Η μαγεία σβήνει, αλλά δεν χάνεται

Δημοσίευση: Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011 10.34

Η εβδομάδα του μεγάλου ντέρμπι ξεκίνησε. Και κάτι τέτοιες στιγμές σε πιάνει αυτή η ριμάδα η νοσταλγία. Ίσως επειδή νιώθεις ότι σιγά σιγά τα χρόνια περνούν...


Αλλά σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, οι πάντες αντιδρούν σαν παιδιά. Γιατί όπως και να το κάνουμε, για τον κάθε ένα τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό, κρύβουν μια ξεχωριστή μαγεία. Που δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Είναι νωρίς να ασχοληθούμε με τα αγωνιστικά. Και να σας πούμε την μαύρη αλήθεια, δεν το θέλουμε από τώρα. Έχουμε μέρες μπροστά μας. Απλά σε πιάνουν τα… διαόλια σου, όταν σκέφτεσαι τι γινόταν και τι γίνεται. Κι αυτό ακριβώς είναι η ένδειξη ότι γερνάς. Κλασσική αντίδραση παλαίμαχου ποδοσφαιριστή, που το μόνο που σκέφτεται και λέει είναι «στα δικά μας χρόνια όλα ήταν καλύτερα».

Στα… δικά μας χρόνια λοιπόν -κι έχουμε την εντύπωση πως οι περισσότεροι από εσάς πάνω κάτω τα ίδια κάνατε, ανεξάρτητα απ’ την ομάδα που αγαπάτε- περιμέναμε πως και πώς να φτάσει αυτή η Κυριακή. Που θα κρύβει μέσα της όλη την αγωνία, την μαγεία και την προσμονή. Μιας εβδομάδας που αγωνιούσες για το αν θα παίξει ο Σαραβάκος, αν ο Καλιντζάκης θα έχει πρόβλημα από το… σκίσιμο στο φρύδι επειδή χτύπησε κεφάλι με κεφάλι σε κάποια διεκδίκηση της μπάλας στο προηγούμενο ματς. Περίμενες να καθίσεις στο οικογενειακό τραπέζι, να σηκωθείς γρήγορα να βάλεις το αυτί στο ραδιόφωνο για να μάθεις τα τελευταία νέα (όχι στην σημερινή συχνότητα που όλοι οι σταθμοί κάνουν 1.500 συνδέσεις από το πρωί της ημέρας του αγώνα φυσικά). Μετά έφευγες, πήγαινες σε κάποιον σύνδεσμο, σε κάποια πλατεία και καμάρωνες βλέποντας γύρω σου γνωστούς, φίλους, ή απλά άλλους ανθρώπους που δεν γνώριζες, φορώντας το ίδιο χρώμα κασκόλ με σένα. «Πως το βλέπεις φίλε, θα τους πάρουμε;», ήταν η ερώτηση που ξεκινούσε την ασταμάτητη κουβέντα. Μέχρι που κάποιος έλεγε «άντε, ώρα να φύγουμε» και ξεκινούσες την πορεία σου προς το γήπεδο. Από την Πλατεία Βικτωρίας αν ήσουν φιλοξενούμενος, όπως καλή ώρα θα είναι ο Παναθηναϊκός σε λίγες μέρες.

Έφτανες στο γήπεδο, έκανες μία ώρα να μπεις περιμένοντας να σε ψάξουν (λέμε τώρα) και να δουν το εισιτήριό σου. Έμπαινες μέσα κι αμέσως άρχιζαν τα… ωραία. Νοήματα στους απέναντι, θα σας κάνουμε θα σας δείξουμε κτλ. Κι αυτοί πάντα απαντούσαν σε μια άτυπη μάχη, αναίμακτη και με την βία να μένει στο μυαλό σου. Την βουβαμάρα αν δεχόσουν γκολ, την αίσθηση να αιωρείσαι και να βρίσκεσαι 10-15 θέσεις πιο κάτω, πιο δεξιά, πιο αριστερά, ανάλογα το που σε πήγε το κύμα χαράς αν έβαζε γκολ η ομάδα σου.

Στο τέλος, χωρίς να έχει μείνει… λαρύγγι, έφευγες χαρούμενος ή λυπημένος, έφτανες στον προορισμό σου, χαιρετούσες τους φίλους και σκεφτόσουν τι θα τους πεις την επόμενη στο σχολείο ή στην σχολή ή στην δουλειά. Πως θα τους πικάρεις αν είχες νικήσει, ή πως θα απαντούσες στα πειράγματά τους αν είχες χάσει. Την ίδια ώρα που η μητέρα σου σε ρώταγε «αγόρι μου είσαι καλά, είδα ότι έγιναν επεισόδια» και ο πατέρας σου ξεκινούσε ποδοσφαιρική ανάλυση, ρίχνοντας πάντα το φταίξιμο στον προπονητή για τις επιλογές του (ακόμη κι αν είχε νικήσει η ομάδα σου).

Κάπως έτσι ζούσες τα ντέρμπι. Κάπως έτσι τα ένιωθες. Τα περισσότερα απ’ αυτά, τα έχετε βιώσει. Λίγες φορές, πολλές, μικρή σημασία έχει. Η συγκεκριμένη ιεροτελεστία όμως, δεν έχανε την ακολουθία της. Αν είστε παλαιότεροι, μπορεί να σας φαίνονται ξένα όλα αυτά. Αν είστε νεότεροι, ίσως σας φαίνονται ξενέρωτα. Απλά για ανθρώπους που είναι από 25 έως 40, όλα αυτά συμβόλιζαν το πραγματικά μεγαλύτερο ματς της χώρας.

Κάθεσαι λοιπόν μετά απ’ όλα αυτά και σκέφτεσαι τι έχει γίνει και άλλαξαν όλα… Δεν έχεις πλέον το δικαίωμα να πας στην έδρα του αντιπάλου, επειδή η αστυνομία δεν αφήνει και ο γηπεδούχος δεν δίνει εισιτήρια, για να μην του… χαλάσεις το γήπεδο. Η αγωνία για το αν θα παίξει ο τάδε παίκτης, έχει μετατραπεί σε αγωνία για το πόσοι εισαγγελείς θα βρίσκονται στο γήπεδο, πως θα φτάσει το πούλμαν της αποστολής σε αυτό και τι ειπώθηκε στις συσκέψεις για τα μέτρα τάξης. Η δική σου μαγεία συνεπώς, έχει χαθεί. Όμως, όσο υπάρχουν ντέρμπι, κάποια μαγεία θα υφίσταται. Το καταλαβαίνεις απλά και μόνο νιώθοντας και μυρίζοντας τι υπάρχει στην ατμόσφαιρα κάτι τέτοιες εβδομάδες. Αυτά τα ματς, ποτέ δεν ήταν απλά ένα 90λεπτο. Πάντα αφορούσαν μίνιμουμ μια εβδομάδα πριν και κάποιες μέρες μετά, μέχρι να… βαρεθείς να πειράζεις ή να βαρεθούν να σε πειράζουν.

Συγγνώμη αν σας κουράσαμε, απλά όσο και να το λέμε ότι το ποδόσφαιρο είναι κάτι… δεύτερο στην ζωή μας, λίγο πολύ όλοι το έχουμε αναγάγει σε κάτι σημαντικότερο. Και δεν γίνεται να μην είναι, την στιγμή που επηρεάζει τόσο πολύ την ίδια την ψυχολογία μας, την ίδια την διάθεσή μας. Άντε και καλό ντέρμπι να έχουμε…

  Υ.Γ.1:  Αυτά τα «θα τους πατήσουμε», «θα τους τελειώσουμε», «θα τους ξεφτιλίσουμε», πάντα μας άρεσαν πριν τα ντέρμπι. Ειδικά όταν τα λένε οι αντίπαλοι. Έπαρση και αλαζονεία ποτέ δεν οδήγησαν σε κάτι θετικό.

  Υ.Γ.2:  Επιστρέφουμε στο… δηλητήριο. Ο κακομοίρης ο Χάβος δύο μήνες για μια βρισιά στον διαιτητή και ο Ολυμπιακός ένα πολύ μικρό χρηματικό πρόστιμο για τον τραυματισμό βοηθού; Αυτό θα πει αθλητική δικαιοσύνη προφανώς για κάποιους. Και στον Παναθηναϊκό δηλαδή δεν θα πρέπει να αισθάνονται τώρα σαν… μην πούμε, έχοντας βαρεθεί να παίζουν κεκλεισμένων των θυρών για κάθε πιθανό και απίθανο λόγο;

  Υ.Γ.3:  Επειδή το πράγμα ξεφεύγει πλέον από την απλή πώρωση, καλό θα είναι να δουν κάποιοι και έναν άλλο χάρτη μέσω των site που χρησιμοποιούν γι’ αυτό. Προορισμό, ας πατήσουν Ευελπίδων, αν και ελπίζουμε (πραγματικά) να μην χρειαστεί.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.