Ολυμπιακός, Part I

Δημοσίευση: Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011 23.55

Πάμε σιγά-σιγά να ξεκινήσουμε την κουβέντα για το ντέρμπι του Σαββάτου, αν κι αυτή πλέον μοιάζει μάταια μετά το σημερινό μπαράζ Τσάκα.

Αφού πρέπει να θεωρείται σχεδόν κλεισμένο το ντιλ, που συνεπάγεται σχεδόν κλεισμένη απόκτηση του Ροναλντίνιο και τους Τζαβέλα, Βλαχοδήμο και Σισέ να βρίσκονται στην διακριτική ευχέρεια του Φερέιρα, τσάμπα συζητάμε για τον αγώνα του Σαββάτου, είναι άνευ σημασίας. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που μάθαμε όχι μόνο πως το τελικό σκορ θα είναι 1-3 υπέρ του Παναθηναϊκού, αλλά και την διακύμανση αυτού, αφού στο 65’ θα είναι στο 0-2.

Άκρα

Όμως, παρότι ξέρουμε τον νικητή και τις μεταγγραφές του Ιανουαρίου, θα πρέπει να προσποιηθούμε πως έχουμε άγνοια και να ασχοληθούμε με το ντέρμπι σαν να μην ξέρουμε τίποτα, σαν να έχει διατηρήσει το ενδιαφέρον που προκαλεί. Θα ξεκινήσουμε την κουβέντα από τον Ολυμπιακό και τον τρόπο που αγωνίζονται οι εξτρέμ του με τον Βαλβέρδε στον πάγκο.

Ο Βαλβέρδε δεν θέλει από τους παίκτες που παίζουν στα άκρα της επίθεσης να έχουν συμπεριφορά εξτρέμ, να παίζουν δηλαδή στη γραμμή, αλλά να κινούνται τελείως διαφορετικά στο γήπεδο. Αυτό φάνηκε και στην πρώτη θητεία του στο λιμάνι και συνεχίζεται και στην δεύτερη.

Δεξιά

Ο παίκτης που παίζει δεξιά στην επίθεση είναι στην πραγματικότητα ο πιο ελεύθερος τακτικά παίκτης στο γήπεδο. Ο Βαλβέρδε βρήκε στο πρόσωπο του Τοροσίδη τον μπακ που παίζει όλη την πλευρά, περνάει την περισσότερη ώρα στο γήπεδο πάνω από την σέντρα και στην ουσία είναι αυτός που δίνει το πλάτος στα δεξιά.

Μοιραία, ο παίκτης που παίζει μπροστά του έχει μεγάλη ελευθερία, αφού ούτε γυρνάει πολύ πίσω, ούτε πρέπει να παίζει στη γραμμή.  Κινείται κυρίως ως δεύτερος επιθετικός, κοντά και μέσα στην περιοχή και στην πραγματικότητα είναι αυτός που πλαισιώνει τον φορ, μαζί με τον παίκτη που παίζει πίσω από την κορυφή. Στην πρώτη θητεία του στον Πειραιά, ο Βαλβέδε βρήκε στο πρόσωπο του Γκαλέτι τον τέλειο παίκτη για να παίξει αυτόν τον ρόλο.

Γκαλέτι

Ο χαρισματικός Αργεντίνος είχε όλα τα προσόντα που απαιτούσε ο ρόλος και καθόλου τυχαία έκανε με τον Βαλβέρδε την πιο παραγωγική σεζόν της καριέρας του. Μπορεί στην πρώτη του χρονιά στον Ολυμπιακό να πέτυχε τα μεγάλα γκολ στον όμιλο του Champions League, στο πρωτάθλημα όμως είχε μόλις τρία γκολ σε 23 παιχνίδια ως βασικός, εκ των οποίων το ένα ήταν με πέναλτι και το άλλο με εκτέλεση φάουλ.

Χάρις στην τακτική του χρησιμοποίηση από τον Βαλβέρδε, ο Γκαλέτι έκανε την επόμενη χρονιά τις εμφανίσεις που υποθέτω πως όλοι θυμόσαστε. Ο Αργεντίνος πέτυχε 14 γκολ στο πρωτάθλημα (20 αγώνες βασικός), εκ των οποίων τέσσερα ήταν με πέναλτι, ένα με φάουλ και εννέα με σουτ, ενώ σκόραρε κι από δύο φορές σε Κύπελλο και UEFA.

Κανείς και μετά ο Ραφίκ

Στην δεύτερη θητεία του ο Βαλβέρδε δεν βρήκε στο ρόστερ τον παίκτη που θα επαναλάβει τα όργια του Γκαλέτι. Η θέση στα δεξιά της επίθεσης έγινε κάτι σαν κέντρο διερχομένων, αφού εκεί έπαιξαν ο Φουστέρ, ο Ρόμενταλ, ο Φετφατζίδης και ο Ζαϊρί, χωρίς κανείς τους να δώσει με συνέπεια και σε υψηλό επίπεδο αυτά που ζητάει ο Ερνέστο από την θέση αυτή. Ο Βάσκος βρήκε τις σταθερές του στις υπόλοιπες θέσεις (Μιραλάς, Φουστέρ, Ριέρα, Ιμπαγάσα, Ουρτάδο(Μοντεστό) και στην πραγματικότητα έβαζε δεξιά όποιον ήθελε να του δώσει τον πιο ελεύθερο ρόλο.

Αυτό άλλαξε τον Γενάρη, αφού η απόκτηση του Τζιμπούρ έλυσε τα χέρια του Βαλβέρδε. Ο Βάσκος είχε βρει τον κορμό του, η ομάδα είχε αρχίσει να παγιώνει σχέδιο και φιλοσοφία και πλέον υπήρχε και το δίδυμο Μιραλάς-Τζιμπούρ. Το ιδανικό ζευγάρι για να επωμιστεί τους ρόλους του παίκτη που παίζει στην κορυφή και κινείται σ’όλο το πλάτος της επίθεσης κι αυτού που παίζει δεξιά, αλλά κινείται ως δεύτερος επιθετικός. Όχι τυχαία, ο Αλγερινός κόλλησε και προσέφερε αμέσως.

Αριστερά

Πάμε να ρίξουμε την ίδια ματιά και στ’αριστερά της επίθεσης. Με δεδομένη την τακτική συμπεριφορά που έχει ο παίκτης που παίζει μπροστά από τον Τοροσίδη, αυτή του αριστερού εξτρέμ πρέπει να είναι διαφορετική, για να υπάρχει η σχετική ισορροπία στο χορτάρι. Ο Βαλβέρδε είναι λογικό να μην θέλει τα ίδια πράγματα από τον παίκτη που παίζει αριστερά.

Την ώρα που ο δεξιός εξτρέμ παίζει πολύ ψηλά και κοντά στην περιοχή,   ο απέναντι ξεκινάει τις προσπάθειες από πιο χαμηλά, αριστερά και λίγο πιο πάνω από τη σέντρα. Το παιχνίδι του αριστερού εξτρέμ είναι πιο μοιρασμένο και πιο απαιτητικό τακτικά σε σχέση με την ελευθερία που απολαμβάνει αυτός που παίζει δεξιά.

Πρώτον, πρέπει να παίξει αρκετές φορές πάνω στη γραμμή, για να δώσει το πλάτος αριστερά, αφού Τοροσίδης δεν υπάρχει πίσω του, αλλά και να υπήρχε, δύσκολα βρίσκεις ομάδες που να έχουν και τους δύο ακραίους τους να παίζουν τόσο ψηλά στο γήπεδο. Δεύτερον και σημαντικότερον, ο Βαλβέρδε θέλει από τον αριστερό του εξτρέμ να συμμετέχει στο παιχνίδι συγκλίνοντας προς τον άξονα, να υποδέχεται την μπάλα χαμηλά και να κινείται διαγώνια, να ξεκινάει τις επιθέσεις με συνδυασμούς, να ενώνει με κάθετα μέτρα τις γραμμές.

Λέτο, Τζόλε

Στην πρώτη θητεία, ο Βαλβέρδε τα ζήτησε όλα αυτά από τον Λέτο και από τον Τζόρτζεβιτς, στις λίγες φορές που ο Σέρβος ξεκίνησε βασικός ή μπήκε ως αλλαγή. Ο Σέρβος μπορεί να μην είχε τα πνευμόνια να προσφέρει στο πρέσινγκ που απαιτείται απ’όλους, όμως στα υπόλοιπα ανταποκρίθηκε σχεδόν τέλεια, αφού τα νέα ζητούμενα από την θέση τον βόλευαν, μιας και δεν τον έπαιρνε πια να δοκιμάζει τα σλάλομ του πάνω στη γραμμή.

Τα πράγμα δεν πήγε τόσο καλά με τον Λέτο, αφού ο Αργεντίνος μπορεί να προσέφερε στον Βαλβέρδε το ασταμάτητο πρέσινγκ που τόσο χρειάζεται, αλλά εικάζω πως τα υπόλοιπα ζητούμενα ήταν κι ο κύριος λόγος των προστριβών τους. Ο προπονητής ίσως και να ζητούσε πράγματα που ο παίκτης δεν μπορούσε να προσφέρει στο 100%, ο παίκτης ίσως και να μην ψηνόταν και πολύ να παίζει έτσι, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί υπήρχαν παράπονα εκατέρωθεν και προστριβές.

Ριέρα

Στην δεύτερη θητεία του, ο Βαλβέρδε βρήκε στο πρόσωπο του Ριέρα αυτόν που θα του έδινε όλα όσα ζητούσε από τον αριστερό του εξτρέμ. Ο Ισπανός δεν έθελξε με τις ντρίμπλες στη γραμμή, δεν ζάλισε άμυνες, όμως, όπως έχω γράψει αρκετές φορές, στα υπόλοιπα ανταποκρίθηκε τέλεια. Κι όταν ήρθε ο Τζιμπούρ τον Γενάρη, να “κουμπώσει” στα δεξιά και να κλείσει την τρύπα, ο Βαλβέρδε είχε για πρώτη φορά στην καριέρα του στους ερυθρόλευκους τις λύσεις που ήθελε και στα δύο άκρα. Δεν κράτησε πολύ.

Διαβάστε  ΕΔΩ  την συνέχεια της κουβέντας για τον Ολυμπιακό...

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.