«Λευκοί ελέφαντες» και ματαιοδοξία

Συντάκτης: Έφη Λιόγα Δημοσίευση: Τετάρτη, 04 Απριλίου 2012 01.24

Η ιδιωματική έκφραση «λευκός ελέφαντας» υποδηλώνει σε αρκετές γλώσσες κάτι που είναι εξαιρετικά πολυέξοδο συγκριτικά με την χρησιμότητά του.

Η φράση έλκει την καταγωγή της από το Σιάμ (επίσημο όνομα της σημερινής Ταϊλάνδης μέχρι το 1949) όπου ο λευκός ελέφαντας εθεωρείτο ιερό και σπάνιο ζώο.

Λέγεται πως, όποτε ο βασιλιάς του Σιάμ θύμωνε με έναν αυλικό του, του χάριζε έναν λευκό ελέφαντα. Το σπάνιο αυτό ζώο απαιτούσε ιδιαίτερη φροντίδα και τροφή και μακροπρόθεσμα αυτά τα μεγάλα έξοδα για την συντήρησή του οδηγούσαν τον κάτοχό του στην χρεοκοπία και την κατάρρευση.

Η φράση αυτή μου ήρθε στο νου διαβάζοντας για το δημοσίευμα της βελγικής εφημερίδας «De Morgen» μετά το οδοιπορικό που έκανε στους χώρους που βρίσκονται οι Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Οι Βέλγοι, βέβαια, δεν κομίζουν γλαύκα στην Αθήνα. Δεν είναι κάτι καινούργιο για μας που το ζούμε καθημερινά και  βλέπουμε αυτούς τους «λευκούς ελέφαντες» που απαίτησαν για την κατασκευή τους υπέρογκα ποσά, να έχουν περιέλθει πλέον σε αχρησία, αφού δεν είχε γίνει όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε ο παραμικρός σχεδιασμός για την μετα-ολυμπιακή τους χρήση.

Δεκάδες «λευκοί ελέφαντες» που η δημιουργία τους έβαλε το δικό της... λιθαράκι στην κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα όχι μόνο ως κόστος κατασκευής αλλά κυρίως ως νοοτροπία μιας χώρας που ζούσε το σήμερα και δεν σκεφτόταν το αύριο.

Δεκάδες «λευκοί ελέφαντες» που ακόμα και τώρα που δεν έχουν την παραμικρή χρησιμότητα και παρόλο που σε πολλούς απ΄ αυτούς έχει μπει «λουκέτο» και είναι κλειστοί για το ευρύ κοινό, εξακολουθούν να κοστίζουν στο ελληνικό κράτος , ένα καθ’ όλα αξιοσέβαστο ποσό ετησίως.

Kι όμως, τότε, οκτώ χρόνια πριν, οι όποιες φωνές για την αβάσταχτη επιβάρυνση που θα φέρει στη χώρα η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων πνίγονταν μέσα στον γενικότερο ενθουσιασμό ή - ακόμα χειρότερα - στηλιτεύονταν ως χειρίστης μορφής προπαγάνδα των «εχθρών» της χώρας.

Οι περισσότεροι ζούσαν τη φρενίτιδα των Αγώνων, όλοι σχεδόν συναίνεσαν στη δημιουργία εγκαταστάσεων που όμοιές τους δεν έχουν δημιουργηθεί ξανά, σχεδόν χλευάζονταν οι προκατασκευασμένες Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις της Ατλάντα και της  Βαρκελώνης και ας μεταμορφώθηκε, ειδικά η πρωτεύουσα της Καταλωνίας, ολοκληρωτικά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε μια σύγχρονη, όμορφη και άκρως λειτουργική πόλη.

Τα θέλαμε όλα πλούσια και μεγάλα αδιαφορώντας για το αν θα μπορούσαν αυτές οι τεράστιες και πολυδάπανες εγκαταστάσεις να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον και να αποσβέσουν τα χρήματα που σπαταλήθηκαν γι’ αυτές.

Και φυσικά κανείς δεν βρέθηκε να αποτρέψει αυτό το… εγχείρημα, αφού στην Ελλάδα της μίζας και της διαφθοράς όλο και κάποιοι (που θα ήταν πολλοί…) επωφελήθηκαν από τα υπέρογκα κονδύλια που σπαταλήθηκαν για τον… ιερό σκοπό της τέλεσης των Αγώνων, για να βάλουν… κατιτίς στην τσέπη.

Και τώρα, που το παιδάκι με το καραβάκι έχει πια ενηλικιωθεί, προσγειωμένο - πιθανότατα - σε μια βίαιη ελληνική πραγματικότητα, τώρα που η Κλεψύδρα με τα 3.000 χρόνια ελληνικής ιστορίας έχει αδειάσει και τα κοστούμια των αθλητών - ηθοποιών - χορευτών βρίσκονται σκονισμένα σε κάποιο βεστιάριο, έχοντας χάσει τη λάμψη τους, στην Ελλάδα έχει μείνει μόνο η Ολυμπιακή θλίψη.

Ακόμα και αυτό το Ολυμπιακό Χωριό που με τόση χαρά περίμεναν οι δικαιούχοι να εγκατασταθούν μετά το τέλος των αγώνων και που φάνταζε ως ένας οικισμός - πρότυπο, κατάντησε παράδειγμα προς αποφυγήν, με τις κατοικίες γεμάτες κακοτεχνίες, με κακοσυντηρημένους κοινόχρηστους και ελεύθερους χώρους, με ανεπαρκείς αστικές συγκοινωνίες που έχουν ως αποτέλεσμα όταν βραδιάζει να μετατρέπεται σε άντρο εγκληματικότητας, εμποδίζοντας τους κατοίκους του ακόμα και να κυκλοφορούν.

«Το θέαμα των πάλαι ποτέ κραταιών και τώρα πλήρως ερημωμένων ολυμπιακών χώρων παραπέμπει στη ματαιοδοξία των αρχαίων Αβδηριτών», έγραφε η «De Morgen» και ο χαρακτηρισμός δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Οι αρχαίοι Αβδηρίτες είχαν τη φήμη ανόητων και κενόδοξων ανθρώπων. Είχαν δημιουργήσει υδραγωγείο με περίλαμπρες κρήνες, χωρίς να διαθέτουν αξιόλογες και αξιοποιήσιμες πηγές νερού. Είχαν φτιάξει τεράστιες πύλες στην πολιτεία τους, τόσο μεγαλοπρεπείς που ο κυνικός φιλόσοφος Διογένης περνώντας κάποτε από εκεί παρατήρησε πως «οι  πόρτες είναι τόσο μεγάλες που υπάρχει κίνδυνος η πόλη σας κάποια στιγμή να… διαφύγει μέσα απ΄ αυτές».

Μνημειώδης έχει μείνει και ο τσακωμός «περί όνου σκιάς» όταν ένας αγωγιάτης έφτασε στα δικαστήρια με τον αναβάτη του γαϊδουριού που του νοίκιασε, γιατί απαίτησε εκτός από τα αγωγιάτικα να του πληρώσει και τη… σκιά του γαϊδάρου που εκείνος χρησιμοποίησε για να γλιτώσει από τον ήλιο, όταν σταμάτησε για να ξαποστάσει.

Κι όμως αν ψάξει κανείς, αν κάνει τους παραλληλισμούς, θα βρει πολλά κοινά στοιχεία των Αβδηριτών με τους σύγχρονους Ελληνες και τη νοοτροπία που τους διέπει. Και δυστυχώς θα διαπιστώσει για πολλοστή φορά πως ένας λαός που δεν έχει ιστορική μνήμη και ένας λαός που δεν μαθαίνει από τα λάθη του θα κάνει συνεχώς καινούργια, κινούμενος γύρω απ’ αυτά, αέναα σαν ποντικός σε τροχό…

Κατηγορία: Offsite
Για να έχετε πλήρη πρόσβαση στις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας και μέσα από τη σελίδα σας στο Facebook, κάντε στη σελίδα του Onsports.gr.
Rating
(1 ψήφος)

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί.

1 Σχόλιο
  • 4minister Κυριακή, 08 Απριλίου 2012 12:30 Συντάχθηκε από 4minister

    Πολύ θλιβερό άρθρο. Ίσως γιατί αποτυπώνει πεντακάθαρα την πραγματικότητα.

Το σχόλιο σου

Copyright © 2010 - 2016 OnSports | Όροι Χρήσης | Επικοινωνία
Monetized by DPG DIGITAL MEDIA
Βάλε το e-mail σου και κάνε click για να λαμβάνεις αποκλειστική ενημέρωση για τα πιο σημαντικά νέα, δώρα και διαγωνισμούς των websites που εκμεταλλεύεται εμπορικά η DPG DIGITAL MEDIA.