλ είναι, μακράν της δεύτερης, η πιο κινηματογραφική ομάδα στην ιστορία. Και ως τέτοια, δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στους τίτλους μετά από έξι χρόνια με έναν φυσιολογικό τρόπο, με έναν «κανονικό τελικό».

Όχι, η Λίβερπουλ έχει γίνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια συνώνυμη του δράματος, με όλες τις οπτικές του. Για καλό ή για κακό, για υπερηφάνεια ή για ντροπή, για θρίαμβο ή καταστροφή, το «δράμα υψηλού επιπέδου» ακολουθεί σχεδόν πάντα τις μεγάλες στιγμές των Κόκκινων. Είτε εκτός, είτε εντός αγωνιστικού χώρου, πάντα τα πράγματα γίνονται με τρόπους κινηματογραφικούς, που σε κάνουν να λες πως αυτά γίνονται “μόνο στα έργα”.

Κι ο πρώτος τελικός με τον Νταλγκλίς ξανά στο τιμόνι της ομάδας, στην πρώτη ευκαιρία για τίτλο μετά το 2006, δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Κι επειδή η Λίβερπουλ έχει σηκώσει επικίνδυνα τον πήχη του δράματος από το 2001 και μετά, θα χρειάζονταν πολλά πράγματα για να φτάσει ο τελικός στο απαιτούμενο ύψος. Δεν αρκούσε το δοκάρι του Τζόνσον και το άστοχο σουτ του Τζέραρντ στα πρώτα λεπτά του αγώνα, ούτε το γεγονός πως η Κάρντιφ προηγήθηκε.

Ανατροπή από 0-1 δεν είναι κάτι το τρομερό, δεν είναι σενάριο αντάξιο της ομάδας, θα έπρεπε ακόμα να γίνουν πολλά. Δεν ήταν αρκετό να ισοφαρίσει ο Σκέρτλ, σκοράροντας στον πρώτο τελικό της καριέρας του. Δεν ήταν αρκετό να τραυματιστεί ο Άγκερ, ούτως ώστε να μην λείψει ο Κάραχερ ούτε απ’αυτόν τον τελικό. Δεν ήταν αρκετό να πάει ένας ακόμα τελικός της Λίβερπουλ στην παράταση, χρειάζονταν ακόμα πολλά.

Έπρεπε να πατήσει χορτάρι και ο Μπέλαμι, ο Ουαλός, που γεννήθηκε στο Κάρντιφ ήταν από μικρός οπαδός της τοπικής ομάδας και της Λίβερπουλ. Έπρεπε να μπει ο «άνθρωπος των μεγάλων αγώνων», ο Ντιρκ Κάιτ, με τα διακόσια επίθετα. Και να βάλει μεγάλο γκολ για μία ακόμη φορά και να το κάνει και με τον δικό του, αντιπροσωπευτικό τρόπο. Ο Ολλανδός σούταρε όταν ήθελε να πασάρει στον Σουάρες και έκανε τάκλινγκ όταν ήθελε να σκοράρει στο ριμπάουντ. Γίνεται να πασάρεις με σουτ και να σκοράρεις με προβολή;

Γίνεται, αλλά δεν έφτανε. Έπρεπε ακόμα να γίνουν κι άλλα. Πρώτα, έπρεπε να αρχίσουν να παραπατάνε οι της Κάρντιφ και να αλλάζουν πάσες με συμπαίκτες που κούτσαιναν. Μετά, να κερδίσουν κόρνερ κι ο Κάιτ να γίνει πάλι ήρωας, βγάζοντας την μπάλα πάνω στη γραμμή. Κι εκεί που λες, «αυτή είναι η ταινία, Ο Ήρωας Κάιτ είναι ο τίτλος της», η Λίβερπουλ αμύνεται λες και θέλει να το φάει, το τρώει, οι Ουαλοί διαλύονται στους πανηγυρισμούς, το ματς πάει στα πέναλτι. Όπως πήγε και το UEFA το 2001, το Champions League το 2005, το Κύπελλο Αγγλίας το 2006 κι ο ημιτελικός Ch. L. του 2007.

Κι εκεί πάλι συμβαίνουν τα απίστευτα. Ο Τζέραρντ, ο αρχηγός που δεν αστοχεί ποτέ, χάνει το πρώτο πέναλτι. Οι Ουαλοί στέλνουν την μπάλα στο δοκάρι, ο Άνταμ στην στρατόσφαιρα και το πρώτο εύστοχο δίνει στην Κάρντιφ το αβαντάζ. Ο Γκετσέντ στέλνει την μπάλα στο δοκάρι, η ισορροπία αποκαθίσταται και στο τελευταίο χτύπημα πάει ποιος; Ο ξάδερφος του Στίβεν Τζέραρντ, Άντονι, που είχε μπει αλλαγή στην παράταση, λόγω τραυματισμού του αρχηγού Χάντσον που δεν άντεξε.

Με αυτόν τον απίστευτο τρόπο, με τον έναν Τζέραρντ να αστοχεί στο πρώτο πέναλτι και τον άλλον στο τελευταίο, η Λίβερπουλ κατέκτησε το 8ο Λιγκ Καπ στην ιστορία της. Η μόνη ομάδα που το κατακτά με μόνο ένα παιχνίδι εντός έδρας, τον επαναληπτικό του ημιτελικού με τη Σίτι. Κι ο Νταλγκλίς έγινε ο μόλις τρίτος προπονητής που κατακτά και τους τρεις εγχώριους τίτλους, μαζί με τον Φέργκιουσον και τον Μουρίνιο. Βέβαια, ο Νταλγκλίς το έχει πετύχει και ως παίκτης κι από την Κυριακή είναι ο μόνος άνθρωπος στο αγγλικό ποδόσφαιρο που έχει Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Λιγκ Καπ και με τις δύο ιδιότητες.

Νομίζω πως θα συμφωνήσετε πως φτάνουν αυτά για να χαρακτηριστεί ο τελικός με την Κάρντιφ ως ένα ακόμα παιχνίδι όπου η Λίβερπουλ πρωταγωνίστησε σε «δράμα υψηλού επιπέδου», με λεπτομέρειες που σε κάνουν να λες πως «αυτά γίνονται μόνο στα έργα» και με αγώνα που έγραψε ήδη ιστορία. Φτάνει και μόνο που το πέναλτι που έκρινε τον τίτλο το χτύπησε ο ξάδερφος του αρχηγού κι ενός εκ των κορυφαίων παικτών στην ιστορία της ομάδας, πόσω μάλλον αν προσθέσουμε κι όλες τις υπόλοιπες λεπτομέρειες.

Ή μήπως όχι; Μήπως δεν φτάνουν όλα αυτά; Βλέπετε, προσωπικά έμαθα για τον Άντονι Τζέραρντ πριν λίγες μέρες. Κάτι είχε πάρει το μάτι μου παλιότερα, αλλά το είχα ξεχάσει, μόλις πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα πως όντως ο ξάδερφος του Στίβι παίζει στην Κάρντιφ και ίσως θα τεθεί αντίπαλός του στο Γουέμπλεϊ. Όμως, παρόλα αυτά, πάντα είχα στο μυαλό μια ιστορία για «τον ξάδερφο του Τζέραρντ».

Δεν είχε το ίδιο επίθετο με τον αρχηγό της Λίβερπουλ, το όνομά του ήταν Τζον-Πολ Γκιλχούλεϊ. Ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερος από τον Τζέραρντ και οι δυο τους έκαναν πολύ παρέα στα παιδικά τους χρόνια, σε οικογενειακές μαζώξεις, κτλ. Τον Απρίλιο του 1989, ο Τζον-Πολ πήγε στον ημιτελικό του Χίλσμπορο για να δει την Λίβερπουλ. Δεν γύρισε πίσω ζωντανός. Ο Τζον-Πολ, ο δεκάχρονος ξάδερφος του εννιάχρονου τότε Στίβεν Τζέραρντ, ήταν ανάμεσα στα 96 θύματα του Χίλσμπορο. Ήταν ο πιο μικρός σε ηλικία από τους 96.

Η βιογραφία του Τζέραρντ τελειώνει με τη φράση «Παίζω για τον Τζον-Πολ». Ο ίδιος σε συνέντευξη του το 2009 μίλησε για πρώτη φορά δημόσια γι’αυτό, λέγοντας πως «η αντίδραση που είχε τότε η οικογένειά του με οδήγησε στο να γίνω ο παίκτης που είμαι σήμερα». Τρία χρόνια μετά, έχασε για πρώτη φορά πέναλτι σε τελικό και παρόλα αυτά κέρδισε την κούπα, χάρις σε χαμένο πέναλτι του εν ζωή ξάδερφού του.

Κι όλα αυτά με προπονητή τον Νταλγκλίς. Τον άνθρωπο που ήταν προπονητής της ομάδας εκείνη την μαύρη ημέρα στο Χίλσμπορο. Αυτόν που πήγε σε όλες τις κηδείες των θυμάτων. Αυτόν που πήγε και στην κηδεία του Τζον-Πολ, του νεότερου θύματος, του ξαδέρφου του μικρού και άσχετου τότε με την Λίβερπουλ, Στίβι Τζέραρντ. Αυτόν που δεν θα έφευγε ποτέ από το Άνφιλντ, αν δεν είχε συμβεί η τραγωδία του Χίλσμπορο που τον έκανε ένα ψυχολογικό ράκος. Αυτόν που, 23 χρόνια μετά το μαύρο 1989, ήταν και πάλι εκεί, στον πάγκο της ομάδας, αυτή τη φορά για να δει τον, άντρα πια, Στίβι να σηκώνει ένα Κύπελλο.

Ένα Κύπελλο που, όπως κι αν το δεις, το σήκωσε για τον ξάδερφό του.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

5 σχόλια
  • santa1313 Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012 20:21 Συντάχθηκε από santa1313

    Τελικούς για Οσκαρ έχει αυτή η μεγάλη ομαδα....παρακολουθώ τη Λίβερπουλ από το 93 χωρίς να έχω δει ακόμα πρωτάθλημα, αλλά είναι πολύ μεγάλη ομάδα και σύντομα θα επιστρέψει στην κορυφή και θα ξαναπάρει τα πρωτεία σε αγγλικούς τίτλους.....

  • mofte Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012 17:03 Συντάχθηκε από mofte

    Αυτήν την ομάδα την αγαπάμε γιατί δεν μοιάζει με καμία άλλη σ'ολόκληρο τον πλανήτη από όποια (ποδοσφαιρική) άποψη και αν το πάρεις,το ίδιο ισχύει και με σένα Θέμη...

  • pedrito2000 Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012 15:48 Συντάχθηκε από pedrito2000

    γραψε βιβλιο να κανεις σκονη το κωδικα ντα βιντσι!!!!εισαι απιστευτοσ ακομα μια φορα μεγαλε Θεμη!!!σθνεχισε ετσι.....

  • Overkill Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012 10:23 Συντάχθηκε από Overkill

    ΘΕΜΗ ΠΑΙΞΕ ΜΠΑΛΑ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ. ΚΑΝΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΝΕ SITE ΚΑΝΕ ΟΤΙ ΘΕΣ. ΣΑΚΟΥΛΟΥΘΟΥΜΕ...

  • Γ. Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012 04:34 Συντάχθηκε από Γ.

    Δεν έχω λόγια...

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.