Η ανάγνωση του ματς είναι απλή. Είχε για μεγάλους πρωταγωνιστές, δύο… απόντες. Τον Κατσουράνη και τον Κουίνσι. Ειδικά τον πρώτο. Γιατί; Επειδή φάνηκε περίτρανα πως οι συγκεκριμένοι παίκτες κάνουν όλη τη δουλειά στο δημιουργικό κομμάτι. Γι’ αυτό έμεινε ο Λέτο να παλεύει μόνος του, καθώς ο Μαυρίας κουράστηκε γρήγορα, παρότι το πάλεψε το παιδί για ένα ημίχρονο και ο Κλέιτον που είχε τα γνωστά του σκαμπανεβάσματα. Όσο για τον άξονα, η απουσία του Κατσουράνη φάνηκε ακόμη περισσότερο απ’ τη στιγμή που ο κορυφαίος του Παναθηναϊκού στο ματς ήταν ο Βιτόλο. Με καλύτερο παίκτη σου τον κεντρικό χαφ που έχει πάρει την θέση του Κατσούρ, δεν μπορείς να περάσεις μια πάσα από τα χαφ. Δεν απειλείς καθόλου από τον άξονα και περιμένεις τα πάντα από τα άκρα. Η φαντασία και το μυαλό του Κατσουράνη, αποδείχθηκε πόσο απαραίτητα είναι σ’ αυτόν τον Παναθηναϊκό. Και ξαναλέμε, μετά από ένα ματς που ο Βιτόλο έκανε ότι γούσταρε και απέδειξε πως αξίζει ευκαιρίες και γιατί αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό.
Πάμε τώρα και στα αρνητικά. Τέρμα και άμυνα. Ο Καρνέζης είναι ξεκάθαρο πως δεν μπορεί το παιδί. Έχει φοβία πλέον με τις εξόδους. Συγγνώμη κιόλας, αλλά οι «πράσινοι» δεν μπορούν να παίξουν το ρόλο ψυχολογικού υποστηρικτή σε κανέναν. Το παλικάρι δεν μπορεί, ας πάει στο καλό για να σωθεί κι ο ίδιος πάνω απ’ όλα. Και μην ξεχνάμε το κέντρο της άμυνας. Στις λίγες φορές που η μπάλα έφτασε στην περιοχή του Παναθηναϊκού, ο Καντέ με τον Μπιάρσμιρ την αντιμετώπισαν σα να ήταν… βόμβα. Δεν ήθελαν να την στείλουν στον έξω από δω, μην τυχόν και σκάσει. Επειγόντως μεταγραφή λοιπόν!
Υ.Γ. Φερέιρα: «Η Κέρκυρα αυτή ήταν η ίδια ομάδα που έπαιξε με τον Ολυμπιακό;». Έλα μου ντε!
ΠΑΟ
ΟΣΦΠ
Μπάγερν Μονάχου
Τσέλσι
Γιουβέντους
Νάπολι
ΠΑΟΚ
Ατρόμητος
Παναθηναϊκός
AEK