Οπαδός-πρόεδρος VS πρόεδρος-οπαδός

Δημοσίευση: Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011 07.01


Ανέκαθεν, αυτό που υποστηρίζω ως βασικό πρόβλημα του επαγγελματικού αθλητισμού της χώρας, είναι πως ουδείς μπορεί να λειτουργήσει σύμφωνα με την πραγματική του ιδιότητα.

Ξεκινώντας από τον οπαδό, μπορούμε να φτάσουμε άνετα στον πρόεδρο. Για παράδειγμα, ο οπαδός έχει την αίσθηση πως μπορεί να διοικήσει καλύτερα από τον πρόεδρο, να προπονήσει καλύτερα από τον προπονητή, πολλές φορές ακόμη να παίξει και καλύτερα από τον παίκτη.

Μέχρι στιγμής, του δόθηκε η ευκαιρία μόνο να διοικήσει και απέτυχε παταγωδώς. Οπουδήποτε, η διοίκηση έχει σε μικρότερη απόσταση από αυτή που πρέπει τους οπαδούς, η αποτυχία σφραγίστηκε.

Ο ποδοσφαιρικός Άρης όταν και υποβιβάστηκε δις, η μπασκετική ΑΕΚ, ο μπασκετικός Ηρακλής, ίσως και ο ποδοσφαιρικός, αν δεν καταφέρει να περάσει από το δευτεροβάθμιο όργανο της επιτροπής αδειοδότησης.

Υπάρχει παράδειγμα ΠΑΕ που ο πρόεδρος λειτούργησε σαν οπαδός και οι οπαδοί σαν παράγοντες και το αποτέλεσμα ήταν αποκρουστικό. Ήταν ο Άρης του Σκόρδα, ο οποίος παρά το πενταετές πλάνο του Χατζάρα κατάφερε να ανοίξει μέτωπα με όλο τον πλανήτη και να πέσει αδιάβαστος.

Οι οπαδοί πρόεδροι, είναι εξίσου επικίνδυνοι. Ο Μαρινάκης, ενώ φέτος είχε ένα πάρα πολύ εύκολο έργο, όσο αφορά στη κατάκτηση πρωταθλήματος, κατάφερε μέσα από την συμπεριφορά του να το απαξιώσει.

Παραλίγο μάλιστα, να βάλει φωτιά στα θεμέλια της ομάδας, μέσα από τα όσα έπραξε, αφού τύποι σαν τον Βαλβέρδε, τη μεγαλύτερη σταθερά του αγωνιστικού του τμήματος, δεν μπορούν να λειτουργήσουν υπό τέτοια καθεστώτα. Το είχε δείξει και την πρώτη φορά που πάτησε το πόδι του στον Πειραιά ο Ισπανός.

Υπάρχει και το φαινόμενο των ποδοσφαιριστών – Γραφεία τύπου. Οι τύποι που ουσιαστικά μοιράσουν τη θεματολογία της ομάδας τους στα μέσα ενημέρωσης, θέτοντας εαυτόν ευνοούμενο και τους υπόλοιπους υπό κρίση.

Τα αποδυτήρια προς αποφυγήν, είναι αυτά του Παναθηναϊκού, εκεί όπου τα κινητά παίρνουν φωτιά στις ομιλίες ή στις ενδεκάδες πριν το παιχνίδι. Κάτι που πιστεύω έχετε διαπιστώσει όλοι σας.

Και άλλες ομάδες είχαν ανάλογα προβλήματα. Μία φορά, όταν ακόμη ο Ζαγοράκης ήταν αρχηγός στην ΑΕΚ, ζήτησε από τους συμπαίκτες του να αφήσουν τα κινητά στη μέση των αποδυτηρίων να δούνε ποιανού θα χτυπήσει και ποιος θα είναι.

Τα αποτέλεσμα αυτού του αιτήματος του αρχηγού τότε της Ένωσης, ήταν το… μηδέν.

Η δουλειά του παίκτη, δεν είναι να κάνει τον επικοινωνιολόγο, ούτε να χτίζει δημόσιες σχέσεις με αυτόν τον τρόπο. Και στην Ελλάδα, κυρίως παλαιότερα, μία τέτοια προσέγγιση καριέρας ήταν το σύνηθες φαινόμενο. Τώρα κάπως, έχει κοπάσει το έργο.

Βέβαια και εμείς έχουμε παραβίαση ρόλου. Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να καταγράφουμε τα γεγονότα και να τα σχολιάζουμε. Δεν μας υποχρεώνει κανένας να παραγοντίζουμε, ούτε να επιβάλλουμε τα γούστα μας στις ομάδες. Η απόσταση από αυτές πρέπει να είναι νορμάλ, όποιες προσωπικές σχέσεις και να έχουμε με παίκτες, προπονητές ή παράγοντες. Η ισορροπία αυτή, μάλλον πολύ δύσκολα κρατιέται ή πάρα πολύ δύσκολα δεν έχει τις κακές τις στιγμές.

Όλα τα παραπάνω, μου ήρθαν στο κεφάλι μετά τον υποβιβασμό της ΑΕΚ στο μπάσκετ. Όπως και να χει, αποτελεί μία μορφή σοκ στη χώρα μας κάτι τέτοιο. Στη προκειμένη περίπτωση, οι οπαδοί υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους, κάτι που στο παρελθόν έχει επαναληφθεί από πολλούς.

Για να ξεφύγει ο επαγγελματικός αθλητισμός από την μιζέρια του, θα πρέπει να μάθουν όλοι να λειτουργούν σύμφωνα με την ιδιότητά τους. Και μάλλον κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, έως απίθανο. Και αυτό γιατί δεν υπάρχει Πολιτεία.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • Dimi-4 Σάββατο, 23 Απριλίου 2011 00:17 Συντάχθηκε από Dimi-4

    Σταύρο, καλά τα λες, αλλά σκέψου ότι και ο Έλληνας φίλαθλος, οπαδός μάλλον γιατί θεωρώ ότι φίλαθλος είναι κυρίως ο σημερινός 60άρης (που κάποτε ήταν κι αυτός οπαδός), δε μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Το τελευταίο πράγμα που βλέπει είναι το ποδόσφαιρο σ'αυτή τη μίζερη χώρα. Συμφωνώ ότι δε πρέπει να υπερβαίνει κάποια πράγματα, όπως να ανακατεύεται παντού, π.χ. σε οικονομικά θέματα, σε διοικητικά, στο να "βγάζει" 11άδες (εκ των υστέρων πάντα) κτλ. αλλά και με τι να ασχοληθεί αν το καλοσκεφτούμε? Να πάρουμε τη δική μας περίπτωση? Ο κόσμος είναι ο βασικός επενδυτής στην ομάδα, άρα κατά ένα ποσοστό "νομιμοποιείται" να τον απασχολεί τι γίνεται στα διοικητικά, οργανωτικά, οικονομικά κτλ. σε λογικά πλαίσια πάντα, δηλαδή να μην επιβάλλεται. Μετά, να μην ασχοληθεί λίγο με παρασκήνιο, διαιτησίες κτλ.? Να μην ασχοληθεί με τις επιλογές του προπονητή? Μερικές περιπτώσεις είναι "κραχτές" αδερφέ μου, δε χρειάζεται να είμαστε προπονητές για να το δούμε. Αν δεν ασχοληθούμε και μ'αυτά, με τι θα ασχοληθούμε? Με τις αμυντικές ικανότητες του Λίνο, με τον "νέο Μακελελέ" Μπαλάφα, με τα μαγικά του Κούτσια, με τα δεκάδες γκολ του Μούσλι και τις άπειρες ντρίμπλες του Σάλπι? Δεν υπάρχουν αυτά. Μόνο στα μεγάλα ξένα πρωταθλήματα επικεντρώνεται η κουβέντα καθαρά στο ποδοσφαιρικό κομμάτι, στο θέαμα κτλ. Άντε ίσως οι 2 "αιώνιοι" της Ισπανίας και οι γκρινιάρηδες Ιταλοί να μιλάνε και λίγο για διαιτησία, αλλά μέχρι εκεί. Αν βάλουμε και τα δεκάδες παρασκηνιακά show που βλέπουμε (κι αυτά που δε βλέπουμε, αλλά κάνουν "μπαμ") κάθε χρόνο, μόνο για μπάλα δε μπορούμε να μιλάμε. Το θέμα όμως στην τελική είναι ότι ξεφεύγουμε από τα όρια της κριτικής και είμαστε έτοιμοι να φορέσουμε κοστούμι και να διοικήσουμε ή φόρμα για να προπονήσουμε, μη πω και φανέλα για να παίξουμε. Κάπου έχει χαθεί το μέτρο σε όλα τα επίπεδα, αλλά δε θα κατηγορήσω τον οπαδό γι'αυτό, ούτε τον απλό πολίτη για τα συνολικά χάλια της χώρας. Το ψάρι πάντα βρωμάει απ'το κεφάλι. Καλή Ανάσταση σε όλους.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.