Ποδόσφαιρο, γιατί… έτσι μας αρέσει

Δημοσίευση: Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011 22.00

Το να ξαναπώ ότι είναι πολύ δύσκολο στο κλίμα και τις συνθήκες που κυριαρχούν στην Ελλάδα, να μιλήσουμε για ποδόσφαιρο, θα είναι κοινότυπο και εν πάση περιπτώσει, πιθανόν σε κάποιους να φανεί και υποκριτικό. Για τον απλούστατο λόγο, πως αν αδερφέ δεν νομίζεις πως είναι σωστό, μην το κάνεις, όπως θα μπορούσε να πει οποιοσδήποτε από σας.

Δεν είναι έτσι όμως. Και το έχουμε ξαναπεί με αφορμή παλιότερες ανάλογες καταστάσεις. Μερικά πράγματα, είναι αναπόσπαστα κομμάτια της καθημερινότητάς μας. Κι ότι κι αν περνάμε, δεν γίνεται να μην ασχοληθούμε και μ’ αυτά. Κι όχι μόνο εμείς ή εγώ, που είναι και θέμα δουλειάς η σχετική ενασχόληση, αλλά και η πλειοψηφία του κόσμου που εξακολουθεί να ασχολείται με το ποδόσφαιρο.

Θα σας πω κάτι, που πραγματικά με εντυπωσίασε. Την περασμένη Κυριακή, την ώρα που διεξαγόταν το ντέρμπι Παναθηναϊκός-ΑΕΚ αλλά και τις ώρες πριν απ’ αυτό, λίγο πολύ ανάλογες ήταν οι πολιτικές συνθήκες και το κλίμα που επικρατούσε σε όλη την χώρα.

Κι όμως. Κάποια εκατομμύρια στήθηκαν μπροστά στις τηλεοράσεις για να παρακολουθήσουν το παιχνίδι και καμιά πενηνταριά χιλιάδες, ανηφόρισαν στο ΟΑΚΑ για να πάνε στο γήπεδο. Οι οποίοι μάλιστα, οι τελευταίοι δηλαδή, πλήρωσαν κιόλας για να παρακολουθήσουν ποδόσφαιρο.

Εντάξει… μην βαράτε… μια υπερβολή είπα, έστω οι… περισσότεροι από τους οποίους μάλιστα, πλήρωσαν για να παρακολουθήσουν ένα ποδοσφαιρικό ματς, λοιπόν αφού έτσι αν θέλετε είναι το σωστό.

Κι αν το νούμερο σας φαίνεται μικρό ή έστω… συνηθισμένο και λογικό, αναρωτηθείτε κάτι.

Πόσα κόμματα αυτή την στιγμή, μπορούσαν έτσι για πλάκα να μαζέψουν πενήντα χιλιάδες κόσμο; Και δεν λέω να τους ζήταγαν να… πληρώσουν κιόλας για να πάνε.

Κι επειδή τα κόμματα δεν είναι και της… μόδας αυτόν τον καιρό, έστω πόσες κινητοποιήσεις μαζεύουν έτσι για πλάκα αυτή την στιγμή πενήντα χιλιάδες κόσμο;

Μιλάμε βουλιάζει η Ελλάδα, χάνεται η ίδια η ζωή και η καθημερινότητά μας, προβάλλει όλο και πιο δυσοίωνο και μαύρο το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Κι όμως. Αν σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, μαζευτεί πενήντα χιλιάδες κόσμος, θα αναφερθεί στα σίγουρα σαν μεγαλειώδες γεγονός και ασφαλώς σαν σαφέστατο δείγμα γραφής των προθέσεων της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Μια εύκολη και προφανής εξήγηση γι’ αυτή την δυσαναλογία, είναι το χαμηλό επίπεδο πολιτικοποίησης των Ελλήνων, μετά την εικοσάχρονη και βάλε ιδεολογική επίθεση που έχουν υποστεί σε σχέση με αυτό, δυο τουλάχιστον γενιές συμπολιτών μας.

Ή ακόμα και ο απίστευτα χαμηλός βαθμός συσπείρωσης και εμπιστοσύνης που έχουν πια από το σύνολο του κόσμου, τα συνδικάτα, οι συνδικαλιστές σαν πρόσωπα ή και οι διάφοροι φορείς που οργανώνουν ανάλογες κινητοποιήσεις.

Σωστά είναι και τα δύο αυτά. Μόνο που από μόνα τους δεν μπορούν να εξηγήσουν αυτή την απίστευτη δυσαναλογία και αριθμητική διαφορά, σε σχέση με την παρουσία του κόσμου σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι και την αντίστοιχη παρουσία του σε κάτι που αφορά στην ίδια του την ζωή και το μέλλον του.

Και δεν εξηγούν αν μη τι άλλο, την αντίστοιχη δυσαναλογία που συνέβαινε διαχρονικά, ακόμα και όταν οι συνθήκες δεν ήταν ανάλογες με τις σημερινές και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μιλάμε ότι ελάχιστα είναι τα κοινωνικά φαινόμενα, ακόμα και τα πιο μεγάλα στην σύγχρονη ιστορία, που μπόρεσαν να κινητοποιήσουν παγκοσμίως τόσο πελώριες μάζες όσο το ποδόσφαιρο.

Αν εξαιρέσει μάλιστα κάποιος, την Οκτωβριανή επανάσταση στην Ρωσία το 1917 και τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τα εκατομμύρια που ασχολήθηκαν ενεργά με ένα ποδοσφαιρικό ματς ή ακόμα περισσότερο με μια ποδοσφαιρική διοργάνωση, δεν μπόρεσε ποτέ και κανείς να τα συγκεντρώσει και πόσο μάλλον να τα… ενεργοποιήσει.

Ελάχιστα γεγονότα, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, όπως ίσως το Woodstock, κάποιες κρίσιμες εμφανίσεις του Πάπα σε ιδιαίτερα ευαίσθητες πολιτικά περιστάσεις όπως για παράδειγμα στην Πολωνία της Αλληλεγγύης και κάποια άλλα μεμονωμένα γεγονότα, ίσως να πλησίασαν και αρκετά σε αριθμούς, τον κόσμο που μαζεύει και ενεργοποιεί το ποδόσφαιρο. Ποτέ όμως δεν πλησίασαν την… συνέχεια και την πυκνότητα επανάληψης του φαινομένου, που παρουσιάζεται εδώ και δεκαετίες στο ποδόσφαιρο.

Γι’ αυτό και το ποδόσφαιρο, παραμένει διαχρονικά ένα από τα σπουδαιότερα κοινωνικά φαινόμενα, που έχει ξεφύγει προ πολλού από το κλασσικό δείγμα ενός αθλητικού γεγονότος.
Επόμενα για να γυρνάμε σιγά-σιγά και σ’ αυτό που ξεκινήσαμε αρχικά να λέμε, μόνο παράλογο δεν είναι που τραβάει τόσο την προσοχή μας το ντέρμπι που έρχεται ανάμεσα σε ΟΣΦΠ και Παναθηναϊκό, παρ’ όλη την κρισιμότητα και δυσκολία των συνθηκών που υπάρχουν και κυριαρχούν σήμερα στην χώρα μας. Και πάντως σίγουρα δεν πρέπει να νοιώθουμε και τύψεις που ασχολούμαστε και μάλιστα με τόσο πάθος για το συγκεκριμένο παιχνίδι..

Τώρα βέβαια θα μου πεις, τι στο καλό… κοινωνικό φαινόμενο είναι αυτό, έτσι όπως το κουβεντιάζουμε συνήθως και έτσι όπως αρχίσαμε ήδη να το κουβεντιάζουμε, δηλαδή με τις κραυγές για την πιθανή διαιτησία, με δοκιμές επί χάρτου για το πώς θα πάει η αποστολή της ομάδας στο γήπεδο και όλα τα συναφή;

Εντάξει. Αυτή είναι μια λογική απορία. Αλλά ποιος είπε πως σ’ αυτή τη χώρα, αφήσαμε και κανένα κοινωνικό φαινόμενο… ανεπηρέαστο από τα… κουσούρια μας;
Κανένας δεν το είπε φυσικά και ούτε πρόκειται να το πει. Καθώς αν το πει θα είναι ψέματα.

Παρ’ όλα αυτά, σας το υπόσχομαι. Τις μέρες που ακολουθούν, θα το παλέψω να ασχοληθούμε με όσο μεγαλύτερο σεβασμό στο άθλημα ποδόσφαιρο γίνεται, με το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη. Όσο βεβαίως μπορώ και όσο μου το επιτρέπει η ανάγκη για… αναγνωσιμότητα της στήλης.

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.