Φερνάντο, Άντι, έναν χρόνο μετά

Δημοσίευση: Παρασκευή, 03 Φεβρουαρίου 2012 14.25

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος και μερικές μέρες. Τελευταίες ώρες στην deadline day των μεταγγραφών του Ιανουαρίου του 2011 κι ο κόσμος κουνήθηκε.

Η Λίβερπουλ έκανε αποδεκτή την πρόταση των 50 εκατομμυρίων λιρών, αφού πρώτα είχε απορρίψει μια πρόταση 40 εκατομμυρίων, και, με τη σύμφωνη γνώμη του παίκτη, ο Τόρες πήγε στη Τσέλσι, τρεις μέρες αφού οι Κόκκινοι είχαν αποκτήσει τον Λουίς Σουάρες για να παίξει μαζί του. Ταυτόχρονα, αφού πρώτα κοίταξε κάποιες άλλες επιλογές, η Λίβερπουλ έδωσε 35 εκατομμύρια λίρες στην Νιουκάστλ κι ο Άντι Κάρολ έγινε η πιο ακριβή μεταγγραφή στην ιστορία του συλλόγου. Κι εκεί άρχισαν τα βάσανα.

 Μέχρι τον Μάιο

 Για τον Κάρολ οι πρώτοι μήνες δεν ήταν τόσο άσχημοι, όσο για τον Τόρες. Ο 23χρονος από το Νιουκάστλ ήταν τραυματίας όταν έγινε η μεταγγραφή, ενώ ακόμα κι όταν άρχισε να παίρνει παιχνίδια, δεν πρόλαβε να αποκτήσει αγωνιστικό ρυθμό και χτύπησε πάλι. Έτσι, έπαιξε σε μόλις εννέα αγώνες μέχρι το Μάιο, έξι απ’ αυτούς ως βασικός, και κανείς δεν γκρίνιαξε για την παρουσία του, αφού στο μοναδικό πραγματικά καλό του παιχνίδι, σκόραρε δύο φορές απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτι. Όλοι περίμεναν την νέα σεζόν, να τον δουν όταν θα είναι σε καλύτερη κατάσταση και με μια νέα ομάδα να έχει φτιαχτεί στο Άνφιλντ.

 Για τον Τόρες τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο Φερνάντο πήγε σε μια ομάδα, η οποία βρισκόταν σε σαφώς καλύτερη κατάσταση από την Λίβερπουλ που βρήκε ο Κάρολ, μια ομάδα που πάλευε να συνέλθει από τον τυφώνα Χόγκσον και τις ιδιοκτησιακές περιπέτειες. Η Τσέλσι ήταν έξι πόντους πίσω από την Γιουνάιτεντ και πλέον, με το αγαπημένο παιδί του Αμπράμοβιτς να έχει έρθει στο Λονδίνο, η ομάδα είχε και υψηλές βλέψεις στο Champions League. Τίποτα δεν πήγε καλά, ούτε για τον παίκτη, ούτε για την ομάδα.

 Στο ντεμπούτο του είδε την Λίβερπουλ να παίρνει την νίκη μέσα στο Στάμφορντ Μπριτζ και τους οπαδούς των Κόκκινων να του φωνάζουν «Έπρεπε να μείνεις στην μεγάλη ομάδα». Η συνέχεια ήταν ακόμα χειρότερη. Ο Τόρες έπρεπε να περιμένει να φτάσει ο Απρίλιος, για να σκοράρει απέναντι στην Γουέστ Χαμ και το πρώτο του τέρμα πανηγυρίστηκε λες και έβαλε γκολ ο Καπετάνος, ενώ ενδιάμεσα δεν κατάφερε να πετύχει απολύτως τίποτα στο Champions League και στον αποκλεισμό στους 8 από την Γιουνάιτεντ. Τελείωσε τη σεζόν με μόλις ένα γκολ σε 18 αγώνες, τους 10 ως βασικός.

 Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο του παίκτη, αλλά αφορούσε τη συνολική λειτουργία της ομάδας, που για χρόνια είχε μάθει να παίζει «με τον Ντρογκμπά/για τον Ντρογμπά» και δεν είχε ούτε τακτική ούτε παίκτες για να αξιοποιήσουν τον Τόρες. Θέμα που είχαμε συζητήσει τότε στο κείμενο με τίτλο «The Chelsea issue» (που μπορείτε να διαβάσετε μ’ένα κλικ εδώ) όταν και σας προϊδέαζα πως η Τσέλσι θα αλλάξει τακτική προσέγγιση και φιλοσοφία ποδοσφαίρου το καλοκαίρι. Όπερ και εγένετο, οπότε ο Τόρες, όπως κι ο Κάρολ, θα είχαν καλύτερες συνθήκες στη νέα σεζόν. Οι ομάδες άλλαξαν, όχι όμως και τα προβλήματα των παικτών.

 Βαρύς Κάρολ

 Ο Κάρολ παρουσιάστηκε βαρύς κι ασήκωτος στο ξεκίνημα της σεζόν. Ο Νταλγκλίς θέλοντας να τον προστατεύσει τον άφηνε συχνά στον πάγκο, ενώ συχνά προτιμούσε να τον χρησιμοποιεί εκτός έδρας, παρά στο Άνφιλντ, όπου η παρουσία του κόντρα σε κλειστές άμυνες θα ήταν πιο λογική. Πιθανή εξήγηση είναι πως κόντρα σε τέτοιες ομάδες ο Νταλγκλίς προτιμούσε πιο κινητική επίθεση και διάλεγε να τον χρησιμοποιεί ως κολόνα στην κορυφή στα εκτός έδρας ματς, όπου οι μεγαλύτεροι χώροι θα έκρυβαν τα προβλήματα τεχνικής και κοντρόλ που έχει ο Κάρολ.

Ο,τι κι αν συμβαίνει, τα πράγματα δεν έχουν πάει όπως τα φαντάζονταν στο Λίβερπουλ. Ο Κάρολ είτε είναι κακός και δεν βλέπεται, είτε είναι καλός κι άτυχος, αφού είχε ακυρωθέν γκολ στην πρεμιέρα, δοκάρια εξ επαφής, χαμένο πέναλτι απέναντι στην Τσέλσι στο Λιγκ Καπ, όταν ανέλαβε μόνος του την εκτέλεση για να «πάρει μια ψυχολογία», και τους τερματοφύλακες να κάνουν εκπληκτικές αποκρούσεις στις καλές επιθετικές του προσπάθειες.

Τα ΜΜΕ του ασκούν τεράστια κριτική, παρά τις διαρκείς προσπάθειες του Νταλγκλίς να υπερασπιστεί τον παίκτη του, αφού σε κάθε του κίνηση οι Άγγλοι τον κρίνουν με βάση το τεράστιο ποσό που δαπανήθηκε για χάρη του. Σε 29 ματς φέτος για όλες τις διοργανώσεις, ο Κάρολ έχει σκοράρει μόλις πέντε φορές, με δύο απ’τα γκολ να είναι απέναντι σε Όλνταμ και Έξετερ για το Κύπελλο και το Λιγκ Καπ, ενώ ακόμα δεν έχει πετύχει γκολ στο Άνφιλντ για το πρωτάθλημα.

Χλωμός Τόρες

Τα πράγματα έχουν πάει ακόμα χειρότερα για τον Τόρες. Ο ίδιος έδειχνε ζωντανός και κεφάτος στην αρχή της σεζόν, όμως η Τσέλσι δεν πάταγε καθόλου καλά με τον νέο τρόπο παιχνιδιού του Άντρες Βίλας Μπόας. Ο Τόρες δεν είχε γκολ στα πρώτα παιχνίδια της χρονιάς κι ήλθε το πρώτο ντέρμπι, το ταξίδι στο Όλντ Τράφορντ τον Σεπτέμβριο, απέναντι στην Γιουνάιτεντ που τόσες φορές είχε πληγώσει με τη φανέλα της Λίβερπουλ. Ο Ελ Νίνιο ήταν σε μεγάλη μέρα, έκανε ο,τι ήθελε την άμυνα της Γιουνάιτεντ, σκόραρε επιτέλους, αλλά ήρθε εκείνη η άχαστη ευκαιρία σε κενή εστία για να τα διαλύσει όλα, να τον κάνει περίγελο του Νησιού, να τον ρίξει πάλι.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τόρες μπορεί να σκόραρε στο αμέσως επόμενο παιχνίδι με τη Σουόνσι (είχε να το κάνει από τον Νοέμβριο του 2010), αλλά αποβλήθηκε τέσσερα λεπτά αργότερα! Μερικές εβδομάδες μετά πέτυχε για πρώτη φορά δύο γκολ με τη φανέλα της Τσέλσι, απέναντι στην Γκενγκ για το Champions League, όμως αυτά ήταν τα τελευταία του γκολ. Από τότε δεν έχει σκοράρει ξανά, παρότι έχει αγωνιστεί σε 17 παιχνίδια για όλες τις διοργανώσεις, τα 10 ως βασικός.

Αριθμοί

Το τραγικό με τον Τόρες είναι πως, παρότι δείχνει αρκετές φορές να είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον Κάρολ και να μοιάζει λίγο με τον παλιό καλό εαυτό του, τα στατιστικά δείχνουν πως προσφέρει λιγότερα ακόμα κι απ’τον Κάρολ. Στο μοναδικό που υπερτερεί είναι στις πάσες, αφού το πολύ χαμηλό 74% που έχει (69% πάνω απ’τη σέντρα), είναι καλύτερο απ’το άθλιο 66% (59% πάνω απ’τη σέντρα) του άτεχνου Κάρολ. Σε όλα τα υπόλοιπα, ακόμα κι αυτός ο βαρύς Κάρολ, που ακόμα δεν έχει πείσει κανέναν, είναι καλύτερος από τον «παγκοσμίου κλάσης» Τόρες.

Η ευστοχία και των δύο είναι τραγική, αφού αμφότεροι σκοράρουν στο 7% των προσπαθειών τους, ενώ ο Ντεμπά Μπα στο εκπληκτικό 31%, ο Μπαλοτέλι στο 29%, ο Φαν Πέρσι κι ο Αγουέρο στο 22%, ο Ρούνεϊ στο 19%. Και πως να έχουν καλύτερο ποσοστό, όταν ο Τόρες βρίσκει τέρμα μόλις στο 36% των προσπαθειών του κι ο Κάρολ στο 39%. Επιπλέον, ο Τόρες όχι μόνο είναι άστοχος, αλλά δεν έχει καν πολλές προσπάθειες για γκολ. Επιχειρεί να σκοράρει κάθε 36 λεπτά, με τον Κάρολ να απειλεί κάθε 28’. Θα σκεφτείτε πως τουλάχιστον ο Τόρες φτιάχνει με την ποιότητά του φάσεις για τους άλλους, όμως ακόμα κι εκεί τα νούμερα τον θέλουν πίσω, αφού δημιουργεί ευκαιρία για τους συμπαίκτες του κάθε 78’, ενώ ο Κάρολ κάθε 68’.

Μομέντουμ και «κατάρα»

 Ο Κάρολ τελευταία έχει αρχίσει να χτίζει ένα μομέντουμ. Έκανε το καλύτερο του παιχνίδι απέναντι στην Γιουνάιτεντ, παρότι ήταν πολύ απομονωμένος, έφτιαξε ευκαιρίες για τον εαυτό του, έδωσε την νικητήρια ασίστ στον Κάιτ κι είχε δοκάρι στην αμέσως επόμενη φάση. Σαφώς ανεβασμένος στο επόμενο παιχνίδι απέναντι στη Γουλβς, σκόραρε και δημιούργησε και τρεις ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του.

Ακόμα πιο ενθαρρυντικό γι’αυτόν είναι πως ο Τζέραρντ έχει επιστρέψει και τώρα τελειώνει κι η τιμωρία του Σουάρες. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, οι τρεις τους δεν έχουν ακόμα ξεκινήσει ούτε μία φορά μαζί στην βασική ενδεκάδα της Λίβερπουλ κι έχουν μόλις 69’ ταυτόχρονης παρουσίας στο χορτάρι. Ένα χαμόγελο αρχίζει, δειλά-δειλά, να διαγράφεται.

Ο Τόρες από την άλλη μπορεί κι αυτός να έχει την προστασία του προπονητή του, αλλά είναι άλλο να σε στηρίζει ένας θρύλος που όλοι τον σέβονται, όπως ο Νταλγκλίς, κι άλλο ένας 35χρονος Πορτογάλος που όλοι πλέον αμφισβητούν ανοικτά. Ο Φερνάντο σε κάθε ματς δημιουργεί προσδοκίες πως «να, όπου νάναι επιστρέφει», αλλά έρχεται η ευκαιρία για γκολ και πάλι βλέπει την μπάλα να μην βρίσκει δίχτυα και κατεβάζει το κεφάλι.

Εικάζω πως μέσα του αισθάνεται πως φταίνε όλοι εκτός από τον ίδιο, καθώς δεν είναι δα πως όλα στην Τσέλσι βαίνουν καλώς κι αυτός είναι το μόνο που δεν πάει καλά. Ο Μάτα δεν κατάφερε να τον σηκώσει όπως όλοι περίμεναν, τα γκολ του τα πετυχαίνει ο Στάριτζ, η ψυχολογία του είναι στο ναδίρ, ενώ πλέον δεν έχει την δικαιολογία της προσαρμογής και βλέπει πως οι μεγάλοι τίτλοι για τους οποίους άφησε το Άνφιλντ πολύ δύσκολα θα έρθουν στα χέρια του φέτος.

Χρειάζεται επειγόντως μια στιγμή να τον σηκώσει, να βγάλει απ’το μυαλό του πως πέφτει κι αυτός θύμα της κατάρας που θέλει τους φορ που φεύγουν απ’το Άνφιλντ στα 26 (Φάουλερ, Όουεν) να μην καταφέρνουν ποτέ να επαναλάβουν τα κατορθώματα που είχαν με την κόκκινη φανέλα. Η Γιουνάιτεντ έρχεται στο Λονδίνο την Κυριακή για άλλον έναν αγώνα «που ο Τόρες τώρα θα χαμογελάσει ξανά».


Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

2 σχόλια
  • elf Σάββατο, 04 Φεβρουαρίου 2012 23:08 Συντάχθηκε από elf

    Πραγματικά πολύ καλό το άρθρο. Την πρώτη φορά που είδα τον Τόρρες με τα μπλε,λίγο έλειψε να πέσω σε κατάθλιψη. Να πω ότι την γλίτωσα όταν είδα τον Καρολ με τα κόκκινα; Προφανώς θα είναι ψέμα. Ακόμα πιο δύσκολη έγινε η κατάσταση όταν είδα τη φωτογραφία όπου έκαναν "delete" και επίσημα τον Τόρρες απο τους τοίχους του Άνφιλντ.Όλη μέρα έβλεπα βίντεο και διάβαζα άρθρα με απόψεις των οπαδών που δεν μπορούσαν να καταλάβουν (ή δεν ήθελαν) τι γίνεται και πως το "Golden boy" μας άφησε.
    Όταν άρχισα να συνέρχομαι (σε αυτό βοήθησε και το γκολ του Μειρέλες στο Στανφορντ Μπρίτζ) ξεπέρασα και την περίοδο της θλίψης και πέρασα στην φάση όπου τον έκραζα για τα πάντα. Σαν μια σχέση μιας γκόμενας όπου μίσος και αγάπη δεν διαφέρουν πολύ.
    Ο καιρός πέρασε και τυχαία είδα την πρώτη συνέντευξη του Τόρρες για την μεταγραφή του στην Τσέλσι. "Κενά λόγια". Καμία σπίθα στο βλέμμα του όταν έκανε προσπάθεια για να πει λόγια που ακόμα και τώρα απορώ, προσπαθούσε να πείσει τους οπαδούς των Μπλέ; Τον Αμπράμοβιτς; Ή τον εαυτό του πως είναι η Τσέλσι αυτά που έψαχνε; Εκείνη τη στιγμή σιγουρεύτηκα πως δεν θα τα καταφέρει στους Μπλε. Όπως όμως το πίστεψα αυτό, έτσι πιστεύω και τώρα πως ο Τόρρες θα γυρίσει εκεί όπου είναι η θέση του. Δεν ξέρω πότε θα γίνει αυτό, δεν ξέρω αν μας οδηγήσει αυτός στην κατάκτηση της Πρέμιερ Λίγκ...αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα οδηγεί και πάλι την ομάδα μας στην επίθεση και εμάς στα ουράνια ,με το "9" στην πλάτη

  • mofte Παρασκευή, 03 Φεβρουαρίου 2012 15:15 Συντάχθηκε από mofte

    Ωραίο άρθρο,ειδικά τα στατιστικά δίνουν μια πιο σαφή εικόνα...Βασικά τον Κάρολ εάν τον παίρναμε κανά 10 εκ. και τον είχαμε κάτι σαν νέο Κράουτς θα ήταν μια χαρά.Τώρα με 40 εκ. και για βασικός σέντερ φορ είναι δράμα.Πρέπει να βελτιώσει πολλά,όπως είπες είναι άτεχνος,δεν κάνει σωστές κινήσεις,πολλές φορές έχουμε σετ επίθεση και είναι ακόμα στη σέντρα,σε κάθε δεύτερο κοντρόλ σκουντουφλάει και όταν του σπάνε την μπάλα μεσ'την περιοχή είτε πιάνει αέρα είτε σκοντάφτει λες και κλωτσάει μπάλα του μπόουλινγκ...Όσο για τον Φερνάντο ας γυρίσει εκεί που ανήκει για να βρει και αυτός τον εαυτό του και εμείς αυτό που μας λείπει

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.