Η χαρά του «μπουκ»!

Δημοσίευση: Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011 00.40

Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ προδότης από εκείνους που εκτός από την βούρτσα με την Λούτσα, μπερδεύουν και την πολιτική με τον αθλητισμό, θα τολμήσω να συγχαρώ τους μάγκες των Σκοπίων. Ούτε συμπαθείς μου είναι, ούτε τους αντιπαθώ, πολύ περισσότερο δε πιστεύω πως η ονομασία του Κράτους τους δεν είναι κάτι που μπορώ να λύσω ή έστω να επηρεάσω με τα γραφόμενα μου σε τούτη τη «γωνιά» ή στα ΝΕΑ.

Όπως βέβαια δεν μπορούσαν  και δεν μπορούν στο παρκέ οι Ζήσης, Φώτσης, Μπουρούσης και τα άλλα παιδιά του Ζούρου, καθώς τέτοιου είδους «παιχνίδια» δεν παίζονται στα γήπεδα, μηδέ στα κείμενα μου.

Μπράβο, λοιπόν, στον άγνωστο σε όλους, Μαρίν Ντοκουζόφσκι ο οποίος χρόνια τώρα βγάζει το μεροκάματο του μεταξύ Σκοπίων και Βουλγαρίας γιατί δημιούργησε μια ομάδα με προσανατολισμούς, που γνωρίζει πώς να «βραχυκυκλώνει» τον αντίπαλο της και σε κάθε ματς καταθέτει όσα ψυχικά αποθέματα διαθέτει στο «είναι» της. Μπράβο και στους αντιεμπορικούς, αλλά σκληρούς  μαχητές παίκτες του, που εφάρμοσαν το πλάνο και σε ένα μαραθώνιο τουρνουά αποδεικνύονται οι πιο μεγάλοι overachiever που εμφανίστηκαν στην ιστορία των Ευρωμπάσκετ.

Των Ευρωμπάσκετ που πλέον είναι η χαρά του «μπουκ»! Στο άθλημα που 99 στις 100 φορές νικά ο ισχυρότερος, στο άθλημα που ο ποιοτικότερος φεύγει κατά 99%  με το ροζ φύλλο, στο άθλημα που το φαβορί δεν χάνει, από το 2001 και μετά όλοι γηπεδούχοι έχουν, αργά ή γρήγορα, λυγίσει από την πίεση και το άγχος.

Μέχρι τότε ο συχωρεμένος Γκομέλσκι μπορούσε να αισθάνεται δικαιωμένος για την πικρόχολη άποψη που είχε εκφράσει το 1987, όταν είπε πως «αν το Ευρωμπάσκετ γινόταν υπό αυτές τις συνθήκες στη Μαυριτανία, το τρόπαιο θα το κατακτούσαν οι Μαυριτανοί».

Απαριθμώ:

1989 Ζάγκρεμπ: Η Γιουγκοσλαβία διαδέχθηκε την Ελλάδα στο θρόνο της πρωταθλήτριας Ευρώπης.

1991 Ρώμη: Η Ιταλία εκμεταλλεύτηκε την έδρα και έφθασε στον τελικό.

1993 Μόναχο: Ο Πέσιτς οδήγησε τη Γερμανία στην κατάκτηση του τίτλου.

1995  Αθήνα: Η Ελλάδα έφθασε στον ημιτελικό όπου ηττήθηκε από τη σπουδαία Γιουγκοσλαβία.

1997  Ισπανία και 1999 Γαλλία: Οι γηπεδούχοι δεν είχαν ομάδες για να  αξιοποιήσουν τον παράγοντα έδρα.

2001 Τουρκία: Οι Τούρκοι έφθασαν για πρώτη φορά, τόσο ψηλά, διεκδικώντας στον τελικό το τρόπαιο, το οποίο τους στέρησε ο Μποντίρογκα και η παρέα του.

Έκτοτε τα φαβορί τα πήρε ο διάολος και τα σήκωσε. Το 2003 δεν υπάρχει τέτοιο θέμα καθότι η διοργάνωση φιλοξενήθηκε από τη Σουηδία. Το 2005 όμως οι Σέρβοι έκτισαν νέο γήπεδο στο Βελιγράδι για να γιορτάσουν με τον πιο λαμπρό τρόπο την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ, με το οποίο θα έκλεινε ο κύκλος μιας κορυφαίας φουρνιάς παικτών. Δεν έφθασαν ποτέ στο Βελιγράδι, αφού ηττήθηκαν στο νοκ-άουτ ματς για την είσοδο στα προημιτελικά από την Γαλλία.

Το 2007 η Ισπανία έμοιαζε να μην έχει αντίπαλο. Αγωνιζόμενη εντός έδρας πήγε σαν τρένο ως τον τελικό της Μαδρίτης, όπου την… έφαγε η αρκούδα! Έλιωσε από το άγχος και την τιμώρησε στο φινάλε ο Χόλντεν, που είχε αποκτήσει –για χάρη της ΤΣΣΚΑ- ρωσικό διαβατήριο αλλά έβγαζε την υποχρέωση στην Εθνική Ρωσίας!

Το 2009, η Πολωνία ήταν ουδέτερο έδαφος και φθάνουμε στο 2011 και την Λιθουανία που προετοιμαζόταν για πανηγυρισμούς από την ημέρα που ανέλαβε τη διοργάνωση του 37ου Ευρωμπάσκετ. Εκείνοι, τουλάχιστον, πάτησαν στο νεότευκτο γήπεδο του Κάουνας αντίθετα με τους Σέρβους που δεν έφθασαν ως την χλιδάτη Μπεογκράτσκα Αρένα. Σίγουρα όμως τα εγκαίνια της νέας Αρένας της Ζαλγκίρις θα την θυμάται για πάντα ολόκληρη η Λιθουανία!


Υ.Γ: Η αυταπάρνηση με την οποία αγωνίστηκαν οι Σκοπιανοί το βράδυ της Τετάρτης, μπορεί να δώσει επιπλέον ώθηση και πίστη στους παίκτες του Ζούρου. Αρκεί να παίξουν άμυνα βγαλμένη από τους εφιάλτες των Γάλλων. Διαβάζοντας στις ανταποκρίσεις από τη Λιθουανία, τις δηλώσεις του Ζελαμπάλ, του Πιετρούς, του Μπατούμ και του Πάρκερ γίνεται αντιληπτό πως οι «τρικολόρ» ύστερα από το 2005 μας βλέπουν στα όνειρα τους σαν «κακούς τους δαίμονες». Δαιμονισμένη άμυνα θέλει το απόγευμα της Πέμπτης και προσήλωση για την αποφυγή λαθών, για να χάσουν και οι Γάλλοι όπως οι Λιθουανοί το παρκέ από τα πόδια τους. Οι γηπεδούχοι είχαν το άγχος που τους βάραινε τα πόδια, οι Γάλλοι έχουν το τρίποντο του Διαμαντίδη να τους λυγίζει τα γόνατα!

Οι Σκοπιανοί το εκμεταλλεύτηκαν. Εμείς μπορούμε;

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • Αγγελος Αrsenal Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011 02:04 Συντάχθηκε από Αγγελος Αrsenal

    Σωστη προσεγγυση. Νομιζω οτι αν ειχαμε την εμπειρια του Σπανουλη και τη δυναμη του Σοφοκλη,θα περιμεναμε αλλα πραγματα.Τωρα ομως προχωραμε με αυτα που εχουμε.Οπως ενας δασκαλος σε μια νεα ταξη η ακομα περισσοτερο ενας αεροπορος με βλαβη στο αεροπλανο του.Τι θα κανει?Δε θα προσγειωθει?Ετσι και η επισημη αγαπημενη θα προχωρει με το παθος και την ομαδικοτητα.Μακαρι να ειχε ο Ζουρος στον παγκο του τους Διαμαντιδη Γκαλη και Γιαννακη,ασ πουμε.Ομως πιστευω οτι υπαρχει θεληση απο τα παιδια να τα δωσουν ολα!

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.