Ο Μιραλάς κι ο Ίβιτς

Δημοσίευση: Τετάρτη, 05 Οκτωβρίου 2011 21.14

Πριν μπούμε σε ρυθμούς εθνικής, μερικές ακόμα σκέψεις για το εγχώριο  ποδοσφαιρικό Σαββατοκύριακο.

Για τον Ολυμπιακό είπαμε πολλά χθες και μένουν δύο πράγματα να σημειωθούν. Το ένα το έθιξε εκτενώς ο Τσάρλυ κι αφορά την ταυτόχρονη χρησιμοποίηση των Ορμπάιθ, Μοντεστό και Μακούν στον άξονα. Μια τριάδα “σκληρή” για τα δεδομένα που μας έχει συνηθίσει ο Βαλβέρδε, μια επιλογή που έμοιαζε προμελετημένη για το διάστημα του αγώνα που ο Ολυμπιακός θα πέσει πιο πίσω και θα αφήσει την μπάλα στον αντίπαλο. Αυτό που μένει να δούμε είναι αν όντως αποτελεί ένα plan b, που θα δούμε συχνά στη συνέχεια, ή αν ήταν κάτι συγκυριακό, που προέκυψε λόγω των χαρακτηριστικών των παικτών που είχε διαθέσιμους ο Ερνέστο.

Το ζήτημα στ’ αριστερά

Το δεύτερο που αξίζει να σταθούμε είναι η υπόθεση Μιραλάς. Ο Βαλβέρδε βρέθηκε μπροστά στο πρόβλημα του να αντικαταστήσει τα όσα του έκανε στο χορτάρι ο Ριέρα. Με τον Γέστε, που μοιάζει καλός υποψήφιος για τον ρόλο, να είναι εκτός, ο Βαλβέρδε δεν είχε που αλλού να στραφεί παρά στον Μιραλάς.

Ο Μιραλάς “έβγαινε” στα αριστερά και πέρσι, όταν αγωνιζόταν στην κορυφή, με μια τέτοια κίνηση πέτυχε πχ το γκολ απέναντι στον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ. Όμως, είναι διαφορετικό να ξεκινάς στην κορυφή και να κινείσαι περιστασιακά στο πλάι και διαφορετικό να ξεκινάς στ’ αριστερά. Για να δώσεις όσα έδινε ο Ριέρα θα πρέπει να ξεκινάς την κίνησή σου από πολύ χαμηλά, να κινείσαι σε χώρους με πολλούς παίκτες και μοιραία να περνάς την περισσότερη ώρα στο χορτάρι μακριά από την περιοχή.

Κι εκεί ξεκινάει το πρόβλημα του Μιραλάς, γιατί αυτό ήταν η αιτία των νεύρων του κι όχι το γεγονός πως έγινε αλλαγή στο Έμιρεϊτς. Ο Βέλγος, ως πιστός στρατιώτης, θέλει να υπηρετήσει το πλάνο του κόουτς, προσπαθεί να το κάνει, αλλά βλέπει πως απομακρύνεται από το γκολ, δεν έχει τις φάσεις με τη συχνότητα που είχε συνηθίσει.

Το δίκιο τους

Δεν έχει άδικο. Μπορεί η ποιότητα του να του επιτρέπει να προσφέρει και σ’ αυτήν τη θέση και μ’ αυτήν την τακτική συμπεριφορά, αλλά αυτό δεν αλλάζει τη φύση του. Καθαρόαιμο είναι ο Βέλγος, γεννημένος για να κινείται κοντά στην περιοχή. Θέλει να βρίσκει απέναντί του τους αμυντικούς κι όχι τους μέσους, να παίζει εκεί που υπάρχει κενό, όχι στον συνωστισμό του κέντρου. Θέλει να πιέζει ψηλά τους αμυντικούς, όχι να πρέπει να ακολουθεί και την προώθηση του δεξιού μπακ.

Όμως, όπως δεν έχει άδικο ο Μιραλάς, έτσι δεν έχει άδικο κι ο προπονητής. Προφανώς δίνει δίκιο στον Βέλγο για όλα αυτά, όμως πρώτες είναι οι αναγκαιότητες της ομάδας. Αυτές προστάζουν να βρεθούν αυτά που χάθηκαν με τη φυγή του Ριέρα κι αυτά, σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, μπορούσαν να αναζητηθούν μόνο στο πρόσωπο του Μιραλάς. Ρεπόρτερ δεν είμαι για να έχω πληροφορίες, μέντιουμ δεν είμαι για να μπω στο μυαλό του Βαλβέρδε, αλλά εικάζω πως σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τα έχει εξηγήσει όλα αυτά στον παίκτη του.

Το μπράβο και το χατίρι

Με όλα αυτά ως πρίσμα, έχει πολύ ενδιαφέρον να εστιάσουμε σε δύο πράγματα στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Πρώτα, το γεγονός πως ο Βαλβέρδε φώναξε κοντά του τον Μιραλάς και του έδωσε συγχαρητήρια μετά την ασίστ στον Τζιμπούρ. Σαφής κίνηση που λέει στον παίκτη “και έτσι είμαι ευχαριστημένος, δεν πειράζει που δεν σκοράρεις, εγώ ξέρω τι θέλω τώρα από εσένα και φροντίζω να το μάθουν όλοι”.

Μετά, ακολούθησε η τακτική συμπεριφορά του Μιραλάς στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Βέλγος πέρασε το 80% της επανάληψης κινούμενος οπουδήποτε αλλού εκτός απ’ αριστερά. Ήρθε πολλές φορές στον άξονα, κινήθηκε πολύ είτε ως φορ, με τον Τζιμπούρ να βγαίνει αριστερά, είτε ως δεξιός εξτρέμ, με τον Φουστέρ ή τον Ιμπαγάσα να καλύπτουν τον κενό που άφηνε.

Γκολ δεν ήρθε για τον Βέλγο, κυρίως γιατί η τελική επιλογή του ίδιου ή των συμπαικτών δεν ήταν πάντα ιδανική, κάτι που σημείωσε κι ο Βαλβέρδε μετά το ματς. Όμως, το θέμα είναι πως ο προπονητής έκανε το χατίρι στον παίκτη κι έτσι, αφού πρώτα ο παίκτης είχε λειτουργήσει “όπως πρέπει”, του έδωσε το ελεύθερο να κινηθεί “όπως θέλει”.

“Ξέρω πως δυσκολεύεσαι αριστερά, όμως, μέχρι να βρεθεί άλλη λύση, μόνο εσύ μπορείς να μου δώσεις αυτά που ζητάω. Προσπάθησε, κάνε ό,τι χρειάζεται η ομάδα, για όσο χρειαστεί, και μέχρι τότε θα βρω τρόπους να σ’ έχω κι εσένα ευχαριστημένο, να σου κάνω το χατίρι”.

Μένει να δούμε αν ο Μόνχε θα βγάλει γρήγορα τον Μιραλάς από τα αριστερά κι αν η συμπεριφορά του δευτέρου ημιχρόνου θα παγιωθεί από τον Βαλβέρδε, στην προσπάθειά του να έχει ευχαριστημένο τον παίκτη του, αλλά και να πάρει απ’ αυτόν γκολ στην κόντρα.

Το “δίκιο”

Αφήνουμε τον Ολυμπιακό και πάμε στον ΠΑΟΚ. Όταν είδα σε μαγνητοσκόπηση, μετά την εκπομπή της Κυριακής, τις δηλώσεις του Ίβιτς κατάλαβα αμέσως πως θα υπάρξει “θέμα” μ’ αυτές. Ο Σέρβος δεν είπε απλώς 2-3 κουβέντες παραπάνω. Μίλησε αρκετή ώρα, είπε πάρα πολλά, με μεγάλη σιγουριά και σε αρκετές περιπτώσεις υπερέβαλε, θέλοντας προφανώς να στηρίξει το δίκιο του.

Οι υπερβολές, όπως πάντα, δημιούργησαν την αίσθηση πως δεν έχει σε τίποτα δίκιο, ενώ δεν είναι έτσι. Όπως σημείωνα και στο τέλος ενός παλιότερου κειμένου, ο ΠΑΟΚ δεν πια η ομάδα που φτιάχνει φάσεις με το σταγονόμετρο, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι η ομάδα που δεν της κάνεις φάση με τίποτα. Αυτό είναι το κόστος της “μεταμόρφωσης” που επιχειρείται με τον Μπόλονι και είναι λογικό να παρουσιάζονται προβλήματα στα πρώτα βήματα.

Δεν είναι ψέμα πως ο ΠΑΟΚ έχει αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα όποτε ο αντίπαλος έχει κατοχή και βγάζει παίκτες μπροστά. Το είδαμε να συμβαίνει με την Καρπάτι, με την Ξάνθη στην Τούμπα, στο Παγκρήτιο, στη Νέα Σμύρνη, στο Καζάν. Ο Δικέφαλος ήταν καλός όταν είχε τη μπάλα, αλλά πολύ χειρότερος χωρίς αυτήν, το είχαμε έγκαιρα επισημάνει.

Win some, lose some

Αυτά ακριβώς τα προβλήματα έθιξε κι ο Ίβιτς, όμως η αλήθεια είναι πως ο τόνος του ήταν υψηλός, όποιος είδε το βίντεο σίγουρα καταλαβαίνει τι εννοώ. Είναι διαφορετικό να παραδεχθείς πως ο ΠΑΟΚ όντως έχει πρόβλημα στα διαστήματα όπου ο αντίπαλος έχει κατοχή και μοιάζει να μπάζει σε σχέση με την παλιά του συμπαγή εικόνα κι είναι διαφορετικό να λες πως “έτσι δεν πάμε πουθενά”.

Όταν προσπαθείς να μεταμορφώσεις τον τρόπο, αλλά κυρίως την ταχύτητα που έχει μάθει να παίζει μια ομάδα, τότε σίγουρα θα έχεις παρενέργειες. Κερδίζεις κάτι, χάνεις κάτι. Ο ΠΑΟΚ είχε πχ τόσες καλές φάσεις απέναντι σε Τότεναμ και Ρούμπιν, αλλά ταυτόχρονα πέρασε και πολλές δύσκολες στιγμές. Χάρις στις δεύτερες θα μπορούσε να είχε χάσει, αλλά χάρις στις πρώτες θα μπορούσε να είχε κερδίσει. Το διπλό στη Νέα Σμύρνη το οφείλει στην αλλαγή, την ήττα στο Παγκρήτιο, επίσης. Δεν υπάρχει λόγος για βιαστικές κρίσεις, το έργο είναι ακόμα σε εξέλιξη.

Το γιατί κι η διαχείριση

Μένει το γιατί τα είπε όλα αυτά ο Ίβιτς. Ανησυχεί για τα προβλήματα που δημιουργεί η επιθετικότητα κι απλώς είπε την άποψή του; Έβγαλε γκρίνια επειδή δεν παίζει βασικός και τα παρουσίασε όλα τραγικά; Τον ενοχλεί η γρήγορη ανάπτυξη που (νομίζει πως) δεν τον βολεύει; Και το κυριότερο, εκφράζει μόνο τον εαυτό του ή “εκπροσωπεί” κι άλλους που δεν βλέπουν με καλό μάτι τις αλλαγές που έφερε ο Μπόλονι;

Στον Ολυμπιακό είδαμε πως ο Βαλβέρδε διαχειρίστηκε το παράπονο του παίκτη, μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί και το “θέμα” του Ίβιτς

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • Locke Πέμπτη, 06 Οκτωβρίου 2011 14:09 Συντάχθηκε από Locke

    Καλησπέρα Θέμη, στο συγκεκριμένο άρθρο παραθέτεις με τον κατάλληλο τρόπο όλα τα δεδομένα-προβληματισμούς όσον αφορά τον νέο ρόλο του Βέλγου. Μπορώ να πω οτι με κάλυψες, σε σχέση και με το ερωτημα που σου έκανα και στο chat. O προπονητής είναι αναγκασμένος να τοποθετεί τον παίχτη εκεί, εφόσον πιστεύει οτι δεν μπορεί να του προσφέρει κάποιος άλλος αυτά που ζητάει απο τη θέση. Πάντως προς το παρόν ο Κέβιν δείχνει να ανταποκρίνεται και στο νέο του ρόλο (άσχετα αν ο περισσότερος κόσμος "βλέπει" οτι ο Κέβιν φέτος είναι "πεσμένος" :P )και ο Ερνέστο δεν μπορεί παρά να είναι ευχαριστημένος. Δεν ξέρω κατα πόσο όμως θα είναι ευκολο ο Μιραλας (αν μείνει μακριά απ' τα γκολ) να συνεχίσει να κάνει το ίδιο χωρίς γκρίνια (ακόμα κι' αν ο προπονητής είναι οκ με την συνολική του παρουσία). Γιατί πρόκειται με ένα παιχτη με σπουδαία χαρακτηριστικά και είναι λίγο δύσκολο να τον περιορίσεις. Αν το καταφέρει πάντως ο Ισπανός να τον έχει ικανοποιημένο, ΜΑΓΚΙΑ του!
    Εγώ ελπίζω με την προσθήκη του Μόνχε (αν "πιάσει")ίσως ο Κέβιν να μετατεθεί δεξιά, κι' εχοντας εκεί την σιγουριά αλλα και τις επιθετικές αρετές του Τοροσίδη, να έχει πιο ελεύθερο ρόλο, όπου είδαμε και την περασμένη σεζόν οτι του ταιριάζει περισσότερο. Το κακό της υπόθεσης. . . είναι οτι δεν πιστεύω στον Μόνχε.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.