Η ανάπτυξη βρίσκεται μπροστά μας

Δημοσίευση: Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012 23.31

Οι δύο κουμπάροι αποφάσισαν ν' αποχωρήσουν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Πρώτα ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, εν συνεχεία (αναμενόμενο) ο Ντούσαν Ίβκοβιτς.

Κατ' αρχήν θα ήταν αφελής όποιος δεν παραδεχόταν ότι η αποχώρησή τους είναι μεγάλο πλήγμα για το ελληνικό πρωτάθλημα. Διαθέταμε τους δύο κορυφαίους προπονητές στην Ευρώπη και κυρίως δύο επαγγελματίες που βοήθησαν τους πάντες με τις γνώσεις τους και τη συμπεριφορά τους.

Προπονητές που είχαν κοινή φιλοσοφία (άλλωστε ο προφέσορ Άτσα Νίκολιτς ήταν ο "δάσκαλος") αλλά διαφορετική κατεύθυνση. Αποτελεσματικοί όμως ήταν και οι δύο, έστω κι αν... έκαστος στο είδος του. Ο "Ζοτς" έχει τη δυνατότητα να πάρει μιά ομάδα που βρίσκεται σε καλό επίπεδο και να την απογειώσει! Να τη φτάσει σε δυσθεόρατα ύψη, στα όριά της. Η Μπανταλόνα του 94, η Ρεάλ του 95 αλλά και ο Παναθηναϊκός του 2000 ήταν ομάδες με σταθερή βάση ετών όπου ο "Ζοτς" ως τεράστιος προπονητής έκανε τις προσθαφαιρέσεις του, έχτισε τη φιλοσοφία του και  πέτυχε. Ειδικά στον Παναθηναϊκό είχε και απίστευτη διάρκεια... Τη Μπένετον την αφήνω εκτός διότι ήταν άλλο στυλ ομάδας. Για παράδειγμα, ο "Ζοτς" έχει το χάρισμα να παίρνει το 100% από κάθε παίκτη. Να τον πείθει ότι πρέπει να κάνει τα απολύτως απαραίτητα και κυρίως να κάνει στο 100% αυτά που μπορεί. Παίκτες όπως τον Διαμαντίδη, τον Τσαρτσαρή, τον Καϊμακόγλου, τον Λάκοβιτς΄, τον Μπατίστ τους πήρε σε καλό επίπεδο και τους έφτασε ψηλά.

Ο "Ντούντα" είχε κάτι διαφορετικό από τον "Ζοτς".... Την τρέλα να φτιάχνει ομάδες και νεαρούς παίκτες. Την "ηδονή" του να παίρνει έναν πιτσιρικά και να τον φτάνει στα ύψη. Στον ΠΑΟΚ έβγαλε τον Μπουντούρη... Τον Πανιώνιο με τα... μωρά το '96 τον έβγαλε Ευρωλίγκα. Τον φετινό Ολυμπιακό τον έφτασε στα ουράνια. Στην ΤΣΣΚΑ απέτυχε. Στην ανανεωμένη Εθνική Σερβίας όμως, στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας, πέταξε έξω όλες τις βεντέτες και την έφτασε στο αργυρό μετάλλιο.

Το θέμα είναι ότι αμφότεροι δούλεψαν πάνω από 10 χρόνια ο καθένας στη χώρα μας, ο Ζοτς για 13 συναπτά. Ο Ντούντα συνολικά για πάνω από μια δεκαετία. Πέρασαν μιά φιλοσοφία. Την επιθετική άμυνα, το πικ εν ρολ, τις συνεργασίες, το παιχνίδι στο low post αλλά κυρίως αξιοποίησαν τους συνεργάτες τους (ο βοηθός έπαψε να είναι η... γλάστρα που θεωρούσαμε στην Ελλάδα) αλλά έδιναν σημασία στη λεπτομέρεια του παιχνιδιού, στην ανάλυση του αντιπάλου και όχι στο τι... σακάκι φοράει ο αντίπαλος προπονητής, αν οι παίκτες φορούν τα γούρικα σώβρακα κι αν  τα τσιγάρα του χρονομέτρη αγοράστηκαν από συγκεκριμένο περίπτερο!

Η επίδρασή τους ήταν άμεση στη νέα γενιά των Ελλήνων προπονητών. Πλέον βλέπουμε προπονητές "ψαγμένους" στο πρωτάθλημά μας όπου κατά γενική ομολογία μπορεί να μη διαθέτουμε τους... σούπερ σταρ του παρελθόντος αλλά σίγουρα από πλευράς τακτικής (μαζί με το σέρβικο πρωτάθλημα) υπερτερούμε σε σημαντικό βαθμό.

Πραγματικά τα γέλια που κάναμε φέτος με προπονητές του στυλ Τσους Ματέο, Ουφούκ Σαρίτσα, Νεβεν Σπάχια, το πως είδαμε τον Ίκβοβιτς να κάνει πλάκα σε Πασκουάλ και Καζλάουσκας και τον Ζοτς να νικά κατά κράτος τον Καζλάουσκας αλλά ελέω Μαρτίν να χάνει το ματς, δεν περιγράφεται. Αντιθέτως είδαμε σπουδαίους προπονητές, όπως ο Φώτης Κατσικάρης ή ο Αντρέα Τρινκιέρι (που παίζει καθαρά "ελληνικό" μπάσκετ) οι οποίοι κατόρθωσαν να φτάσουν (και να ξεπεράσουν) οι ομάδες τους τα όριά τους.

Στην Ελλάδα οι προπονητές δέχτηκαν επιρροές από τους δύο μεγάλους δασκάλους, αφομοίωσαν κάποια στοιχεία τους κι έφτιαξαν τη δική τους φιλοσοφία. Πολύ περισσότερο από τον "Ζοτς" ο οποίος έμεινε στην Ελλάδα για 13 σερί χρόνια και ουσιαστικά γαλούχησε μιά γενιά προπονητών με τη φιλοσοφία του.

Θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές... Η μαγική λέξη "αναπτυξη" θα πρέπει να βρει χώρο στο μπάσκετ τόσο από πλευράς προπονητών όσο κι από πλευράς παικτών. Υπάρχει χημεία, υπάρχει φιλοσοφία, το μπάσκετ μας ταιριάζει. Ποτέ δεν κατάλαβα- για παράδειγμα- σε τι ήταν καλύτεροι ο... Νέναντ Μάρκοβιτς (ο Χριστός και η Παναγία) ή ο Αλεξάντερ Τριφούνοβιτς από τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Ουδέποτε αντιλήφθηκα το λόγο που ο Ντάρκο Ρούσο γύρισε σε τόσες ελληνικές ομάδες ή ο Ντράγκαν Ράτσα ήρθε με τις περγαμηνές του πρωταθλήματος Κύπρου!!!!!!!

Ο Ομπράντοβιτς και ο Ίβκοβιτς είναι μοναδικοί στο είδος τους. Δεν υπάρχουν άλλοι στο επίπεδό τους, άντε να βάλουμε και τον Μεσίνα κάπου κοντά. Αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές των δύο μεγάλων θα πρέπει να είναι... ψαγμένες καθώς ούτε Ζοτς ούτε Ντούντα ξαναβρίσκεις. Όσο για τις υπόλοιπες ομάδες; Να συνεχίσουν να εμπιστεύονται Έλληνες προπονητές γιατί απλούστατα αποκλείεται να βρουν κάποιον καλύτερο.

Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Μας προσέφεραν πολλά κι ανεκτίμητα όπως επίσης- για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς- τους προσέφεραν πολλά οι δύο οικογένειες (Γιαννακόπουλοι κι Αγγελόπουλοι αντίστοιχα). Δεν πρόκειται να βάλουμε τίποτα στη ζυγαριά βέβαια. Οι δύο μεγάλοι αποχωρούν από την Ελλάδα αλλά οι δύο οικογένειες παραμένουν στο ελληνικό μπάσκετ. Κι αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνά κανείς.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • ΣΑΠΛΑΜΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012 12:50 Συντάχθηκε από ΣΑΠΛΑΜΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ

    Από τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει.
    Συγχαρητήρια κ. Μπουρλάκη

    Μακάρι να το βρούνε εξίσου καλό και οι διοικούντες των ελληνικών ομάδων.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.