Λίγο πριν από τον τυφώνα!

Δημοσίευση: Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012 17.57

Αυτή κι αν είναι τελικά... March Madness! Από σήμερα μέχρι τις 4-5 Απριλίου, μετά την απόφαση της Euroleague να «σπάσει» τους προημιτελικούς της σε δύο ζευγάρια αγώνων, ο ήχος της μπάλας στο παρκέ θα αποτελεί καθημερινό... μουσικό χαλί της ζωής μας.

Με δύο ελληνικές ομάδες στις «8» καλύτερες το πρόγραμμα είναι γεμάτο! Τρίτες και Πέμπτες, Παναθηναϊκός-Μακάμπι (και Μπαρτσελόνα-Ούνικς), Τετάρτες και Παρασκευές, Σιένα-Ολυμπιακός (και ΤΣΣΚΑ-Μπιλμπάο). Ακόμη υπάρχουν τα πλέι-οφ του NCAA τα οποία βρίσκονται στο κατώφλι του «Sweet 16» που θα οδηγήσει τις ομάδες ως το φάιναλ-φορ της Νέας Ορλεάνης. Στο ενδιάμεσο υπάρχει και ολίγο από EuroCup, που έχει φθάσει στην προημιτελική φάση, όπου θα καθοριστούν οι φιναλίστ του φάιναλ-φορ της Μόσχας.

Για 17 ημέρες, λοιπόν, φουλ πρόγκραμ! 17 ημέρες που θα τα βλέπουμε όλα πορτοκαλί...

Το τζάμπολ γίνεται σήμερα στις 8μμ στη Βαρκελώνη, όπου η Μπαρτσελόνα υποδέχεται μια από τις εκπλήξεις των πλέι-οφ, την Ούνικς Καζάν όμως τα πιο ενδιαφέροντα στα δικά μας λημέρια, αρχίζουν δύο ώρες αργότερα με τον Παναθηναϊκό να θέλει επιτέλους να εκμεταλλευτεί την έδρα προκειμένου να βάλει τις βάσεις για την πρόκριση στο 10ο φάιναλ-φορ της Ιστορίας του. Συνέχεια αύριο με την πρώτη προσπάθεια του Ολυμπιακού να κάνει το break και να διεκδικήσει τις ελπίδες του στην τεράστια υπέρβαση που θέλει να πετύχει και η οποία θα τον αλλάξει επίπεδο, θα τον βάλει σε άλλη τροχιά για τα επόμενα χρόνια.

Τις εκτιμήσεις μου για τις δύο σειρές των προημιτελικών που συμμετέχουν οι ελληνικές ομάδες μπορείτε να τις διαβάσετε σε προηγούμενα post. Εδώ, μπορείτε να βρείτε τι έγραφα στις 2/3/12 για τους επικείμενους αγώνες των Ερυθρόλευκων με την ομάδα του Νίκου Ζήση και εδώ το post της 3/3/12 σχετικά με τη σειρά των Πράσινων κόντρα στην αντίπαλο του περσινού τελικού, Μακάμπι Τελ Αβίβ.

Επειδή στο κείμενο για τον αγώνα των πρωταθλητών Ευρώπης κυριάρχησε η ωραία ιστορία με τον Ντέιβιντ Μπλατ και τα όσα είχε πει σε σεμινάριο προπονητών για τον Παναθηναϊκό και μιας και ο πρώτος αγώνας είναι απόψε, να προσθέσω 2-3 πραγματικά ως προς το αγωνιστικό μέρος.

Χωρίς δημιουργία

Η Μακάμπι είναι σημαντικά αποδυναμωμένη σε σχέση με πέρυσι. Έχει... κατέβει επίπεδο σε ομαδικότητα και λειτουργία όλης της ομάδας συνολικά, τόσο στην επίθεση -όπου παραδοσιακά είναι το καλύτερο της- όσο και στην άμυνα.

Είναι χαρακτηριστικό το στατιστικό δείγμα. Πέρυσι στην ίδια χρονική περίοδο, στους αγώνες του TOP16, ήταν πρώτη στις ασίστ με 103 ύστερα από έξι αγώνες. Εφέτος; Είναι μακράν η χειρότερη των προημιτελικών. Με 66 σε έξι ματς πήρε την τελευταία θέση (μαζί με την αποκλεισμένη Φενέρ). Επιπροσθέτως οι αριθμοί στα λάθη παραμένουν στα ίδια επίπεδα, που δείχνει ό,τι δεν οι ασιστ και κυρίως ο συσχετισμός τους με τα λάθη δεν έχουν να κάνουν με το τέμπο που αγωνίζεται.

Η εξήγηση βρίσκεται στην απώλεια των Έιτσον, Πάργκο, Πέρκινς που ήταν πιο ποιοτικοί, δημιουργικοί και ομαδικοί από τους Σμιθ, Μάλετ, Λανγκφορντ που τους αντικατέστησαν. Επίσης ο καλύτερος εφετινός δημιουργός της Μακάμπι, ο Τζόρνταν Φάρμαρ μόλις τελείωσε το λοκ-άουτ επέστρεψε στο ΝΒΑ και ο Μπλατ έχει φτιάξει μια ομάδα που εφαρμόζει συχνότερα isolation (ένας εναντίον ενός), είτε με τους περιφερειακούς, είτε με τους Σχορτσιανίτη, Χέντριξ.

Η περσινή σπουδαία 3αδα ξένων είχε στο TOP16 τις 66 ασίστ από τις 103 της ομάδας. Δηλαδή μόνοι τους είχαν όσες έχει όλες η ομάδα εφέτος. Ο Πέρκινς 29, ο Πάργκο 27 και ο Έιτσον 20! Στον αντίποδα εφέτος; Λάνγκφορντ 14, Μάλετ 5, Σμιθ 4. Για αυτό κερδίζει ολοένα και περισσότερο χώρο και χρόνο ο 25χρονος (ύψους 1μ88) Οχαγιόν (έχει 1,5 ασιστ στο TOP16 και συνολικά στη διοργάνωση 2,6μ.ο), ενώ αναμένεται να εμπιστευτεί πιο σημαντικό ρόλο στον Θοδωρή Παπαλουκά, που έχει το μισό χρόνο του Οχαγιόν και του Μάλετ, το 1/3 των λεπτών που είναι στο παρκέ οι Λάνγκφορντ, Σμιθ αλλά με 12 ασίστ είναι δεύτερος στην κατηγορία.

Σοφός για «Σόφο»

Κοντολογίς, ο Παναθηναϊκός πρέπει να προσέξει τις ατομικές προσπάθειες των περιφερειακών του Μπλατ και να σταματήσει όπως πάντα πετυχαίνει, είτε στα περασμένα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό είτε όπως πέρυσι στη Βαρκελώνη τον Σχορτσιανίτη και ακολούθως τον Χέντριξ. Ο «Σόφο» είναι μάλιστα πεσμένος αγωνιστικά σε σχέση με πέρυσι και ίσως να είναι πιο εύκολη η αντιμετώπιση της Μακάμπι, που είναι πασιφανές ότι χάνοντας τον Φάρμαρ, δυσκολεύτηκε να βρει ισορροπία. Έχασε το ρυθμό της, έπρεπε να αλλάξει παιχνίδι μεσούσης της περιόδου και να καλύψει το κενό που άφησε ο παίκτης που είχε τη μεγαλύτερη επιρροή στο παιχνίδι της.

Εδώ, λοιπόν, προκύπτει και κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Είχε επισημανθεί από την αρχή της σεζόν, όμως τώρα που ήρθε η ώρα για το ταμείο είναι πλέον αυταπόδεικτο. Η Μακάμπι είναι η μοναδική ομάδα που είχε παίκτη με... ημερομηνία λήξης από το ΝΒΑ και προκρίθηκε στα προημιτελικά. Ακόμη κι αυτή βέβαια, παρά το ειδικό βάρος που έχει, την ισχυρή έδρα και το πλούσιο ρόστερ της, δυσκολεύθηκε να περάσει την Καντού, που όπως η Μπιλμπάο, η Ούνικς και οι υπόλοιπες της 8αδας δεν έκαναν καμία κίνηση εντυπωσιασμού, απέφυγαν τον εύκολο δρόμο που θα τους έδειχνε ένας σταρ του ΝΒΑ και επέλεξαν τον δύσκολο. Της ομαδικής δουλειάς, της αναζήτησης εμπειριών από τη σειρά των αγώνων, τις αποτυχίες, τις ανατροπές και τις νίκες!

Το ΝΒΑ τις διέλυσε

Ευκαιρία να θυμηθούμε ποιοι ήρθαν ως... Μεσσίες κι όταν αναχώρησαν άφησαν πίσω τους συντρίμμια. Η Φενέρμπαχτσε/Ούλκερ επένδυσε ενόψει φάιναλ-φορ Κωνσταντινούπολης στον Σεφολόσα. Μόλις έφυγε ο Ελβετός η ομάδα του Σπάχια έχασε τον προσανατολισμό της. Με έλλειμμα στην ομαδικότητα, έχασε μεγάλο μέρος από τη δύναμη της όταν έχασε και τον Σεφολόσα που με 11,4 πόντους ανά αγώνα ήταν (και παραμένει σε μ.ο) ο πρώτος σκόρερ της ομάδας. Η Φενέρ απέτυχε και σε ότι αφορά την πορεία της αλλά και αγωνιστικά.

Η Έφες, στήριξε αρκετά πράγματα του παιχνιδιού της στον Ερσάν Ιλιάσοβα, που ήταν και ο πληρέστερος παίκτης του ρόστερ της. Η έλλειψη χημείας, κατά πρώτο λόγο, αλλά και η αποχώρηση του Τούρκου σταρ του ΝΒΑ, οδήγησαν και την Έφες στην αποτυχία.

Η Κάχα Λαμποράλ έδωσε ρόλο στον Κέβιν Σεραφέν και αναζήτησε βοήθεια από τον Γκόραν Ντράγκιτς. Ο Γάλλος, αν και «άγουρος» αγωνιστικά, έκανε σπουδαία δουλειά, ο Σλοβένος δεν πρόλαβε να παίξει (είχε μόνο 2 συμμετοχές) και η ομάδα του Ιβάνοβιτς για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ευρωλίγκα έμεινε εκτός ΤΟΠ16.

Η Ρεάλ, αναζήτησε ενέργεια και σκορ από τον Ρούντι Φερνάντεζ, ριμπάουντ και δύναμη από τον Σέρζε Ιμπάκα. Έφυγαν και οι δύο για το ΝΒΑ, άλλαξε παίκτες, έψαξε νέα «χημεία» και απέτυχε επίσης. Τόσα εκατομμύρια, τέτοιο ρόστερ, παρουσία πέρυσι ύστερα από 16 χρόνια σε φάιναλ-φορ και αποκλείστηκε από την Μπιλμπάο!

Η Παρτίζαν, έδωσε στέγη στον Νίκολα Πέκοβιτς. Σε έναν όμιλο-φωτιά, άγγιξε την πρόκριση στο TOP-16 σε βάρος της νεόπλουτης, Αρμάνι Μιλάνο. Έχασε τον Μαυροβούνιο και απέναντι στην σοφτ ομάδα του Σκαριόλο, μέσα στην πιο καυτή έδρα της Ευρώπης, έχασε και την πρόκριση.

Η Αρμάνι, ήταν γενικώς μια απογοήτευση και έκανε νεοπλουτίστικες επιλογές που δεν έφεραν την ευτυχία στο Μιλάνο. Με την επιστροφή του Ντανίλο Γκαλινάρι έχασε μεγάλο μέρος της ισχύς της, αλλά δύσκολα μπορεί να χρεωθεί στη φυγή του Ιταλού σταρ η αποτυχία της. Πάντως, στην πορεία, χωρίς τον Γκαλινάρι, με νέο παίκτη στα γκαρντ, έδειξε καλύτερο πρόσωπο.

Η Νανσί όσες νίκες έκανε τις έκανε με τον Μπατούμ. Μετά κατέρρευσε.

Οι παραδοσιακές δυνάμεις της Ευρωλίγκας, η Ζαλγκίρις χωρίς τον Τάι Λόουσον και η Ολύμπια χωρίς τον Ντάνι Γκριν δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν, ενώ αντιθέτως η Γαλατά δεν επηρεάστηκε με την απόχωρηση του Πατζούλια καθότι ο Γεωργιανός είχε προβλήματα τραυματισμών και δεν απέκτησε σημαντικό ρόλο στην ομάδα.

Στον αντίποδα, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός που επέλεξαν ένα σταθερό ρόστερ με σίγουρους παίκτες, όπως και οι Μπιλμπάο, Ούνιξ, Σιένα, Μπαρτσελόνα και ΤΣΣΚΑ  είναι, μαζί με την εξαίρεση αλλά εμφανώς επηρεασμένη από τη φυγή του Φάρμαρ Μακάμπι, ακόμη εδώ. Μάλιστα η ΤΣΣΚΑ, αν είχε χάσει τον Κιριλένκο δεν θα ήταν το φόβητρο που είναι αυτή τη στιγμή... Δεν συμφωνείτε;

Τα πλέι οφ «ανήκουν» στους προπονητές

Επιπλέον υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο που επιβεβαιώνει πολλά για το ευρωπαϊκό μπάσκετ και την Ευρωλίγκα. Στα προημιτελικά έφθασαν ομάδες που έχουν τους καλύτερους προπονητές ή είναι ομάδες των «προπονητών».

Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, Ίβκοβιτς στον Ολυμπιακό, Πιανιτζιάνι στη Σιένα, Πασκουάλ στη Μπαρτσελόνα, Κατσικάρης στη Μπιλμπάο, Πασούτιν στην Ούνιξ, Μπλατ στη Μακάμπι και ο Καζλάουσκας (τον τοποθετώ τελευταίο γιατί δεν έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση την ικανότητα του στο κοουτσάρισμα) είναι αναμφισβήτητα οι κορυφαίοι ή είχαν τον απόλυτο έλεγχο της ομάδας τους, βάζοντας αρχές στο παιχνίδι, κτίζοντας αμυντική φιλοσοφία και υποχρεώνοντας τους παίκτες να έχουν προσήλωση στα συστήματα στην επίθεση.

Ανάλογα σπουδαία πορεία είχαν οι ομάδες του Μαχμούντι (Γαλατά) και του Τριντσέρι (Καντού), ενώ από το πρώτο ράφι της προπονητικής απέτυχε μόνο ο Ίβανοβιτς με την αλλοπρόσαλλη ομάδα που δημιούργησε στη Βιτόρια. Και τέλος δεν πρέπει να καταδικαστεί το «μειράκιο» της προπονητικής, Πάμπλο Λάσο που ακροβατεί ανάμεσα στα δύο γκρουπ των ομάδων, έχοντας αρκετά άλλοθι για την αποτυχία.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.