Για τα... θηρία, τα άγρια

Δημοσίευση: Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011 13.12

Στις διακοπές, έχεις χρόνο να κάνεις πράγματα που δεν κάνεις στην καθημερινότητά σου. Ένα από αυτά για τα οποία βρίσκω... χώρο να κάνω εδώ στην Πάρο, είναι να ξεκοκκαλίζω τις πολιτικές εφημερίδες -οι οποίες πλέον κατά βάση είναι οικονομικές. Στο σημερινό φύλλο των «ΝΕΩΝ», δημοσιεύεται ένα άρθρο για τα «Άγρια πουλιά», με τα οποία πολύς κόσμος έχει φάει κόλλημα.

Ομολογώ ότι για μικρό χρονικό διάστημα είχε συμβεί το ίδιο και με εμένα και μόλις διαπίστωσα πως τα Angry Birds είναι το πιο δημοφιλές παιχνίδι και το πρώτο μπλογκμπάστερ στον κόσμο του mobile gaming ένιωσα μια κάποια ανακούφιση, γιατί βρήκα άλλοθι για την επιμονή μου να βγάλω αρχικά όλες τις πίστες και κατόπιν να το επαναλάβω πετυχαίνοντας το απόλυτο στην αξιολόγηση (3 αστεράκια) ανά πίστα.

Μυημένος στο παιχνίδι σε σημαντικό, όπως αντιλαμβάνεστε, βαθμό σταμάτησα στη σελίδα της εφημερίδας και πληροφορήθηκα πως τα «άγρια πουλιά», τα οποία γεννήθηκαν στη Φινλανδία (και έχουν γίνει στάμπες σε μπλούζες, λούτρινα κουκλάκια) ετοιμάζονται να πετάξουν για το Χόλιγουντ. Στους δηλωμένους φαν τους συγκαταλέγεται ακόμη και ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, ενώ οι θαυμαστές τους είναι βέβαιο ό,τι θα πολλαπλασιαστούν από τη στιγμή που κάνουν πλέον «πτήσεις» και στην πλατφόρμα της google!

Αυτή τη στιγμή η αξία των Angry Birds αποτιμάται στο 1,2 δις δολάρια και είναι πραγματικά συγκλονιστικό αν αναλογιστεί κανείς τη δυναμική που έχει πλέον η κινητή τηλεφωνία, οι ταμπλέτες (στυλ iPad) και τα app τους κάτι που είναι εύκολο να διαπιστώσει κάνεις με μια ματιά στην παραλία που βρίσκεται και φέρνοντας στο μυαλό εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν (αλλά σε αυτό θα αναφερθώ σε επόμενο post).

Διαβάζοντας λοιπόν όλα τούτα, μου ήρθε στο μυαλό το ΝΒΑ και το ελληνικό μπάσκετ. Πώς και γιατί; Επειδή ο ήχος από το δημοφιλές παιχνίδι φέτος χρησιμοποιήθηκε στους αγώνες του ΝΒΑ κατά τη διάρκεια των τάιμ-άουτ. Στο γήπεδο των Ορλάντο Μάτζικ το «πιασάρικο»  μουσικό θέμα των Angry Birds χάιδευε τα αυτιά των θεατών και των τηλεθεατών, καθώς ήταν σε πολύ κόσμο εντελώς οικείο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ήχος ή μουσική από βιντεοπαιχνίδια χρησιμοποιήθηκε στο ΝΒΑ. Ίσως να έχετε ακούσει το εφέ από το χρυσό νόμισμα στο «Super Mario» όταν κάποιος παίκτης ευστοχεί σε ελεύθερη βολή

ή τον ήχο που κάνει ο Super Mario όταν χάνει «ζωή» (ή «κανονάκι» που λέγαμε πιτσιρίκια)  όταν η βολή βρίσκει σίδερο

Όπως και το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» (όπου επίσης αναφέρεται ότι η δημιουργία των «Angry Birds» κόστισε 100.000 ευρώ στα δύο ξαδέλφια Φινλανδών, πως 250 εκατ. φορές έχουν «κατέβει» σε κινητά και ταμπλέτες, ότι συνολικά 200 εκατ. λεπτά είναι ο χρόνος που ξοδεύεται ημερησίως από τους φαν του παιχνιδιού) έτσι και τα τάιμ-άουτ σε γήπεδα του ΝΒΑ δείχνουν πόσο δημοφιλή είναι τα «άγρια πουλιά».

Δείχνει όμως -για μια ακόμη φορά- πόσο μπροστά είναι το ΝΒΑ στο τρόπο προσέγγισης του κοινού. Πώς εκμεταλλεύεται ή έστω επιδιώκει να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία για να... προσηλυτίσει νέους θεατές. Πώς δίνει με οποιονδήποτε τρόπο ερεθίσματα στο κοινό να γυρίσει το μάτι στην τηλεόραση, ή να νιώσει πιο άνετα -έστω και υποσυνείδητα- στην εξέδρα... Και πόσο πίσω είμαστε εμείς εδώ στην Ελλάδα, αλλά ακόμη και στην Ευρωλίγκα.

Και μη βιαστείτε να μου πείτε πως, αυτό περίμενες ρε Βετάκη να εντοπίσεις για να καταλάβεις τη διαφορά; Για να αντιληφθείς ότι εμείς είμαστε στην κυριολεξία για τα... άγρια πουλιά και γενικώς για τα άγρια θηρία; Ή ότι αν συμβεί το ίδιο στα γήπεδα της Α1 θα γίνουν ξαφνικά ΝΒΑ.

Όχι φυσικά. Απλά είναι μια μικρή λεπτομέρεια που κάνει (ακόμη πιο) μεγάλη τη διαφορά. Τα άλλα, τα πιο σημαντικά, τα ξέρω όπως τα ξέρουμε οι περισσότεροι. Όμως το είπα και στην αρχή. Στις διακοπές μου, όπου βρίσκομαι εν προκειμένω, προτιμώ να ασχολούμαι με πράγματα που δεν με απασχολούν στην καθημερινότητά μου.

Μια... μαύρη Πανσέληνος!

Όπως το παρακάτω κείμενο που γράφτηκε στις 13/8 αλλά δεν αναρτήθηκε ως σήμερα λόγω... τεχνικών προβλημάτων αφού το ίντερνετ και το 3G παρά τα όσα λένε οι εταιρείες στις διαφημίσεις τους δεν καλύπτει ούτε τα πιο σημαντικά χωριά των ελληνικών νησιών και γενικά της ελληνικής επικράτειας. Αν έχετε χρόνο ας συνεχίσετε παρακάτω:

Περνούν τα χρόνια. Φεύγουν μέσ’ απ’ τα χέρια μας σαν το νερό... Σαν χθες μοιάζει να είναι μια από τις πιο ωραίες βραδιές της σύγχρονης Ελλάδας, αλλά έχουν ήδη περάσει επτά ολάκερα χρόνια από τη νύχτα που το βαρκάκι του Παπαϊωάννου μας ταξίδεψε σε όνειρα χίλια.

13 Αυγούστου, σαν σήμερα, ήταν και τότε το 2004, όταν η Ελλάδα ήταν πραγματικά το κέντρο όλου του κόσμου. Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, απλή, λιτή, αλλά μαγευτική, όσο καμιά άλλη. Δισεκατομμύρια τηλεθεατές έμειναν εκστασιασμένοι από την τελετή στο ΟΑΚΑ κι εμείς ως Έλληνες είχαμε απελευθερωθεί από τον κόμπο του άγχους στο λαιμό και είχαμε απογειωθεί από υπερηφάνεια για το αποτέλεσμα. Για την απόδειξη πως μπορούμε τα πάντα, αρκεί να το θέλουμε...

Η συνέχεια εξίσου επιτυχημένη και ολόκληρο το «τεστ», με μια-δυο εξαιρέσεις (που δεν είχαν να κάνουν με το οργανωτικό, αλλά με τη νοοτροπία μας και τον αθλητικό πολιτισμό μας), το περάσαμε με άριστα.

Πόσα έχουν αλλάξει από τότε; Το χάρτινο φεγγαράκι εκείνης της βραδιάς ήταν πιο φωτεινό και ελπιδοφόρο από την αποψινή αυγουστιάτικη Πανσέλληνο! Πόσο διαφορετική είναι η κατάσταση που βιώνει ο σημερινός Έλληνας; Πόσο έχει αλλάξει η ψυχολογία μας; Θα μας έλεγε κανείς εκείνο το βράδυ, ό,τι ύστερα από 7 χρόνια η Ελλάδα που μπορεί να κάνει τα πάντα -έτσι νιώθαμε εκείνη τη νύχτα- θα βρισκόταν σε αυτή τη δυσχερή θέση και δεν θα γελούσαμε; Ότι τότε που θα μας έλεγε κάποιος πως δεν θα κερδίσουμε τίποτα από τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και δεν θα τον κοροϊδεύαμε ή δεν θα τον χαρακτηρίζαμε τουλάχιστον εμπαθή;

Ίσως να πιστεύαμε όποιον θα υποστήριζε ότι τα στάδια που κατασκευάστηκαν το 2004 θα ρήμαζαν εγκαταλελειμμένα, αλλά σίγουρα θα τον σταματούσαμε αν προχωρούσε παρακάτω και έλεγε πως θα βάζαμε στα περισσότερα πωλητήριο, όπως την έκταση-φιλέτο του παλαιού αεροδρομίου που... κείτεται ανάμεσα στην παραλιακή και τη Βουλιαγμένης σαν κουφάρι...

Μπορούσε να φανταστεί πως από την «Άνοιξη του στίβου» θα πέφταμε σε τέτοια βαρυχειμωνιά; Ότι οι επιχορηγήσεις στις ομοσπονδίες θα συρρικνώνονταν τόσο δραστικά σε σημείο ορισμένες εξ αυτών να φυτοζωούν σήμερα; Ότι από τις τρεις ομάδες στο Champions League θα φθάναμε στη μία -κι αυτή με το... ζόρι και σχεδόν μόνιμα με πρόωρο αποκλεισμό; Πως οι ομάδες του μπάσκετ με τους Τσίλντρες, Κλέιζα, Μποντίρογκα, θα αναζητούν  ακόμη και τον 15αυγουστο «έξυπνες βόμβες» από το δεύτερο και το τρίτο ράφι της αγοράς;

Είναι τόσα (ακραία) αντίθετες οι δύο εποχές (αδύνατον να το χωρέσει ο νους ότι τις χωρίζουν επτά χρόνια) που ειλικρινά καμία από τις δύο δεν φαντάζει πραγματική. Ίσως όμως η τωρινή να αποδειχθεί πιο ωφέλιμη. Εφόσον αναπροσδιορίσουμε τα πράγματα, διορθώσουμε την νοοτροπία μας, αντιληφθούμε, εκτιμήσουμε και αναδείξουμε αληθινές αξίες...

Υ.Γ.: Φθάσατε ως εδώ; Προφανώς δεν έχετε τελειώσει τις διακοπές σας και έχετε πολύ χρόνο... Απολαύστε τες, θα μας χρειαστούν όλες αυτές οι «εικόνες» τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται...

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • bhoy Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011 08:50 Συντάχθηκε από bhoy

    Μπράβο Κε Βετάκη!
    Να γράφετε συχνότερα κείμενα απελευθερωμένος από το μπάσκετ κι ιδίως από το πράσινο...

    υ.γ.κάτοχος διαρκείας ΚΑΕ ΠΑΟ εδώ και χρόνια

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.