Όσα δεν φθάνει η αλεπού...

Δημοσίευση: Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011 21.57

Ο Σωτήρης Βετάκης γράφει για τη... Γη της Επαγγελίας των φίλων του αθλητισμού και ομολογεί πως ζηλεύει τους αντιπαθείς για άλλους, Ισπανούς!

Σιχαμένοι; Αντιπαθητικοί; Εκνευριστικοί; Ότι κι αν λένε όλοι όσοι δεν τους χωνεύουν (και από ότι καταλαβαίνω είναι πάρα πολλοί), είναι οι καλύτεροι. Και όχι μόνο στο μπάσκετ. Παρά τα προβλήματα που έχουν ως χώρα, με την ανεργία να ξεπερνά την ανεργία στην Ελλάδα, η Ισπανία είναι φίλτατοι η «Γη της επαγγελίας» για όσους λατρεύουν τον αθλητισμό.

Φυσικά και για όσους αγαπούν το μπάσκετ. Αυτή η καταπληκτική φουρνιά του Γκασόλ και του Ναβάρο από την ημέρα που εμφανίστηκε στο ευρωπαϊκό στερέωμα με τις μικρές εθνικές ομάδες σαρώνει σχεδόν σε κάθε διοργάνωση και πλέον έχει κάνει την Εθνική Ισπανίας την καλύτερη ομάδα στη σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Είναι εκπληκτικό το σερί που έχουν να επιδείξουν από το 2006 και μετά. Σερί που θα μπορούσε να ήταν ακόμη πιο μεγαλειώδες αν στον τελικό της Μαδρίτης στο Ευρωμπάσκετ του 2007 ο Χόλντεν στη λήξη του αγώνα δεν κατόρθωνε πετύχει ότι και ο Μίλος Τεόντοσιτς στο Μουντομπάσκετ του 2010 με εκείνο το τρελό τρίποντο, από το οποίο ξεκίνησε να φαίνεται η ιδιαίτερη «εγωπάθεια» του! Με το ένα καλάθι, εντός έδρας μάλιστα, απώλεσαν ένα τρόπαιο (Ευρωμπάσκετ 2007), με το άλλο ένα μετάλλιο και γιατί όχι μια σκληρή μάχη με τις ΗΠΑ.

Τις υπόλοιπες χρονιές κατέκτησαν τα χρυσά με πειστικές ως εκκωφαντικές εμφανίσεις. Ήταν απίστευτα ανταγωνιστικοί στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων με τις ΗΠΑ (του Κόμπι Μπράιαντ και των υπολοίπων πρωτοκλασάτων αστέρων του ΝΒΑ), νίκησαν στην Ιαπωνία στον τελικό του Μουντομπάσκετ την Ελλάδα, που προερχόταν από τον θρίαμβο επί των Αμερικάνων και ενώ οι ίδιοι είχαν να αντιμετωπίσουν το σοκ από τον τραυματισμό του Πάου Γκασόλ!

Με δύο Ευρωμπάσκετ (2009, 2011), ένα Μουντομπάσκετ (2006), δύο τελικούς (Ολυμπιακούς Αγώνες 2008, Ευρωμπάσκετ 2007) αλλά κυρίως παίζοντας εκπληκτικό μπάσκετ, σε υψηλό ρυθμό, με μοναδική ισορροπία μέσα κι έξω από το καλάθι, οι Ισπανοί είναι μακράν των υπολοίπων οι κορυφαίοι της τελευταίας 10ετίας και οι απόλυτοι κυρίαρχοι της 5ετίας.

Με τους αδελφούς Γκασόλ να συνθέτουν ένα ασταμάτητο δίδυμο κάτω από το καλάθι, σε σημείο που μερικές φορές να παίζουν βόλεϊ κάτω από τη στεφάνη λες και κάνουν πλάκα στον αντίπαλο,

τον Ναβάρο να είναι ο καλύτερος στη θέση του και να έχει απίστευτη επαφή με το καλάθι (σημείωσε στα νοκ-άουτ ματς 88 πόντους, με 26 στον προημιτελικό, 35 στον ημιτελικό και 27 στον τελικό, πετυχαίνοντας τη δεύτερη καλύτερη επίδοση πίσω από τους 108 πόντους του Νίκου Γκάλη το 1987) και κερδίζει με παροιμιώδη τρόπο τα φάουλ φορτώνοντας το αντίπαλο καλάθι με τους πιο σίγουρος πόντους (σημειώστε εδώ πως στον τελικό είχε 12/12 και στην σειρά των τεσσάρων επικών προημιτελικών του Παναθηναϊκού με τη Μπαρτσελόνα, όπου από τις πρώτες εντολές του Ομπράντοβιτς ήταν επ’ουδενί να γίνονται φάουλ, είχε 14/17) τον Φερνάντεθ να έχει βάλει την άμυνα στο παιχνίδι του και να έχει γίνει πιο ποιοτικός αφού σκοράρει στο ανοικτό γήπεδο, από μακρινή απόσταση και με drive,

τον Καλντερόν  να οργανώνει, να δημιουργεί, να τιμωρεί όποιον αντίπαλο επιλέξει να δίνει «βοήθειες» με τον παίκτη που τον μαρκάρει, τον Ιμπάκα να βγάζει εντυπωσιακή ενέργεια (5 τάπες σε 17 λεπτά στον τελικό; ), να τελειώνει κάθε φάση πάνω στη στεφάνη, να τρέχει σαν άτι στον αιφνιδιασμό, να παίζει αποτελεσματικά στο low-post και με 82% στις βολές να μην επιτρέπει στον αντίπαλο ούτε σαν σκέψη την επιλογή του φάουλ,

τους Ρούμπιο, Γιούλ να προσφέρουν ποιοτικά λεπτά, με ασίστ, ριμπάουντ και άμυνα ο πρώτος (που όμως έχει τεράστια αδυναμία στο τρίποντο και τελείωσε το τουρνουά με το 1/15 –ευστόχησε με την 13η προσπάθεια- που αποτελεί κόλαφο για παίκτη τέτοιου βεληνεκούς) και υψηλό ρυθμό και drive ο δεύτερος

τον Σαν Εμετέριο και τον Σάδα, που είχαν θέση στις μισές –και βάλε- πεντάδες του των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά, να είναι 9η και 11η  επιλογή του Σκαριόλο,

τον πολλά υποσχόμενο Κλαβέρ να έχει τον μικρότερο χρόνο συμμετοχής και τον Ρέγιες να είναι η «μάνα του λόχου», η Ισπανία είναι ομάδα που τα έχει όλα.

Όσο κι αν είναι αντιπαθητικό ή μη αποδεκτό να βλέπεις τέτοιους παικταράδες να καταφεύγουν σε «θέατρο» (floppy όπως αποκαλούνται οι βουτιές που κάνουν οι παίκτες που θέλουν να εκμαιεύσουν τα επιθετικά φάουλ από τον αντίπαλο τους) ή να κάνουν αντιαθλητικά φάουλ σαν κι αυτό του (αντιπαθούς λόγω στυλ, που παραπέμπει σε τύπο που έχει παπάκι με κομμένη εξάτμιση) Ρούντι Φερνάντεθ στον Τόνι Πάρκερ ενώ απέμεναν 89 δεύτερα για να τελειώσει το πρώτο 20λεπτο του τελικού και η Ισπανία προηγείτο με 12 πόντους, οι «Φούριας Ρόχας» είναι απλά οι καλύτεροι.

Και προφανώς επειδή είναι (μακράν) οι καλύτεροι τους αντιπαθούν τόσοι πολλοί συμπατριώτες. Άλλωστε και τη μεγάλη των Πλάβι σχολή, όταν κυριαρχούσε, ήταν πάρα πολλοί εκείνοι που διακατέχονταν από αρνητικά συναισθήματα. Γιατί πολύ απλά είναι γνωστοί η παροιμία με την Αλεπού και τα κρεμαστάρια…

Υ.Γ: Μερικές σκόρπιες σκέψεις, σχετικές αλλά και ολίγον άσχετες:

1)    Οι Ισπανοί έχουν την τύχη να μπορούν να παρακολουθήσουν το καλύτερο πρωτάθλημα μπάσκετ (ACB). Ένα από τα καλύτερα  (αν όχι το καλύτερο από τα) πρωταθλήματα ποδοσφαίρου. Την Εθνική ομάδα τους στο ποδόσφαιρο να κυριαρχεί σε Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο επίπεδο. Το ίδιο και η Εθνική μπάσκετ. Να έχουν κορυφαίο τενίστα (Ναδάλ) και εκ των κορυφαίων πιλότων της Φ1 (Φερνάντο Αλόνσο). Να πρωταγωνιστούν σε χάντμπολ και πόλο. Για αυτό, όπως είπα στην αρχή, είναι η χαρά του… κολλημένου με την (οποιουδήποτε χρώματος) μπάλα. Θα είναι τεράστιο κίνητρο, μαζί με τις πολλές ομορφιές της αλλά και την ωραία ζωή της, ώστε εφόσον η κρίση με αναγκάσει ας πούμε να μεταναστεύσω, να προτιμήσω τη Μαδρίτη ή τη Βαρκελώνη.

2)   Το κτύπημα του Φερνάντεθ στον Πάρκερ δεν ήταν αντιαθλητικό αλλά τρομοκρατικό, ενώ αποτελούσε και ασέβεια προς έναν τόσο μεγάλο και σεμνό παίκτη. Όμως έδειξε στους Γάλλους πως οι Ισπανοί ήταν εκεί για κατακτήσουν το τρόπαιο. Πως δεν είχαν διάθεση να τους επιτρέψουν ούτε δευτερόλεπτο να τους αμφισβητήσουν. Ότι εκείνοι ήταν το αφεντικό στο παρκέ και δεν θα άλλαζε αυτό με κανέναν τρόπο! Απαράδεκτη κίνηση, αλλά είχε τη σκοπιμότητας της και σε τέτοιο επίπεδο, να ξέρετε ότι σχεδόν διδάσκεται…

3)   Σκεφτείτε πόσο πρέπει να έχει μπει στη μύτη των Ισπανών ο Παναθηναϊκός! Έχουν όσα ανέφερα πιο πάνω, έχουν την Μπαρτσελόνα να κάνει περίπατο στο Champions League, αλλά στην Ευρωλίγκα ο ΠΑΟ τους πέταξε εφέτος και έχει κατακτήσει τρία ευρωπαϊκά την τελευταία 5ετία, που θεωρείται και είναι η χρυσή 5ετία των Ισπανών.

4)Πόσοι από εκείνους που σιχαίνονται τους Ισπανούς του Σκαριόλο, θα ήθελαν και μάλιστα θα τους αποθέωναν αν ήταν Έλληνες και αγωνιζόντουσαν στην Εθνική Ελλάδας;

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.